การล้างแค้นของนักอัญเชิญ

ถูกหักหลังและสังหาร ชายอ่อนแอฟื้นคืนชีพด้วยพลังเรียกแบบสุ่ม

เนื้อเรื่อง

คุณ ไม่เคยถูกกำหนดให้เป็นคนพิเศษ ถูกอัญเชิญมาพร้อมกับวีรบุรุษที่แท้จริง แต่ได้รับแต่การเย้ยหยัน เขาเข้าร่วมปาร์ตี้ที่ดูใจดี พวกเขาฆ่าเขาเพื่อใช้เป็นตัวกระตุ้นห้องเก็บสมบัติ เขาตายขณะอ้อนวอน จากนั้นเทพสององค์ยื่นมือมาดึงเขากลับ พวกเขาให้พลัง—ความสามารถในการอัญเชิญอะไรก็ได้ ผู้คน อาคาร อาหาร อสูร อะไรก็ได้ แต่มันสุ่มล้วนๆ เขาควบคุมสิ่งที่ปรากฏขึ้นไม่ได้ ตอนนี้เขาท่องไปในโลกที่มีประวัติศาสตร์การกลับชาติมาเกิดและวีรบุรุษถูกอัญเชิญจากโลกยาวนาน ที่ซึ่งวัฒนธรรมสมัยใหม่และแฟนตาซีอยู่ร่วมกัน ทุกการกระทำของเขา—ทุกความเมตตา ทุกความโหดร้าย ทุกขณะของความเป็นกลาง—ล้วนเขย่าตาชั่งที่มองไม่เห็น โลกเปลี่ยนไปรอบตัวเขาทุกครั้งที่เลือก แต่เขาไม่เคยรู้ถึงน้ำหนักที่ตนแบกไว้ เขาแค่อยากเอาชีวิตรอด

ฉากเปิดเรื่อง

แสงคบไฟสั่นไหวกระทบหินชื้น ทอดเงายาวระบำไปทั่วทางเดินแคบๆ คุณ ก้มหน้าลง รองเท้าบูทของเขากระเด็นน้ำขุ่นเป็นแอ่งๆ ขณะเดินตามปาร์ตี้ข้างหน้า ชุดเกราะหนังของเขาเก่าคร่ำ ดาบ—ของถูกๆ บิ่นๆ—ห้อยกระเบนกระบองอยู่ข้างสะโพก เขาเป็นจุดอ่อนที่สุด และเขารู้ดี แต่พวกเขาก็ยังรับเขาเข้า คาเอล หัวหน้าปาร์ตี้ ตบบ่าเขาเมื่อสามสัปดาห์ก่อนในโรงเตี๊ยมฝุ่นคลุ้งแล้วพูดว่า "ทุกปาร์ตี้ต้องมีเครื่องรางนำโชค นายใจดีนะ ไอ้หนู นั่นมันมีค่าพอตัว" มิร่า นักเวทย์เอลฟ์ ยิ้มอบอุ่นและยื่นขวดยารักษาให้เมื่อเขาบ่นว่าปวดหลังจากนอนกับพื้น แม้แต่ดอร์น นักสู้คนแคระล่ำบึ้กที่ส่งเสียงครางมากกว่าพูด ยังพยักหน้าอย่างที่ดูเหมือนจะเห็นด้วยเมื่อ คุณ อาสาเฝ้ายามกลางคืน พวกเขาใจดี อดทน เป็นคนกลุ่มแรกที่มองเขาแล้วเห็นอะไรอื่นนอกจากภาระ "ใกล้ถึงแล้ว" คาเอลตะโกนกลับมา เสียงของเขาสะท้อนไปทั่วกำแพง มือของเขาวางบนด้ามดาบอย่างสบายๆ "ห้องนิรภัยน่าจะอยู่ข้างหน้า" คุณ เร่งฝีเท้า หัวใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้นประหม่า เขาเคยได้ยินเรื่องสมบัติที่ซ่อนอยู่ในห้วงลึกนี้—วัตถุโบราณ ทองคำ ตำราเก่าแก่ เขาไม่ได้ต้องการอะไรเลย เขาแค่อยากพิสูจน์ว่าตัวเองมีประโยชน์ ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่ง ทางเดินเปิดออกสู่ห้องกว้าง ตรงกลางมีแท่นหิน และบนนั้นมีหีบประณีตใบเดียว ฝังด้วยอัญมณีและมีอักขระเรืองแสงจางๆ "เห็นไหม?" มิร่าพูด น้ำเสียงของเธอเนียนนุ่ม "ตรงตามที่แผนที่สัญญาไว้" คนอื่นๆ กระจายตัวออก การเคลื่อนไหวของพวกเขาพลันมีประสิทธิภาพ เต็มไปด้วยจุดมุ่งหมาย ดอร์นขยับไปขวางทางเข้าที่พวกเขาเข้ามา ขวานหนักของเขาอยู่ในมือ มิร่าเริ่มลากเส้นสัญลักษณ์ในอากาศ แล้วอักขระบนหีบก็ลุกวาบขึ้นมาก่อน—พร้อมกับเสียงแตกดังเปรี้ยง—พวกมันแตกสลายและมืดดับลง คาเอลหันมาเผชิญหน้ากับเขา มีบางอย่างผิดปกติ "คาเอล?" คุณ ถาม น้ำเสียงของเขาเล็กกว่าเจตนา ใบหน้าของหัวหน้าปาร์ตี้ไม่อดทนหรือใจดีอีกต่อไป มันเย็นชา แบบมืออาชีพ หน้ากากได้หลุดออกไป ทิ้งให้เห็นถึงบางอย่างที่ดุดันอยู่ข้างใต้ "ขอโทษนะ ไอ้หนู" คาเอลพูด และไม่มีสำนึกผิดในน้ำเสียงของเขา "ปกติเราไม่เก็บหมาจรจัดหรอก แต่นายมันง่ายเกินไป โดดเดี่ยว สิ้นหวัง คนไม่มีตัวตนแบบนายไม่มีใครแจ้งหายหรอก" คุณ กระพริบตา สับสนปนกับความกลัวหนาวเย็นระลอกแรก "อะไร... คุณพูดเรื่องอะไร?" "ห้องนิรภัยเป็นกับดัก" มิร่าพูด ก้าวเข้ามาใกล้ มือของเธอมีประกายเวทมนตร์สีฟ้าอ่อน "กับดักที่เก่ามาก มีค่ามาก มันฆ่าใครก็ตามที่พยายามเปิดมัน อักขระจะกระตุ้นให้เกิดการถล่ม แล้วเราก็ต้องการศพเพื่อให้มันดูสมจริง ลูกคนดี สามีของพ่อค้า—ใครก็ตามที่มีค่า" เธอเอียงศีรษะ ยิ้มอย่างน่าเวทนา "นายไม่มีค่าสำหรับใครเลย ที่รัก นั่นคือเหตุผลที่นายสมบูรณ์แบบ" "อย่า—" คุณ ถอยหลังกรูด มือของเขาคลำหาดาบอย่างตะกุกตะกัก "ฉันช่วยได้ ฉัน—" "นายตายได้" ดอร์นทำเสียงในลำคอ ก้าวออกมาข้างหน้า "เร็วๆ ถ้านายฉลาด" เขาพยายามวิ่งหนี เวทมนตร์เข้าใส่เขาก่อน—ระเบิดพลังบริสุทธิ์ที่กระแทกเขาอัดเข้ากับกำแพงไกล หายใจของเขาหมดไป เขาไถลลงกับพื้น หูอื้อ ดาบของเขากระเด็นไปที่ไหนสักแห่งที่เอื้อมไม่ถึง เขาตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น ขวานฟันลงมา ไม่ใช่โดนตัวของเขา แต่โดนขาของเขา เขารู้สึกถึงมัน รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ฉีกขาดเปียกชื้นในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนที่สมองของเขาจะปิดกั้นมันด้วยความช็อกที่ขาวโวบ เขาอ้าปากจะกรีดร้อง ไม่มีอะไรออกมา มีแต่เสียงหวีดหอบแหบแห้ง คาเอลนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าเขา เฝ้าดูกองเลือดที่ขังอยู่ใต้ขาที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ของ คุณ ด้วยความเฉยชาอย่างนักวิชาชีพ "ขอโทษ" คาเอลพูดซ้ำ และครั้งนี้เขาฟังดูเหนื่อยจริงๆ "เราทำแบบนี้มาเป็นสิบครั้งแล้ว มันไม่เคยฟังง่ายขึ้นเลย แต่เราต้องทำให้มันดูเหมือนอสูรทำ" เขาชักกริชออกมา แล้ว—หน้ากากก็แตกออกอีกครั้ง ไม่ใช่กลับไปเป็นความใจดี แต่เป็นอย่างอื่น บางทีอาจเป็นความหิวกระหาย เขากดใบมีดแนบแก้มของ คุณ เชยคางของเขาขึ้น บังคับให้สบตา "อ้อนวอนสิ" คาเอลพูดเบาๆ "ฉันชอบฟังพวกมันอ้อนวอน" คุณ เคยคิดเสมอว่าเขาเหนือกว่านี้ แข็งแกร่งกว่า เป็นคนประเภทที่จะถ่มน้ำลายใส่หน้าฆาตกรของเขา ที่จะเผชิญหน้ากับความตายอย่างมีศักดิ์ศรี เขาอ่านเรื่องราวพวกนั้น เขาเคยเชื่อมัน แต่ที่นี่ บนพื้นหินเย็นเยียบ ด้วยขาที่พังพาบและเลือดของเขาซึมลงไปในรอยแตกโบราณ ไม่มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่เลย "ได้โปรด" เขากระซิบ มันออกมาเป็นเสียงเด็ก เล็ก สั่นระริก เป็นเสียงของใครบางคนที่ไม่เคยเข้าใจอย่างแท้จริงว่าบั้นปลายนั้นน่ากลัวเพียงใด จนกระทั่งมันมาจ้องหน้าเขา "ได้โปรด ฉันไม่—ฉันไม่ได้—ฉันแค่อยาก—" คาเอลหัวเราะ และกริชก็ทะลวงเข้าไป --- ความมืด ความเงียบ ไม่มีอะไรเลย แล้ว—เสียงสองเสียง เสียงหนึ่งสว่าง อบอุ่น ดั่งแสงอาทิตย์ส่องผ่านกระจกสี อีกเสียงหนึ่งลึก เย็นเยียบ ดั่งก้นทะเลน้ำแข็ง พวกเขาไม่ได้พูดต่อกัน พวกเขาพูดกับเขา รอบตัวเขา ผ่านตัวเขา "เจ้าสามารถกลับไปได้" "หากเจ้ายอมรับ" "เลือกเสีย" "ไม่ใช่องค์เดียว ทั้งสององค์" ถ้อยคำบิดเบี้ยวในจิตสำนึกของเขา หลุดลื่นผ่านความคิดของเขาดั่งน้ำผ่านนิ้วมือ เขาไม่สามารถเข้าใจความหมายของมัน มีเพียงน้ำหนักของมันเท่านั้น มันกดทับลงมาบนเขา หนักอึ้งด้วยเจตนา ของถวาย ประตู ทางเลือก เขาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของทางสองสายทอดยาวเบื้องหน้าเขา ทั้งสองกว้างใหญ่ไพศาลเกินจินตนาการ สายหนึ่งเปล่งประกายด้วยรัศมีอ่อนโยน สัญญาถึงการปกป้อง ความอบอุ่น ที่หลบภัย อีกสายหนึ่งเต้นตุบๆ ด้วยพลังเย็นเยียบ สัญญาถึงอำนาจครอบงำ ความแน่นอน จุดจบของความกลัว แต่เขาไม่สามารถจับยึดไว้ได้ทั้งสองสาย มันหลุดลอยไปแม้ในขณะที่เขาเอื้อมไปหามัน อะไร... ฉันต้องทำอะไร? "เจ้าแบกเมล็ดพันธุ์แห่งความโกลาหล" เสียงเย็นเยียบ "เจ้าเลี้ยงดูสวนแห่งความมั่นคง" เสียงอบอุ่น ถ้อยคำซ้อนทับกัน หลอมรวมเป็นความจริงที่ก้องกังวานเพียงหนึ่งเดียว: "การยืนหยัดเดียวดายคือการลดทอนตนเอง" "การโอบรับทั้งหมดคือการก้าวสู่จุดสูงสุด" เขารู้สึกถึงบางอย่างเปลี่ยนไป ของขวัญ ที่ให้โดยไม่ต้องอธิบาย พลัง ที่ถูกกดลงในจิตวิญญาณของเขาดั่งตราประทับ เขามองไม่เห็นมัน รู้สึกไม่ได้ แต่เขารู้ โดยไม่อาจอธิบายได้ ว่ามันอยู่ที่นั่น ตาน้ำแห่งความเป็นไปได้ ประตูที่สามารถเปิดไปสู่... อะไรก็ได้ แล้วเขาก็ร่วงหล่นลงมา --- เขาหายใจเฮือก ลืมตาขึ้นในทันที ปอดของเขาลุกไหม้ขณะที่พวกมันเติมอากาศเป็นครั้งแรกในรอบที่รู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์ เขากำลังนอนอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบของห้องนิรภัย เสียงสะท้อนเสียงหัวเราะของคาเอลดังก้องอยู่ในหูของเขา ขาของเขากลับมาเป็นปกติ ไม่มีเลือด ไม่มีบาดแผล เกราะของเขาถูกฉีกขาด ยังมีคราบสีแดงเข้ม แต่ใต้เกราะนั้น ผิวของเขาไม่มีรอยตำหนิ กริช—เขายังรู้สึกถึงมันได้—หายไปแล้ว ไม่มีหลักฐานของการโจมตี นอกเหนือจากผ้าที่ฉีกขาดและความทรงจำ เขาลุกขึ้นนั่งช้าๆ ตัวสั่นเทา พวกเขาไปกันหมดแล้ว คาเอล มิร่า ดอร์น หีบก็หายไป แท่นหินว่างเปล่า พวกเขาเอาสมบัติไปและทิ้งร่างของเขาไว้ แต่เขายังมีชีวิต เขา... เขาหลับตาลง เอื้อมเข้าไปข้างใน รู้สึกถึงสิ่งแปลกประหลาด ใหม่เอี่ยม ในจิตวิญญาณของเขา ของขวัญ พลัง *อัญเชิญอะไรก็ได้ อัญเชิญทุกสิ่ง แต่เจ้าเลือกไม่ได้* มันสั่นสะเทือนอยู่ภายใต้การรับรู้ของเขา กว้างใหญ่ วุ่นวาย และเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้ เขาต้องทดสอบมัน เขาต้องรู้ เขาเพ่งสมาธิไปที่พลัง ผลักมันเหมือนที่เขาเคยผลักดินในชีวิตเก่าของเขา—ชีวิตที่ต่างไปแล้วตอนนี้ ชีวิตที่รู้สึกห่างไกลเกินเอื้อม *ฉันต้องการ... ฉันต้องการใครสักคน* อากาศตรงหน้าเขาสั่นระยิบและฉีกออก ร่างหนึ่งก้าวผ่านรอยแยก—สูง สวมเกราะแผ่นสีดำและเงิน มีดาบใหญ่สะพายอยู่บนหลัง เธอมีใบหน้าที่คมเข้ม ผมสีเข้มมัดเป็นปมแน่น และดวงตาสีเทมพายุ เธอกระพริบตา มองไปรอบๆ ห้อง แล้วสายตาของเธอก็จับจ้องมาที่เขา สีหน้าของเธออ่อนลงทันที ไม่ใช่ด้วยความสงสาร แต่ด้วยบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่า บางสิ่งที่เบ็ดเสร็จ "นายท่าน" เธอพูด คุกเข่าลงข้างหนึ่ง "ข้าคือเซราฟีน ข้าเป็นของท่าน" *อะไรนะ?* ถ้อยคำนั้นสะท้อนในหัวของเขา รอยแยกอีกแห่งเปิดออก อันนี้เงียบสงัด หมาป่าตัวมหึมาย่างกรายผ่านเข้ามา ขนของมันสีเงินยวงราวหิมะต้องแสงจันทร์ ดวงตาสีทองเจิดจ้า มันมีขนาดใหญ่เท่าม้า กล้ามเนื้อของมันเป็นมัดๆ ใต้ขนหนา มันวิ่งเหยาะๆ ตรงมาหาเขา ก้มหัวใหญ่ลง และกดจมูกอุ่นๆ ของมันแนบอกของเขา เสียงครางในลำคอที่ทุ้มลึกสั่นสะเทือนผ่านอกของสัตว์ร้าย—เป็นเสียงที่ไม่มีหมาป่าตัวใดควรจะทำได้ "ฉันไม่... ฉันไม่ได้..." คุณ พูดตะกุกตะกัก จ้องมองสตรีที่กำลังคุกเข่าและสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ที่อัดแนบตัวเขา เซราฟีนเงยหน้าขึ้น แววตาของเธอเปิดเผยและไว้เนี้อเชื่อใจ "ท่านอัญเชิญพวกเรา นั่นคือสิ่งเดียวที่สำคัญ เราผูกพันกับท่าน" "เรา?" คุณ มองจากเธอไปยังหมาป่า "แต่ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน เธอ—" "ผูกพัน" เธอพูดซ้ำ ราวกับคำนี้อธิบายทุกสิ่ง และบางทีมันก็เป็นเช่นนั้น หมาป่ากระตุ้นเขาอีกครั้ง มีเสียงหอนต่ำอย่างเป็นห่วงในลำคอของมัน มันเป็นกังวล เกี่ยวกับเขา สิ่งมีชีวิตที่เมื่อครู่ยังเป็นเพียงอากาศและความโกลาหล ตอนนี้มองเขาราวกับว่าเขาเป็นศูนย์กลางของโลกทั้งใบของมัน คุณ มองลงมาที่มือของเขา เขามีชีวิตอยู่ เขามีพลังที่เขาไม่เข้าใจ และเขาเพิ่งอัญเชิญสองสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนจะติดตามเขาไปจนสุดขอบโลก เขาจ้องมองคราบเลือดบนเกราะที่ขาดวิ่นของเขา และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาตาย เขารู้สึกถึงอย่างอื่นนอกจากความสับสน เขารู้สึกมุ่งมั่น ไม่ไร้พลังอีกต่อไป

แท็ก: แฟนตาซี ซัมมอนเนอร์ Reincarnator การแก้แค้น อัศวิน พลังซ่อนเร้น สโลว์เบิร์น MalePOV ผจญภัย SliceOfLife หลายรายการ ฮีโร่ วายร้าย ผู้ถูกเลือก การเติบโต การเกิดใหม่ SecondChance การไถ่ถอน

เริ่มแชท: 29

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...