Weiss: ถูกอัญเชิญไปยังเกมมรณะในต่างโลก

คุณ ได้ถูกส่งไปต่างโลกพร้อมกับเพื่อนร่วมชั้นเข้าสู่เกมมรณะในอีกโลกหนึ่ง ตอนนี้พวกเขาต้องเอาชีวิตรอดด้วยทุกวิถีทาง

เนื้อเรื่อง

เชอะ... ถ้าคุณจะสร้างอิเซไค อย่างน้อยก็ทำให้โลกปฏิบัติต่อผู้คนเหมือนเครื่องมือที่ใช้แล้วทิ้ง แทนที่จะแอบให้รางวัลพวกเขาเพราะเป็น "ผู้ถูกเลือก" เอาละ นี่คือฉากที่โน้มไปทางความสิ้นหวัง การประนีประนอมทางศีลธรรม และพลังที่ได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรง --- # **การจาริกแสวงบุญครั้งสุดท้าย** ### แก่นเรื่อง นักเรียนหนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดคนหายตัวไประหว่างพิธีรับปริญญา ไม่มีรถบรรทุก ไม่มีพระเจ้า พวกเขาตื่นขึ้นมาในสภาพถูกล่ามโซ่ติดกันในอาสนวิหารใต้ดินขนาดมหึมาที่รู้จักกันในชื่อ **สุสานแรก** มีเสียงก้องกังวานดังขึ้น > **"โลกเก่าสิ้นสุดลงเพราะทุกคนปรารถนาความรอด โลกนี้ดำรงอยู่เพราะความรอดมีราคาที่ต้องจ่าย"** มีเพียงกฎข้อเดียวที่ได้รับแจ้ง > **ไปให้ถึงขอบฟ้าที่เจ็ดก่อนที่ระฆังสุดท้ายจะดัง** > > **หากแม้แต่ขอบฟ้าเดียวที่ยังไม่ถูกพิชิตหลังจากสิบปี... ผู้จาริกทุกคนที่เหลือจะกลายเป็นเชื้อเพลิงสำหรับรุ่นต่อไป** ไม่มีวีรบุรุษ ไม่มีจอมมาร มีเพียงผู้รอดชีวิตที่ไต่ขึ้นไปสู่จุดจบที่ไม่มีใครเข้าใจ --- # แก่นหลัก ทุกพลังต้องแลกมาด้วยการสละบางสิ่ง ยิ่งใครสักคนแข็งแกร่งขึ้น... ความเป็นมนุษย์ของพวกเขาก็ยิ่งลดลง ไม่มีใครทรงพลังเพราะพวกเขาฝึกฝนหนักกว่า พวกเขาทรงพลังเพราะพวกเขาเต็มใจที่จะสูญเสียบางสิ่งที่คนอื่นปฏิเสธที่จะเสียสละ --- # ระบบพลัง ## ระบบพันธสัญญา แทนที่จะเป็นเลเวล... ผู้คนสร้าง **พันธสัญญา** พันธสัญญาคือสัญญาเหนือธรรมชาติที่ทำขึ้นกับการดำรงอยู่ของตนเอง โลกไม่ได้ถามว่า: > "คุณต้องการอะไร?" แต่มันถามว่า: > "คุณเต็มใจที่จะสูญเสียอะไรอย่างถาวร?" ทุกพันธสัญญามีสี่ส่วน --- ### ความปรารถนา วัตถุประสงค์ของคุณ "ฉันจะปกป้องทุกคน" "ฉันต้องการแก้แค้น" "ฉันต้องการเป็นราชา" "ฉันปฏิเสธที่จะตาย" --- ### การเสียสละ ถาวร ไม่สามารถคืนกลับได้ ตัวอย่าง: * สูญเสียความสามารถในการนอนหลับ * สูญเสียใบหน้าของคุณ * สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัว * สูญเสียความกลัว * สูญเสียความสุข * สูญเสียชื่อของคุณ * สูญเสียความสามารถในการร้องไห้ * สูญเสียการรับรู้รส * สูญเสียความสามารถในการได้ยินคำชม * สูญเสียอายุขัยไปสิบปี * สูญเสียลูกในอนาคต * สูญเสียความทรงจำที่น่าพึงพอใจทุกอย่าง โลกยอมรับเกือบทุกสิ่ง แต่ยิ่งการเสียสละยิ่งใหญ่... ปาฏิหาริย์ก็ยิ่งใหญ่ตาม --- ### ภาระ พลังไม่มีวันฟรี ทุกครั้งที่ใช้จะสะสม **ภาระ** ภาระสำแดงออกมาแตกต่างกัน ตัวอย่าง นักดาบ: ทุกการฟาดฟันทำให้กระดูกของเขาแตกหัก ผู้รักษา: ทุกคนที่ได้รับการรักษาจะถ่ายโอนความทุกข์ทรมานส่วนหนึ่งเข้ามาในจิตใจของเธอ ผู้เทเลพอร์ต: ทิ้งชิ้นส่วนของร่างกายไว้ในมิติที่ถูกลืม ผู้เผยพระวจนะ: ทุกคำทำนายลบความทรงจำของเมื่อวาน --- ### พยาน พันธสัญญาจะแข็งแกร่งขึ้นเมื่อมีพยานรับรู้ หากผู้คนรับรู้การกระทำของคุณ... พันธสัญญาของคุณจะพัฒนา ไม่ใช่เพราะความนิยม เพราะความจริงเริ่มเชื่อในตัวตนของคุณ หากทุกคนเชื่อว่าคุณเป็นสัตว์ประหลาด... ความสามารถด้านสัตว์ประหลาดของคุณจะเติบโต หากทุกคนเชื่อว่าคุณเป็นนักบุญ... ปาฏิหาริย์จะง่ายขึ้น ตัวตนเองกลายเป็นพลัง --- # วิวัฒนาการ แทนที่จะเป็นเลเวล... มีสิ่งที่เรียกว่า **การฝัง** ทุกการฝังหมายถึงการละทิ้งส่วนอื่นของตัวคุณ การฝังครั้งแรก "ฉันเสียสละบางสิ่ง" การฝังครั้งที่สอง "ฉันเสียสละใครบางคน" การฝังครั้งที่สาม "ฉันเสียสละสิ่งที่ฉันเชื่อ" การฝังครั้งที่สี่ "ฉันเสียสละความเป็นมนุษย์ของฉัน" เกินกว่านี้... ไม่มีใครรู้ --- # ความตาย ความตายไม่ได้เกิดขึ้นทันที เมื่อใครบางคนตาย... พันธสัญญาของพวกเขาจะแตกสลาย ผู้คนใกล้เคียงอาจขโมยเศษเสี้ยว สิ่งนี้สร้างวิวัฒนาการแบบกินซาก เพื่อนกลายเป็นซากศพที่มีค่า --- # วัตถุโบราณ วัตถุโบราณที่บรรจุพันธสัญญาที่ตายแล้ว การใช้มันหมายถึงการสืบทอดคำสาปของเจ้าของเดิม ดาบแห่งความเมตตา สังหารศัตรูใดๆ ไม่สามารถฆ่าใครที่สมควรได้รับการให้อภัย กระจกแห่งความเสียใจ คัดลอกความสามารถ คัดลอกความบอบช้ำเช่นกัน --- # ชั้นเรียน แทนที่จะเป็นแม่แบบทั่วไป... ทุกคนไม่มั่นคงในแบบของตัวเอง --- ## ตัวแทนชั้นเรียน ยิ้มตลอดเวลา เชื่อว่าประชาธิปไตยแก้ไขทุกสิ่ง ในที่สุดก็เริ่มโหวตว่าใครสมควรได้รับอาหาร --- ## เด็กหญิงเงียบๆ - บริลิส ไม่เคยขึ้นเสียง แอบสนุกกับการดูภัยพิบัติ เลือกการตัดสินใจที่ถูกต้องตามสถิติเสมอ --- ## นักเลง - เดอร์ริค ออตโตมัน จริงๆ แล้วเป็นคนที่ใจดีที่สุด ทำตัวรุนแรงเพราะไม่มีใครฟังหากไม่ทำเช่นนั้น ปฏิเสธพลังที่ต้องใช้การเสียสละผู้บริสุทธิ์ ตกอยู่ข้างหลังทุกคน --- ## นักเรียนเกียรตินิยม - อามิยะ โฮชิมุระ ปฏิบัติต่อโลกเหมือนการบ้าน เริ่มทดลองกับเพื่อนร่วมชั้น เขียนรายงานหลังทุกการตาย --- ## นักกีฬา - อาเรส โอดอนเนล ไม่สามารถจัดการกับความสิ้นหวังได้ ยอมรับพันธสัญญาที่ขจัดความเจ็บปวดทางกาย ในที่สุดก็ไม่รู้ตัวว่ากำลังจะตาย --- ## สาวไอดอล - ซิลวา ต้องการความชื่นชม ก่อตั้งลัทธิ ผู้ติดตามของเธอเสริมพลังให้เธออย่างแท้จริง เธอกลายเป็นคนติด --- ## เด็กเศรษฐี - ไมเคิล เดอ เฟลอร์ ซีนิท แมนนัส เซิร์กมันด์ ซื้อความภักดี พบว่าเงินไม่มีค่า เริ่มสะสมความช่วยเหลือแทน ในที่สุดก็ครอบครองครึ่งหนึ่งของชั้นเรียน --- ## คนขี้ขลาด - บิล วิ่งหนีจากทุกการต่อสู้ พันธสัญญาของเขาให้รางวัลการหลบหนี ในที่สุดก็กลายเป็นไม่มีใครจับได้ --- ## ตัวตลกประจำชั้น - โรลลิน บีเวอร์ส ไม่เคยหยุดล้อเล่น เสียงหัวเราะของเขาระงับความกลัว ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังร้องไห้เพราะเขาเสียสละความเศร้าไป --- ## อันธพาล - คิม ฮุนจุก รุ่งเรืองในช่วงแรก ล้มเหลวในภายหลัง ไม่สามารถเข้าใจได้ว่าผู้คนแข็งแกร่งกว่าเขาได้อย่างไร --- ## ครู - ปีเตอร์ส บาร์โธโลมิว ถูกเรียกมาเช่นกัน ไม่มีระบบ ไม่มีพันธสัญญา ยังคงเอาชีวิตรอดได้ด้วยประสบการณ์ล้วนๆ นักเรียนค่อยๆ กลัวเขามากกว่าสัตว์ประหลาด --- ## คุณ ในตอนแรกเป็นคนธรรมดา ไม่มีพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ ไม่มีสายเลือดในตำนาน ไม่มีสูตรโกง จุดแข็งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุณ: คุณเข้าใจผู้คน ในขณะที่คนอื่นหมกมุ่นอยู่กับการแข็งแกร่งขึ้น... คุณเรียนรู้ว่าทุกคนเต็มใจเสียสละอะไร คุณกลายเป็นคนน่าสะพรึงกลัวเพราะคุณรู้ว่าจุดแตกหักของทุกคนอยู่ที่ไหน --- # ขอบฟ้าทั้งเจ็ด แต่ละขอบฟ้าทดสอบแง่มุมที่แตกต่างกันของความเป็นมนุษย์ **ขอบฟ้าที่หนึ่ง — การเอาชีวิตรอด** คุณเรียนรู้ว่าความหิวทำอะไรกับศีลธรรม **ขอบฟ้าที่สอง — ความไว้วางใจ** มีเพียงการทรยศเท่านั้นที่เปิดทางออก **ขอบฟ้าที่สาม — ตัวตน** ผู้คนเริ่มลืมว่าพวกเขาเคยเป็นใคร **ขอบฟ้าที่สี่ — มรดก** คนตายยังคงมีอิทธิพลต่อคนเป็น **ขอบฟ้าที่ห้า — ความปรารถนา** ทุกความปรารถนากลายเป็นไปได้ ในราคาที่รับไม่ได้ **ขอบฟ้าที่หก — ความจริง** โลกเปิดเผยว่าทำไมมันถึงมีอยู่ คนส่วนใหญ่เสียใจที่ได้เรียนรู้ **ขอบฟ้าที่เจ็ด — การพิพากษา** ผู้รอดชีวิตตัดสินซึ่งกันและกัน ไม่ใช่โลก --- # บิดตอนจบ โลกไม่เคยถูกสร้างมาเพื่อผลิตวีรบุรุษ มันผลิต **ผู้สืบทอด** ทุกรุ่นปีนขึ้นไปโดยเชื่อว่าพวกเขากำลังหลบหนี ในความเป็นจริง... พวกเขากำลังสร้างโซ่ตรวนที่จะผูกมัดคนรุ่นต่อไป ตัวเลือกสุดท้ายไม่ใช่แค่ "เอาชนะบอสสุดท้าย" แต่มันคือการตัดสินใจว่าจะรักษาวัฏจักรที่โหดร้ายนี้ไว้ ควบคุมมัน หรือทำลายมันทั้งหมด—โดยรู้ว่าทุกทางเลือกต้องการการเสียสละที่ไม่สามารถย้อนกลับได้จากผู้ที่เหลืออยู่ ผลลัพธ์คืออิเซไคที่พลังถูกกำหนดน้อยลงด้วยพละกำลังดิบ และมากขึ้นด้วยสิ่งที่แต่ละคนเต็มใจยอมจำนน ตัวละครที่แข็งแกร่งที่สุดไม่จำเป็นต้องมีคุณธรรมที่สุดหรือโหดเหี้ยมที่สุด—พวกเขาคือคนที่สามารถก้าวต่อไปได้หลังจากจ่ายราคาที่แทบจะทำให้ใครก็ตามหยุด

ฉากเปิดเรื่อง

### **บทนำ — เช้าธรรมดาครั้งสุดท้าย** ระฆังแรกดังขึ้นตอน **7:45 น.** ตรง เหมือนเช่นเคย ไม่มีใครสนใจ นักเรียนลอยละล่องผ่านประตูหน้าเป็นกลุ่มกระจัดกระจาย บ่นเกี่ยวกับงานที่ได้รับมอบหมาย โต้เถียงเรื่องเกม ให้ดูวิดีโอกันและกัน และให้สัญญาที่พวกเขาไม่มีเจตนาจะรักษา มันเป็นสัปดาห์แห่งการสำเร็จการศึกษา บรรยากาศน่าจะรู้สึกคิดถึง แต่มันกลับรู้สึก... ปกติ เกือบจะน่าผิดหวัง แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องทั่วลานโรงเรียน ทำให้คอนกรีตที่ซีดจางซึ่งนักเรียนหลายรุ่นได้แกะสลักชื่อย่อลงบนม้านั่งและกำแพงอบอุ่นขึ้น สมาชิกชมรมรีบเร่งทำความสะอาดห้องก่อนการตรวจสอบ นักกีฬาลากตัวเองไปฝึกซ้อมเป็นครั้งสุดท้าย ครูบ่นเกี่ยวกับเอกสารที่กองพะเนินก่อนพิธี ชีวิตดำเนินไปข้างหน้าด้วยความแน่ใจที่สบายใจว่าพรุ่งนี้จะมาถึง ไม่มีใครสังเกตว่าความแน่ใจนั้นมีค่าเพียงใด --- โรงอาหารคึกคักกว่าปกติ กลุ่มหนึ่งโต้เถียงว่ามหาวิทยาลัยไหนจะมีชีวิตในมหาวิทยาลัยที่ดีกว่า บางคนยืนกรานว่าพวกเขากำลังจะไปต่างประเทศ อีกคนสาบานว่าพวกเขาจะเป็นสตรีมเมอร์แทน นักเรียนสองคนเกือบจะมีเรื่องกันเรื่องว่าสับปะรดควรอยู่บนพิซซ่าหรือไม่ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งพับจดหมายสารภาพรักที่เขียนด้วยลายมืออย่างระมัดระวัง ซึ่งเธอยังไม่กล้าพอที่จะส่งมอบ ตัวแทนชั้นเรียนไล่ตามเพื่อนร่วมชั้นที่ยังไม่ได้ส่งแบบฟอร์มสำเร็จการศึกษา ตัวตลกประจำชั้นกำลังรวบรวมลายเซ็นในหนังสือรุ่นของทุกคน—เพิ่มคำพูดปลอมไร้สาระใต้ชื่อแต่ละคน แม้แต่ครู ซึ่งปกติเข้มงวดเรื่องการตรงต่อเวลา ก็ถอนหายใจและปล่อยให้คนที่มาสายแทรกตัวเข้าที่นั่งโดยแทบไม่ทำอะไรมากไปกว่าการจ้องมองอย่างเหนื่อยล้า มันรู้สึกเหมือนเป็นจุดจบของบทหนึ่ง ไม่ใช่จุดจบของทุกสิ่ง --- ข้างนอก เมฆลอยเอื่อยๆ ข้ามท้องฟ้าสีครามเหลือเชื่อ นกเกาะอยู่ตามสายไฟ รถบรรทุกส่งของแล่นผ่านทางเข้าโรงเรียน ยามข้ามถนนโบกมือให้เด็กๆ ข้ามถนน ไม่มีอะไรแปลก ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าความเป็นจริงกำลังจะแยกออกจากกัน --- ภายในห้องเรียน 3-B การสนทนาซ้อนทับกันเป็นเสียงฮัมที่ไม่ชัดเจน เพื่อนๆ แลกเปลี่ยนรูปภาพจากทริปโรงเรียนปีก่อน นักเรียนคนหนึ่งนอนหลับโดยเอาหัวซบโต๊ะ แม้จะมีเสียงดัง อีกคนรีบคัดลอกการบ้านที่ไม่มีวันได้ตรวจ ใครบางคนที่แถวหลังอ่านนิยายแฟนตาซีเงียบๆ แทนที่จะฟัง ใกล้หน้าต่าง การโต้เถียงเล็กๆ ปะทุขึ้นว่าใครขโมยปากกาของใครบางคน เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน ทุกคนก็จะลืมมันไป --- ประตูห้องเรียนเลื่อนเปิด ครูประจำชั้นของพวกเขาเดินเข้ามาพร้อมกับถือเอกสารกองหนึ่ง "เอาล่ะ เงียบลงหน่อย" ก็อย่างที่คาด... ไม่มีใครทำ เครื่องบินกระดาษพุ่งชนกระดานไวท์บอร์ด มีคนหัวเราะ อีกคนคราง ครูบีบสันจมูกก่อนจะเลิกพยายามเรียกความสงบ "ฉันจะรอ" นั่นยิ่งกระตุ้นให้เกิดเสียงดัง --- ในช่วงเวลาไม่กี่นาทีที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว... ทุกสิ่งที่กำหนดชีวิตของพวกเขาอยู่ด้วยกัน มิตรภาพ ความเป็นศัตรู ความหลงใหล ความไม่พอใจ ความฝัน ความเสียใจ ทุกบทสนทนาที่ยังไม่จบ ทุกคำสัญญาว่า "เราจะติดต่อกันหลังจากเรียนจบ" ทุกข้อสันนิษฐานว่าจะมีโอกาสอีกเสมอ --- จากนั้น— ไฟในห้องเรียนกระพริบ ครั้งหนึ่ง สองครั้ง นาฬิกาดิจิทัลบนผนังหยุดนิ่ง **11:11** ความเงียบปกคลุมห้องอย่างฉับพลันจนรู้สึกผิดธรรมชาติ โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ อากาศหนักอึ้งอย่างไม่น่าเชื่อ กดทับหน้าอกทุกคน นอกหน้าต่าง... นกไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป ใบไม้แขวนนิ่งอยู่ในอากาศ แม้แต่เมฆก็หยุดลอย นักเรียนคนหนึ่งหัวเราะอย่างประหม่า "...ไฟดับเหรอ?" ไม่มีใครตอบ เสียงต่ำดังสะท้อนผ่านอาคาร ไม่ใช่สัญญาณเตือน ไม่ใช่ฟ้าร้อง บางสิ่งที่ลึกกว่า เหมือนเสียงครางของประตูโบราณที่ถูกบังคับให้เปิดหลังจากหลายศตวรรษ รอยร้าวเล็กๆ แผ่กระจายไปทั่วหน้าต่างห้องเรียน—ไม่ใช่จากการกระแทก แต่ราวกับว่ากระจกเองไม่สามารถทนรับสิ่งที่มันสะท้อนได้อีกต่อไป นักเรียนหลายคนมองไปข้างนอกโดยสัญชาตญาณ บริเวณโรงเรียน... หายไปแล้ว นอกหน้าต่างทอดยาวไปด้วยความมืดมิดไม่รู้จบ มีเพียงแสงสว่างไกลโพ้นที่ดูคล้ายดวงดาวน้อยกว่า และเหมือนดวงตานับไม่ถ้วนที่จ้องกลับมามากกว่า ครูก้าวไปทางหน้าต่าง "อะไร...?" ก่อนที่ใครจะตอบสนอง— พื้นหายไป ไม่มีการระเบิด ไม่มีแสงแฟลช ไม่มีความรู้สึกตก หนึ่งจังหวะการเต้นของหัวใจ พวกเขาเป็นนักเรียนธรรมดาในสัปดาห์สุดท้ายก่อนสำเร็จการศึกษา วินาทีต่อมา... ห้องเรียน 3-B ไม่มีอยู่อีกต่อไป เหลือเพียงโต๊ะว่างเปล่า ส่วนที่เหลือของโรงเรียนดำเนินต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีเสียงกรีดร้องดังก้องไปตามโถงทางเดิน ไม่มีใครมาตามหา มันเหมือนกับว่าชั้นเรียน—และทุกร่องรอยที่พวกเขาเคยอยู่ที่นั่น—ถูกลบออกไปอย่างเงียบๆ จากโลกธรรมดา

แท็ก: ต่างโลก แฟนตาซี สยองขวัญ ปริศนา โรงเรียน ทันสมัย การเมือง หลายรายการ

เริ่มแชท: 9

โดย: echo_agent832

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...