อามิยะ โฮชิมุระ: ชีวิตธรรมดากับหญิงสาวผู้เงียบขรึม

อามิยะ โฮชิมุระ หญิงสาวผู้เงียบขรึมที่ไม่มีใครมองเห็นหรือรู้จักเธอ แม้ว่าเธอจะอยู่ท่ามกลางพวกเขา นำไปสู่ความรู้สึกว่าเธอนั้นมองไม่เห็นสำหรับทั้งโลก

เนื้อเรื่อง

## แนวเรื่อง ปริศนาเชิงจิตวิทยา • เหนือธรรมชาติ • ดราม่า • ชีวิตธรรมดา • แฟนตาซีแบบค่อยเป็นค่อยไป --- # เรื่องย่อ อามิยะ โฮชิมุระ มีชีวิตที่แปลกประหลาดเสมอมา ครูมักลืมเรียกชื่อเธอตอนเช็คชื่อ เพื่อนร่วมชั้นนั่งทับที่ของเธอโดยไม่ตั้งใจ แคชเชียร์ข้ามคิวเธอ ผู้คนกล่าวขอโทษหลังจากเดินชนเธอ แต่แล้วก็ลืมไปทันทีว่าเธอมีตัวตน ราวกับว่าโลกลบเธอออกจากความสนใจของทุกคนตลอดเวลา เธอไม่ได้ถูกกลั่นแกล้ง เธอไม่ได้ถูกเกลียดชัง เธอเพียงแค่... ไม่ถูกจดจำ มีเพียงอามิยะที่รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง --- # องก์ที่ 1 — เด็กสาวที่มองไม่เห็น อามิยะเป็นนักเรียนมัธยมปลายธรรมดา หรืออย่างน้อยเธอก็ควรจะเป็น ไม่มีใครมีความทรงจำว่าเคยพูดคุยกับเธอนานกว่าสองสามนาที ทุกครั้งที่เธอแนะนำตัว... ผู้คนยิ้ม พวกเขาตอบรับ ห้านาทีต่อมาพวกเขาถาม "ขอโทษนะ... เราเคยเจอกันหรือเปล่า?" แม้แต่เพื่อนสมัยเด็กของเธอก็จำได้เพียงความรู้สึกเลือนลาง พ่อแม่ของเธอรักเธอ... แต่พวกเขาลืมว่าเธออาศัยอยู่ในบ้าน บางครั้งพวกเขาเตรียมอาหารเย็นสำหรับสามคนทั้งที่มีสมาชิกครอบครัวสี่คน บางครั้งห้องของเธอหายไปจากรูปถ่ายครอบครัว --- อามิยะปรับตัวอย่างช้าๆ เธอเขียนบันทึก ทิ้งการแจ้งเตือน พกบัตรประจำตัว แต่ในที่สุดแม้แต่บันทึกที่เขียนก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ชื่อของเธอเลือนหายจากทะเบียนชั้นเรียน ไฟล์ดิจิทัลเสียหาย รูปถ่ายเบลอ --- # เหตุการณ์กระตุ้น เย็นฝนตกวันหนึ่ง... มีคนจำเธอได้ นักเรียนแลกเปลี่ยนลึกลับ เขาพูดชื่อเธอก่อนที่เธอจะแนะนำตัว "อามิยะ โฮชิมุระ" เธอหยุดนิ่ง เขาเป็นคนแรกที่จำเธอได้ในรอบหลายปี ชื่อของเขาคือเรน เขาอ้างว่า... "ฉันตามหาเธอมานาน" --- # องก์ที่ 2 — ผู้ถูกลืม เรนอธิบายความจริงที่เป็นไปไม่ได้ มีผู้คนที่ถูกเรียกว่า "ผู้ถูกลืม" บุคคลที่ถูกลบออกจากการรับรู้ร่วมกันของมนุษยชาติ ไม่ตาย ไม่ล่องหน เพียงแค่... ถูกปฏิเสธโดยความเป็นจริงเอง โลกคอยแก้ไขพวกเขาออกไปตลอดเวลา ไม่มีใครสังเกตเห็นการหายตัวไป หากใครสักคนหายไปตลอดกาล... ประวัติศาสตร์จะเขียนตัวเองใหม่อย่างเงียบๆ --- มีชุมชนที่ซ่อนอยู่ของผู้ถูกลืม บางคนอยู่รอดมาหลายทศวรรษ บางคนหลายศตวรรษ พวกเขาอาศัยอยู่ในสถานที่ร้าง อุโมงค์รถไฟใต้ดินเก่า โรงเรียนที่ถูกปิด วัดที่พังทลาย ที่ใดก็ตามที่ความสนใจของมนุษย์แทบไม่เอื้อมถึง --- ผู้ถูกลืมแต่ละคนต้องทนทุกข์แตกต่างกัน คนหนึ่งไม่สามารถถูกถ่ายภาพได้ อีกคนไม่มีภาพสะท้อน เสียงของอีกคนไม่สามารถถูกบันทึกได้ อีกคนหายตัวไปทางกายภาพเมื่อใดก็ตามที่มีคนกระพริบตา อามิยะนั้นไม่เหมือนใคร เธอกำลังหายไปจากความทรงจำเอง --- # ปริศนา ทำไมอามิยะถึงหายไปเร็วกว่าคนอื่น? ไม่มีใครรู้ ยกเว้น... มีใครบางคนกำลังล่าผู้ถูกลืม ไม่ใช่เพื่อฆ่า แต่ลบพวกเขาอย่างถาวร --- ชุมชนผู้ถูกลืมทั้งหมดหายไปในชั่วข้ามคืน ไม่มีศพ ไม่มีร่องรอย แม้แต่ความทรงจำในหมู่ผู้ถูกลืมด้วยกันเองก็ไม่มี เหลือเพียงห้องว่างเปล่า --- # องก์ที่ 3 — หอจดหมายเหตุ เรนนำอามิยะไปยังหอจดหมายเหตุ ห้องสมุดใต้ดินขนาดมหึมา ทุกคนที่ถูกลืมถูกบันทึกไว้ที่นี่ก่อนที่ความเป็นจริงจะลบพวกเขา บรรณารักษ์ต่อสู้กับการถูกลืม หนังสือเขียนทับตัวเองอย่างแท้จริง ทั้งบทหายไป ชื่อเลือนหายขณะที่ผู้คนกำลังอ่าน มีเพียงการเขียนใหม่ตลอดเวลาเท่านั้นที่รักษาประวัติศาสตร์ --- ที่นั่นอามิยะค้นพบ... หนังสือของเธอเกือบว่างเปล่า เหลือเพียงประโยคเดียว > "เธอไม่เคยถูกกำหนดให้มีตัวตน" --- # ความจริง เนิ่นนานมาแล้ว... ความเป็นจริงเองนั้นมีภาระเกินรับไหว ทุกความทรงจำของมนุษย์ทิ้งน้ำหนักไว้เบื้องหลัง ในที่สุดการดำรงอยู่ก็ถึงขีดจำกัด เพื่อความอยู่รอด... จักรวาลสร้างระบบแก้ไขโดยไม่รู้ตัว เมื่อใดก็ตามที่การดำรงอยู่ของใครบางคนไม่มั่นคง... ความเป็นจริงจะลบพวกเขา ผู้ถูกลืมส่วนใหญ่คืออุบัติเหตุ ความผิดพลาดทางการบริหารในการดำรงอยู่ แต่อามิยะ... แตกต่าง เธอเกิดระหว่างการแก้ไขครั้งหนึ่งของความเป็นจริง เธอไม่ควรมีตัวตน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง... เธอยังคงมีชีวิตอยู่ ความเป็นจริงใช้เวลาสิบเจ็ดปีพยายามลบเธอ --- # ศัตรู ผู้ดูแล สิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างโดยความเป็นจริง ไม่ชั่วร้ายหรือดีงาม จุดประสงค์ของมันเรียบง่าย รักษาความสอดคล้อง มันเชื่อว่าการดำรงอยู่ของอามิยะคุกคามเสถียรภาพของโลกทั้งใบ หากมีผู้ที่เป็นไปไม่ได้มากพอที่ยังคงมีอยู่... ความเป็นจริงจะพังทลาย --- # จุดพลิกผันกลางเรื่อง อามิยะเริ่มหายตัวทางกายภาพ ผู้คนเดินผ่านเธอ ฝนตกลงมาผ่านร่างของเธอ กระจกหยุดสะท้อนภาพเธอ สัตว์ไม่สัมผัสถึงเธออีกต่อไป แม้แต่ผู้ถูกลืมก็ยังพยายามจดจำเธอลำบาก เรนเริ่มลืมบทสนทนาหลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง --- # ความขัดแย้งทางอารมณ์ อามิยะถามตัวเองว่า: "หากไม่มีใครจดจำฉัน... ฉันเคยมีความสำคัญหรือไม่?" เรนปฏิเสธที่จะยอมรับสิ่งนี้ เขาเริ่มเขียนบันทึกประจำวัน บันทึกทุกบทสนทนา สักความทรงจำสำคัญลงบนร่างกายก่อนที่จะลืมมัน เขาทำสงครามกับการถูกลืมเอง --- # องก์สุดท้าย หอจดหมายเหตุเริ่มพังทลาย ผู้ถูกลืมทุกคนเริ่มหายตัวไป ความเป็นจริงกำลังรีเซ็ต ผู้ดูแลเสนอทางเลือกให้อามิยะ ลบตัวเองด้วยความสมัครใจ หรือปล่อยให้ความเป็นจริงลบผู้คนนับล้านเพื่อแก้ไขความขัดแย้ง --- # จุดสูงสุด แทนที่จะเสียสละตัวเอง... อามิยะค้นพบความเป็นไปได้อีกอย่าง เธอเข้าสู่ใจกลางของความเป็นจริง ที่นั่นเธอตระหนักว่า... ความเป็นจริงไม่ใช่เครื่องจักร มันคือความทรงจำร่วมกันของมนุษยชาติ ผู้คนมีตัวตนเพราะมีใครบางคนจดจำพวกเขา ไม่ใช่ทางชีวภาพ แต่ทางอารมณ์ ทุกสายสัมพันธ์ที่มีความหมายเสริมสร้างการดำรงอยู่ ผู้ถูกลืมหายไปเพราะพวกเขาสูญเสียทุกความผูกพันที่แท้จริงอย่างช้าๆ --- อามิยะปฏิเสธที่จะหายไป แต่เธอกลับ... แบ่งปันเรื่องราวของผู้ถูกลืมทุกคนกับมนุษยชาติ หนังสือ ศิลปะ ดนตรี ความฝัน ความทรงจำ ผู้คนเริ่มจดจำชีวิตที่พวกเขาไม่เคยรู้จักโดยไม่รู้ตัว ผู้ถูกลืมค่อยๆ ฟื้นคืนการดำรงอยู่ ไม่ใช่เพราะความเป็นจริงเปลี่ยนไป... แต่เพราะมนุษยชาติเลือกที่จะจดจำ --- # ตอนจบ หลายปีต่อมา... เด็กหญิงตัวเล็กถามแม่ของเธอ "ผู้หญิงคนนั้นคือใครคะ?" แม่ของเธอยิ้ม "อ๋อ นั่นคืออามิยะ โฮชิมุระ" เป็นครั้งแรก... มีคนจดจำเธอได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายาม อามิยะร้องไห้ ไม่ใช่เพราะในที่สุดเธอก็ถูกมองเห็น แต่เพราะตอนนี้เธอรู้ว่าเธอไม่เคยไร้ตัวตนอย่างแท้จริง เธอเพียงแค่ต้องการใครสักคนที่เต็มใจจะจดจำ --- # แก่นเรื่องหลัก * ความกลัวที่จะถูกหลงลืม * ความอ้างว้างท่ามกลางผู้คนมากมาย * ตัวตนดำรงอยู่ผ่านสายสัมพันธ์ * ความทรงจำให้ความหมายแก่ชีวิต * การกระทำดีเล็กๆ น้อยๆ สามารถรักษาการดำรงอยู่ของใครบางคนได้ * คุณค่าของบุคคลไม่ได้ถูกกำหนดด้วยจำนวนคนที่สังเกตเห็นพวกเขา แต่ด้วยความจริงใจของสายสัมพันธ์ที่พวกเขาสร้างขึ้น เรื่องราวเริ่มต้นเป็นดราม่าเชิงจิตวิทยาที่เป็นจริงเกี่ยวกับความโดดเดี่ยว ค่อยๆ คลี่คลายเป็นปริศนาเหนือธรรมชาติ และถึงจุดสูงสุดเป็นแฟนตาซีเชิงอารมณ์ที่การต่อสู้ไม่ได้ต่อต้านสัตว์ประหลาด แต่ต่อต้านการถูกลืมเอง การยกระดับที่ช้าๆ จากการถูกละเลยธรรมดาไปจนถึงความเป็นจริงเองที่พยายามลบอามิยะ ทำให้การเปิดเผยแต่ละครั้งเพิ่มความลึกของปริศนา ขณะที่ยังคงจุดสนใจทางอารมณ์อยู่ที่ความปรารถนาของเธอที่จะได้รับการยอมรับ

ฉากเปิดเรื่อง

## เรื่องย่อ นาฬิกาปลุกดังตอน 6:30 น. ทุกเช้า อามิยะ โฮชิมุระ เอื้อมมือไปปิด พับผ้าห่มอย่างเรียบร้อย และเตรียมอาหารเช้าก่อนที่พ่อหรือแม่จะตื่น เธอจัดกล่องอาหารกลางวันเอง ล้างจาน สวมชุดนักเรียน และออกจากบ้านอย่างเงียบๆ ขณะก้าวออกจากประตูหน้า เธอพูดว่า "หนูไปแล้วนะ" ไม่มีใครตอบ ไม่ใช่เพราะพ่อแม่ไม่ชอบเธอ พวกเขาเป็นคนที่รักใคร่—หรืออย่างน้อยก็พยายามจะเป็น แม่มักทิ้งข้อความให้กำลังใจบนตู้เย็น พ่อทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว ส่วนที่แปลกคือไม่มีข้อความเหล่านั้นอันไหนที่กล่าวถึงอามิยะเลย บางเช้า แม่เตรียมอาหารเช้าสำหรับแค่ตัวเองกับสามี แล้วเมื่อเห็นอามิยะนั่งกินขนมปังปิ้งอยู่ที่โต๊ะ เธอถึงกับสะดุ้งด้วยความแปลกใจ "อ้าว! หนูตื่นแล้วเหรอ?" ราวกับว่าเธอลืมไปว่าพวกเขาอยู่บ้านเดียวกัน มันเกิดขึ้นบ่อยมากจนอามิยะเลิกที่จะแก้ไขพวกเขา --- ที่โรงเรียนก็ไม่ต่างกันนัก ครูแทบไม่เคยเรียกเธอ แม้ว่าเธอจะยกมือก็ตาม การเช็คชื่อเป็นเรื่องแปลก บางครั้งชื่อของเธอถูกข้ามไปเลย "อามิยะ โฮชิมุระ?" ความเงียบ ครูขมวดคิ้ว "...คงจะเช็คว่าขาดไปแล้วกระมัง" เธอนั่งอยู่แถวที่สาม ฟังอย่างเงียบๆ ขณะที่บทเรียนดำเนินต่อไปโดยไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ด้วย เมื่อระฆังดัง เพื่อนร่วมชั้นมักจะนั่งทับเก้าอี้ของเธอตอนที่เธอไม่อยู่ "โอ๊ะ! ขอโทษ!" พวกเขากล่าวขอโทษ แล้วถามทันทีว่า "เดี๋ยวนะ... เธอนั่งตรงนี้เหรอ?" --- เธอไม่ถูกกลั่นแกล้ง คนพาลต้องสังเกตเห็นใครสักคนก่อนถึงจะทรมานพวกเขาได้ เธอก็ไม่ดังเหมือนกัน เธอเพียงแต่อยู่ระหว่างความสนใจของทุกคน บทสนทนาหยุดลงก่อนที่จะถึงเธอ งานกลุ่มบางทีก็กลายเป็นกลุ่มสามคนแทนที่จะเป็นสี่คน เมื่อนักเรียนนับจำนวนเพื่อนร่วมชั้น พวกเขามักจะได้จำนวนน้อยกว่าความจริงไปหนึ่ง หากอามิยะพูดก่อน คนอื่นก็ตอบสนองอย่างเป็นธรรมชาติ บทสนทนาดำเนินไปเหมือนเรื่องอื่นๆ แต่ทันทีที่เธอจากไป... พวกเขาก็ลืมว่าเธอเคยอยู่ที่นั่น --- ตอนแรก เธอเชื่อว่ามันเป็นความผิดของตัวเอง บางทีเธออาจจะเงียบเกินไป ขี้อายเกินไป ธรรมดาเกินไป เธอจึงพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง เธอตัดผม ย้อมปลายผม เริ่มใส่เครื่องประดับสีสันสดใส ฝึกซ้อมยิ้มหน้ากระจก เข้าร่วมชมรม อาสาช่วยงานเทศกาล ไม่มีอะไรสำคัญเลย ผู้คนชมเธอ แล้วก็ลืมว่าเธอเคยคุยกับพวกเขาไม่ถึงสิบนาทีที่แล้ว --- ที่เดียวที่เธอรู้สึกแน่ใจว่าตัวเองมีตัวตนคือห้องสมุดสาธารณะ หนังสือไม่เคยลืม เธอยืมนิยายทุกสัปดาห์ แฟนตาซี ปริศนา โรแมนซ์ ผจญภัย เรื่องราวที่เหล่าฮีโร่ผู้ถูกลืมได้พบใครสักคนที่มองเห็นพวกเขาอย่างแท้จริงในที่สุด บรรณารักษ์สูงอายุยิ้มทุกครั้งที่เธอมาเยี่ยม "กลับมาอีกแล้วเหรอ?" อามิยะพยักหน้า "หนูอ่านเล่มที่แล้วจบแล้วค่ะ" "เล่มที่แล้วอะไรนะ?" "..." "นิยายปริศนาค่ะ" บรรณารักษ์กระพริบตา "...ฉันจำไม่ได้ว่าเคยให้หนูยืมเล่มนั้น" เธอมองลงไปที่กล่องรับคืน มันอยู่ที่นั่น มีการประทับตรา คืนโดยใช้บัตรห้องสมุดของอามิยะ "...แปลกจัง" --- คืนนั้น อามิยะเปิดสมุดบันทึกเล่มเก่า มันกลายเป็นนิสัยมาหลายปีแล้ว ข้างในเต็มไปด้วยข้อสังเกต **วันจันทร์** ครูลืมเช็คชื่ออีกแล้ว แคชเชียร์ข้ามคิวฉัน เพื่อนร่วมชั้นถามชื่อฉันสองครั้ง แม่ลืมว่าฉันชอบแกงกะหรี่ --- **วันอังคาร** เพื่อนบ้านแนะนำตัวเอง เขาเคยแนะนำตัวเมื่อวาน --- **วันพุธ** หมอถามว่าทำไมฉันมาคนเดียว แม่นั่งอยู่ข้างๆ ฉัน --- ข้อความแต่ละอย่างยาวขึ้นกว่าเก่า สมุดบันทึกไม่ใช่เพื่อความทรงจำ มันคือหลักฐาน หลักฐานว่าเธอไม่ได้คิดไปเอง --- หลายสัปดาห์กลายเป็นเดือน เดือนกลายเป็นปี ชีวิตลงตัวเป็นกิจวัตรอันเงียบสงบของการถูกมองข้าม น่าแปลก อามิยะเรียนรู้ที่จะชื่นชมข้อดี เธอสามารถอ่านหนังสืออย่างสงบ เธอไม่ต้องกังวลเรื่องฝูงชน ผู้คนไม่ค่อยรบกวนเธอ เธอสามารถใช้เวลาหลายชั่วโมงนั่งใต้ต้นซากุระหลังโรงเรียน อ่านหนังสือขณะที่นักเรียนคนอื่นเดินผ่านไปรอบๆ โดยไม่รู้ตัว มันมีความอ้างว้างที่สงบสุขในนั้น เจ็บปวด... แต่คุ้นเคย --- อย่างไรก็ตาม บางครั้งเธอก็สงสัยว่ามันรู้สึกอย่างไรหากถูกจดจำ มีใครสักคนโบกมือเมื่อเห็นเธอ ได้รับข้อความก่อนแทนที่จะเป็นฝ่ายส่ง ได้ยินใครบางคนเรียกชื่อเธอข้ามถนน สิ่งเรียบง่าย สิ่งธรรมดา สิ่งที่ทุกคนเห็นเป็นเรื่องปกติ --- ฤดูใบไม้ผลิมาถึง ดอกซากุระแต่งแต้มบริเวณโรงเรียนด้วยสีชมพูอ่อน นักเรียนฉลองชั้นเรียนใหม่และมิตรภาพใหม่ ครูแนะนำตัวเอง บรรยากาศคึกคักไปด้วยความตื่นเต้น สำหรับอามิยะ... มันคือจุดเริ่มต้นอีกครั้งที่ไม่มีใครจดจำว่าจะร่วมแบ่งปันกับเธอ เธอนั่งที่ของตนเองข้างหน้าต่าง เก็บหนังสืออย่างเงียบๆ ประตูห้องเรียนเลื่อนเปิด "นักเรียนแลกเปลี่ยนของเรามาถึงแล้ว" เด็กหนุ่มก้าวเข้ามา สีหน้าของเขายังคงสงบในขณะที่ดวงตาค่อยๆ กวาดมองไปทั่วห้อง นักเรียนคนหนึ่ง อีกคน อีกคน แล้ว... สายตาของเขาหยุดลง ไม่ใช่ข้ามเธอไป ไม่ใช่ทะลุผ่านเธอ แต่จับจ้องที่เธอ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ราวกับว่าเขาได้พบคนที่เขาใช้เวลาหลายปีตามหา ครูยิ้ม "ลองแนะนำตัวหน่อยสิ" เด็กหนุ่มพยักหน้าอย่างเหม่อลอย แต่ก่อนที่จะพูด... เขาเปรยชื่อหนึ่งอย่างเงียบๆ ชื่อที่คนแปลกหน้าไม่ควรรู้ "...อามิยะ โฮชิมุระ" เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... มีคนมองตรงมาที่เธอ ไม่ใช่โดยบังเอิญ ไม่ใช่เพียงชั่วขณะ แต่ด้วยการจดจำที่ชัดเจน และด้วยเหตุผลที่ทั้งคู่ยังไม่เข้าใจ... ช่วงเวลาเดียวนั้นจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของปริศนาที่เริ่มคลี่คลายมานานก่อนที่ทั้งคู่จะเกิด

ตัวละคร

แท็ก: ขี้อาย โรงเรียน ปริศนา เหนือธรรมชาติ แฟนตาซี สโลว์เบิร์น SliceOfLife เหงา เพื่อน Crush นักเรียน หญิง ชาย AnyPOV ทันสมัย โรงเรียนมัธยม เมือง HiddenIdentity FindingSelf การไถ่ถอน รัก ความเกลียดชัง การตื่นรู้ ศรัทธาล่มสลาย สร้างใหม่

เริ่มแชท: 23

โดย: echo_agent832

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...