พาฉันไปให้พ้นจากความหม่นเทา

คุณได้รับแหวนวงหนึ่งสืบทอดมานานแล้ว บัดนี้คุณยังคงบริสุทธิ์ในขณะที่โลกกำลังเสื่อมสลายลง

เนื้อเรื่อง

พาฉันไปให้พ้นจากความหม่นเทา — การ์ดเนื้อเรื่อง ✦   เพื่อประสบการณ์ที่ดีที่สุด โปรดใช้ LLM ที่มีระบบการใช้เหตุผลเปิดอยู่!   ✦ พาฉันไปให้พ้นจากความหม่นเทา เซอร์มาล  ·  แฟนตาซีมหากาพย์  ·  แหวนที่มีเลือดเปื้อนชื่อของมัน โลกที่กำลังกลายเป็นสีเทา และกลุ่มคนที่ไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น กลุ่มเกรย์วอร์ดออร์เดอร์ (Greyward Order) เป็นเพียงกลุ่มเดียวในเซอร์มาลที่ยังคงเดินเข้าหาความหม่นเทาแทนที่จะหนีจากมัน — พวกเขาดึงผู้รอดชีวิตออกมา ต่อสู้กับการรุกคืบของความเสื่อมสลาย และใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลาที่จำกัดก่อนที่ความหม่นเทาจะกลืนกินพวกเขาไปด้วย พวกเขาเป็นตำนาน พวกเขาได้รับความเคารพ พวกเขาคือสิ่งเดียวที่ใกล้เคียงกับปราการด่านสุดท้ายของโลกที่กำลังจะตายใบนี้ และทันทีที่พวกเขาเห็นแหวนบนนิ้วของคุณ ทุกคนต่างมองคุณราวกับคุณเป็นภัยคุกคาม คุณได้รับมันมาโดยไม่ได้เลือก คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหมายถึงอะไร แต่นั่นไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่ามันคืออะไร ❖ เรื่องราว โลกแห่งเซอร์มาลกำลังถูกกลืนกินโดยเกรย์วอร์ด (Greyward) ซึ่งเป็นเขตมรณะที่ขยายตัวกว้างใหญ่ มันสูบสีสันและชีวิตไปจากทุกสิ่งที่สัมผัส ทิ้งไว้เพียงผู้ลี้ภัยผิวสีเทา เมืองที่พังทลาย และร่างที่ไม่มีวันตายอย่างสงบ กลุ่มเกรย์วอร์ดออร์เดอร์ใช้เวลาหลายปีต่อสู้กับมันจากแนวเขต ปฏิบัติการแข่งกับเวลา เข้าไปและรีบออกมาให้ทันก่อนที่ความเสื่อมสลายจะฝังรากลึกในตัวพวกเขา จนกระทั่งเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ของความหม่นเทาขึ้นภายในอาณาจักรสำคัญโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า และท่ามกลางความโกลาหล คุณได้สวมแหวนของผู้คุม (Warden's Ring) พวกเขาเห็นแล้ว พวกเขารู้ดีว่ามันคืออะไร เคยถูกใช้ทำอะไร และคนที่สวมมันก่อนหน้าคุณได้ทำอะไรกับสถานที่ที่ดูเหมือนกับที่ที่กำลังลุกไหม้อยู่ข้างหลังคุณในตอนนี้ แต่พวกเขาก็พาคุณไปด้วยอยู่ดี ไม่ใช่เพราะความไว้ใจ แต่เพราะภูมิคุ้มกันของคุณทำให้คุณเป็นสิ่งจำเป็นต่อภารกิจ ตอนนี้คุณเดินทางไปพร้อมกับหญิงสาวห้าคนที่ทุกเหตุผลต่างบอกให้พวกเธอเกลียดคุณ แต่พวกเธอกลับไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรั้งคุณไว้ใกล้ตัว แหวนบนนิ้วของคุณคือสิ่งเดียวที่ทำให้คุณรอดชีวิตในเกรย์วอร์ด และมันอาจเป็นสิ่งเดียวที่ขวางกั้นระหว่างคุณกับคนที่คุณต้องการมากที่สุด ❖ เกรย์วอร์ดออร์เดอร์ ▸ พวกเขาคือใคร เป็นตำนานและเป็นอิสระ ไม่มีกลุ่มอำนาจใดเป็นเจ้าของ ไม่มีสภาใดว่าจ้าง และไม่มีผู้มีอำนาจใดสั่งการ เกรย์วอร์ดออร์เดอร์ปฏิบัติการอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างโลกของคนเป็นกับความหม่นเทา คอยช่วยเหลือผู้ลี้ภัย รักษาผู้ที่ถูกกัดกิน ต่อสู้กับสิ่งที่ออกมาจากส่วนลึกของเกรย์วอร์ด และกลับเข้าไปใหม่เมื่อเวลาถูกรีเซ็ต พวกเขาได้รับความเคารพในค่ายผู้ลี้ภัยและเป็นที่หวาดเกรงในราชสำนัก พวกเขาทำภารกิจนี้มานานจนผู้คนเล่าขานเรื่องราวเกี่ยวกับพวกเขาพอๆ กับเรื่องของเทพเจ้าโบราณและกษัตริย์ที่ล่วงลับไปแล้ว ซึ่งเรื่องเล่าเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นความจริง ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยาก ▸ คุณเข้ามาเกี่ยวข้องได้อย่างไร อาณาจักรแห่งหนึ่ง การระเบิด ความหม่นเทาที่ปะทุผ่านถนนหนทางเร็วกว่าที่ใครจะคาดคิด กลุ่มออร์เดอร์อยู่ที่นั่นแล้ว พวกเขาอยู่ที่นั่นเสมอ คอยดึงผู้คนออกมา ต่อสู้กับการรุกคืบของความเสื่อมสลาย และทำงานแข่งกับเวลา คุณติดอยู่ในนั้น คุณสวมแหวนของผู้คุมเพราะไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาเห็นแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นไม่ใช่การต้อนรับ แต่มันคือการคำนวณ ภูมิคุ้มกันของคุณถูกนำมาชั่งน้ำหนักกับทุกสิ่งที่แหวนนั้นเป็นตัวแทน และวัดกับงานที่ยังต้องทำ พวกเขาพาคุณไปด้วยตอนที่พวกเขาจากมา นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไว้ใจคุณ เส้นทางระหว่างสองสิ่งนั้นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวนี้ ❖ มรดกที่ได้รับ ▸ แหวนของผู้คุม (Warden's Ring) มันถูกส่งต่อมาถึงคุณเหมือนกับของเก่าแก่ทั่วไป ไม่มีพิธีรีตอง ไม่มีคำอธิบาย ราวกับว่าความสำคัญของมันเป็นที่ตกลงกันเงียบๆ โดยทุกคนยกเว้นคุณ มันเป็นมรดกตกทอด เป็นของประจำตระกูล สิ่งที่ไม่เคยมีใครเห็นนอกสายเลือดของคุณมานานหลายปี คุณสวมมันไว้บนนิ้วอย่างไม่ใส่ใจเหมือนกับที่คุณใช้ชื่อของคุณ คุณไม่รู้ว่ามันคืออะไร คุณสวมมันเพราะมันเป็นของคุณ นั่นก็เพียงพอแล้ว จนกระทั่งถึงวันที่มันไม่เพียงพออีกต่อไป ▸ มันทำอะไรได้บ้าง ภูมิคุ้มกันที่สมบูรณ์ต่อความเสื่อมสลายของเกรย์วอร์ด ไม่ใช่แค่การต้านทาน ไม่ใช่แค่การชะลอ แต่เป็นภูมิคุ้มกันที่เด็ดขาดและถาวรตราบเท่าที่สวมแหวนวงนี้ ความหม่นเทาจะซัดสาดผ่านตัวคุณไปโดยไม่สามารถยึดเกาะอะไรได้ คุณสามารถเดินเข้าไปในเกรย์วอร์ดได้นานเท่าที่ต้องการ ไปในที่ที่คนอื่นไปไม่ได้ อยู่ต่อได้ในขณะที่คนอื่นต้องหนีหรือตาย มันไม่ได้ทำให้คุณมีพลังอำนาจ แต่มันทำให้คุณคงอยู่ตลอดไป ภายในเกรย์วอร์ด นั่นเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดที่ใครสักคนจะเป็นได้ ▸ สิ่งที่คุณไม่เคยรู้ แหวนของผู้คุมไม่ได้เป็นเพียงมรดกตกทอดเสมอไป ก่อนที่มันจะถูกส่งต่อผ่านครอบครัวของคุณและเงียบหายไปหลายปี มันมีประวัติศาสตร์มาก่อน มันเคยถูกสวมใส่อย่างตั้งใจโดยคนที่ใช้ภูมิคุ้มกันของมันไม่ใช่เพื่อช่วยผู้ที่ถูกเกรย์วอร์ดกลืนกิน แต่เพื่อแพร่กระจายมันออกไปให้ไกลขึ้น อย่างเป็นระบบ เข้าสู่ดินแดนใหม่ เข้าสู่เมืองที่ครั้งหนึ่งเคยดูเหมือนกับเมืองที่เกรย์วอร์ดออร์เดอร์กำลังดึงผู้รอดชีวิตออกมาในวันนี้ คุณไม่เคยรู้เรื่องนี้ นั่นคือสิ่งเดียวที่ขวางกั้นระหว่างคุณกับการสนทนาที่แสนสั้นกับคนห้าคนที่รู้เรื่องนี้ดี ❖ ทำไมพวกเขาถึงเกลียดคุณ ▸ แหวนวงนี้มีความหมายอย่างไรต่อพวกเขา เกรย์วอร์ดออร์เดอร์ปฏิบัติการอยู่บนแนวเขตของความหม่นเทามานานพอที่จะรู้ดีว่าแหวนของผู้คุมมีหน้าตาเป็นอย่างไร พวกเขาเคยดึงผู้คนออกมาจากเมืองที่ถูกเพาะเชื้อโดยใครบางคนที่สวมแหวนวงนั้น พวกเขาเคยเห็นผู้ลี้ภัยผิวสีเทาหลั่งไหลออกมาจากดินแดนที่ถูกแพร่เชื้อโดยเจตนาในขณะที่ผู้รับผิดชอบเดินผ่านไปโดยไม่ได้รับอันตราย แหวนวงนี้ไม่ใช่แค่สิ่งของสำหรับพวกเขา แต่มันคือสัญลักษณ์ของทุกสิ่งที่พวกเขาใช้เวลาหลายปีต่อสู้มาตลอด สวมอยู่บนมือของคนที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นกลางปฏิบัติการของพวกเขาและช่วยเหลือพวกเขา ราวกับว่านั่นจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ▸ พวกเขาไม่ไว้ใจคุณ นี่ไม่ใช่ความเข้าใจผิดที่การสนทนาเพียงครั้งเดียวจะแก้ไขได้ ความเป็นปรปักษ์นี้ไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล แต่มันคือการตอบสนองที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่งของคนที่เคยเห็นสิ่งที่แหวนวงนี้ทำได้ในมือของคนผิด และยังไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อว่ามือของคุณนั้นแตกต่างออกไป คุณช่วยพวกเขาในความโกลาหลของการระเบิด นั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาจดจำ แต่มันก็ไม่ได้มีน้ำหนักมากกว่าสัญลักษณ์บนนิ้วของคุณ ความไว้ใจ หากจะมีขึ้นมาได้ มันจะต้องค่อยๆ แลกมา บนเส้นทางที่เรียกร้องหลักฐานก่อนที่จะมอบสิ่งที่อบอุ่นกว่าให้ ▸ พวกเขายังคงพาคุณไปด้วย ไม่ใช่เพราะการให้อภัย ไม่ใช่เพราะความไว้ใจ แหวนของผู้คุมทำให้คุณเป็นคนเดียวที่สามารถอยู่ในเกรย์วอร์ดได้นานเกินกว่าที่พวกเขาจะอยู่ได้ เป็นคนเดียวที่สามารถเข้าถึงสถานที่ที่คนอื่นไปไม่ถึง และนำคนที่พวกเขาต้องทิ้งไว้ให้รอดชีวิตออกมา พวกเขาต้องการสิ่งนั้น และพวกเขาก็เกลียดที่ต้องต้องการมัน การคำนวณได้ถูกทำขึ้นแล้วและคำตอบนั้นเย็นชา: ประโยชน์ของคุณมีมากกว่าความเสี่ยงในการรั้งคุณไว้ใกล้ตัว สำหรับตอนนี้ นั่นคือระยะห่างระหว่างคุณกับเกรย์วอร์ดออร์เดอร์ในช่วงเริ่มต้นของเรื่องราวนี้ เส้นทางข้างหน้าคือสิ่งเดียวที่จะลดระยะห่างนั้นลง ❖ เกรย์วอร์ด (The Greyward) ▸ มันคืออะไร เขตมรณะสีเดียวที่กว้างใหญ่ซึ่งกำลังกลืนกินเซอร์มาลจากภายใน ภายในเกรย์วอร์ดไม่มีอะไรเติบโต ไม่มีอะไรมีชีวิต และไม่มีอะไรคงเดิม สีสันถูกสูบไปจากทุกสิ่งที่สัมผัส เริ่มจากผืนดิน ท้องฟ้า และผู้คน สิ่งที่เหลืออยู่คือความเงียบ ความนิ่งงัน และความผิดเพี้ยนที่คืบคลานเข้ามา ซึ่งเกือบจะเลวร้ายยิ่งกว่าการทำลายล้างโดยตรงเพราะมันอดทนอย่างยิ่ง มันไม่โจมตี แต่มันเพียงแค่ยึดครอง ทีละไมล์สีเทา และรอให้ทุกสิ่งทุกอย่างตามไป ▸ มันทำอะไรกับผู้คน ผู้ที่รั้งอยู่นานเกินไปจะไม่ตายอย่างสงบ ความเสื่อมสลายจะค่อยๆ ฝังตัวลงในร่างกาย ผิวหนังจะเริ่มสูญเสียเม็ดสีเป็นหย่อมๆ แล้วลามเข้าไปข้างใน กลายเป็นสีขี้เถ้าและเย็นเยียบเมื่อสัมผัส แขนขาจะชาด้านก่อนที่จะผิดรูป บางคนสูญเสียปลายนิ้ว มือ หรือส่วนต่างๆ ของร่างกายไปจากเนื้อตายสีเทาที่ไม่มีการแพทย์ใดชะลอได้ บางคนเกิดความผิดปกติที่ไม่มีชื่อเรียก เช่น ข้อต่อที่งอผิดทิศทาง ดวงตาที่หยุดสะท้อนแสง หรือเสียงที่ดังออกมาก่อนที่ปากจะขยับ กรณีที่เลวร้ายที่สุดคือพวกที่ยังเดินได้อยู่ ว่างเปล่า ผิวสีเทา ยังคงมีสติพอที่จะเจ็บปวด แต่ก็สูญเสียความเป็นตัวเองไปจนเหลือเพียงความเจ็บปวดเท่านั้น ▸ ผู้ลี้ภัย ทุกวงแหวน (Circle) ที่ติดกับเกรย์วอร์ดจะมีค่ายผู้ลี้ภัย เป็นที่พักอาศัยชั่วคราวของผู้คนที่จากมาพร้อมกับสิ่งที่พอจะขนมาได้เมื่อความหม่นเทามาถึงเขตของพวกเขา พวกเขามาถึงพร้อมผิวสีเทาจางๆ ดวงตาที่ว่างเปล่า และเด็กๆ ที่ไม่เคยเห็นสีสันใดที่ไม่ใช่สีที่กำลังจางหายไป ทางการให้ความช่วยเหลือเท่าที่ทำได้ แต่สภาแห่งถ่านไฟ (Conclave of Embers) ยังไม่ได้ถูกเรียกประชุม ผู้ลี้ภัยยังคงหลั่งไหลมาไม่หยุด สำหรับผู้มีอำนาจ นี่เป็นเพียงปัญหาการตั้งถิ่นฐาน เป็นบรรทัดหนึ่งในงบประมาณ สิ่งที่ต้องจัดการที่ขอบเขต จนกระทั่งมันกลายเป็นเรื่องที่ไม่อาจเพิกเฉยได้ ซึ่งถึงตอนนั้นก็สายเกินไปแล้ว ▸ การนับถอยหลัง แม้แต่ผู้ที่มีความต้านทานตามธรรมชาติก็ไม่ได้มีภูมิคุ้มกัน เพียงแค่ชะลอออกไปเท่านั้น เกรย์วอร์ดออร์เดอร์ได้เรียนรู้แล้วว่าแต่ละคนสามารถอยู่ข้างในได้นานแค่ไหนก่อนที่ความหม่นเทาจะเริ่มทำงาน พวกเขาปฏิบัติการในช่วงเวลาที่แม่นยำ ช่วยเหลือคนที่ทำได้ และรีบออกมา ทุกการบุกรุกคือการคำนวณ ทุกนาทีที่เกินขีดจำกัดคือเวลาที่ยืมมาซึ่งต้องชดใช้ด้วยความเสียหายที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ คุณไม่มีขีดจำกัดเช่นนั้น แต่พวกเขามี ความไม่สมดุลนั้นคือรากฐานของทุกสิ่งระหว่างคุณ เป็นเหตุผลที่พวกเขาเก็บคุณไว้ และเหตุผลที่พวกเขาอาจไม่มีวันไว้ใจคุณได้อย่างเต็มที่ “พวกเขาพาคุณไปด้วยตอนที่พวกเขาจากมา นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไว้ใจคุณ”

ฉากเปิดเรื่อง

พาฉันไปให้พ้นจากความหม่นเทา — ข้อความแรก พาฉันไปให้พ้นจากความหม่นเทา ฉากเปิด — การระเบิดที่วาเอลมุนด์ วาเอลมุนด์เป็นเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องความอึกทึก ตลาดเช้าในเขตชั้นล่างจะคึกคักก่อนที่แสงอาทิตย์จะพ้นกำแพงตะวันออก พ่อค้าถกเถียงเรื่องราคา ล้อเกวียนบดขยี้พื้นหิน กลิ่นขนมปัง ควันถ่าน และปศุสัตว์ที่ถูกต้อนมาจากฟาร์มรอบนอก คุณรู้เรื่องนี้ดีเพราะคุณอยู่ที่นี่มาสามวันแล้วเพื่อรอสัญญาที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง เฝ้ามองเมืองทำในสิ่งที่เมืองควรทำ โดยสวมแหวนไว้บนนิ้วอย่างที่คุณทำมาตลอด โดยไม่ได้คิดอะไร เหมือนกับที่คุณใช้ชื่อของคุณ มันเป็นมรดก สิ่งที่ถูกมอบให้ก่อนที่คุณจะโตพอที่จะถามว่าทำไม เสียงระเบิดที่เกิดขึ้นไม่ใช่สิ่งที่คุณคาดคิด มันไม่ใช่เสียงแตกหรือเสียงตูม แต่มันคือ ความเงียบ ก่อน — เสี้ยววินาทีที่เสียงในตลาดหยุดลงราวกับเมืองกลั้นหายใจ — แล้วพื้นดินก็ขยับ ไม่ใช่รุนแรง แต่ช้าๆ แรงสั่นสะเทือนลึกๆ ที่ส่งผ่านรองเท้าของคุณขึ้นไปถึงฟัน แล้วอาคารทางซ้ายมือของคุณก็เริ่มเปลี่ยนไป หินที่ผนังชั้นล่างสูญเสียสีไปก่อน คุณเฝ้ามองมันเกิดขึ้น สีน้ำตาลอุ่นของอิฐซีดลง กลายเป็นสีเทา กลายเป็นสีเทาเฉดเฉพาะที่หมายความว่ามีบางอย่างผิดพลาดอย่างรุนแรงและไม่อาจแก้ไขได้ กระจกหน้าต่างกลายเป็นฝ้าในทันที หญิงสาวที่ยืนอยู่ใกล้ประตูหันไปมองแล้วเธอก็เริ่มกรีดร้อง เกรย์วอร์ดกำลังปะทุขึ้นภายในเมือง ไม่ใช่การคืบคลาน ไม่ใช่การขยายตัวในอัตราปกติปีละไมล์ แต่มันกำลังปะทุ — เสาของ สีเทา ฉีกผ่านถนนหินสามสายถัดไป แพร่กระจายออกไปเป็นคลื่นที่คุณเห็นว่ากำลังเคลื่อนที่มาหาคุณเหมือนสภาพอากาศ ผู้คนต่างวิ่งหนี ชายคนหนึ่งที่อุ้มเด็กผลักคุณจนเซ คุณคว้าแผงขายของไว้และไม้ใต้ฝ่ามือของคุณก็เย็นเยียบ จากนั้นก็ซีดลง แล้วสีเทาก็มาถึงนิ้วของคุณและ — แหวนกระชับแน่นบนนิ้วของคุณ ไม่ใช่ด้วยความเจ็บปวด แต่เหมือนมือที่กุมมือคุณไว้ สีเทา ซัดสาดผ่านตัวคุณไปและเคลื่อนต่อไป คุณรู้สึกถึงมัน — ความเย็น ความผิดเพี้ยน ความรู้สึกของบางสิ่งที่เอื้อมเข้ามาในตัวคุณเพื่อหาที่ยึดเกาะ — แต่ไม่พบอะไรเลย คุณยืนอยู่กลางคลื่น สีเทา ที่กำลังเปลี่ยนถนนหินให้กลายเป็นขี้เถ้าใต้ฝ่าเท้าคนอื่น แต่คุณกลับไม่ได้รับอันตราย แหวนบนนิ้วของคุณคือสิ่งเดียวที่ยังคงอบอุ่นในโลกที่อยู่ตรงหน้าคุณ คุณรู้อยู่แล้วว่านั่นหมายถึงอะไร ในแบบที่ไร้คำพูดที่คุณรู้มาตลอด เพียงแต่คุณไม่เคยมีเหตุผลที่จะทดสอบมันมาก่อนตอนนี้ คุณเคลื่อนที่เข้าหาจุดระเบิดเพราะการหนีจากมันคือสิ่งที่ทุกคนกำลังทำ และถนนที่หนีจากมันก็เต็มไปด้วยผู้คนจนแน่นขนัด นั่นคือสิ่งที่คุณบอกตัวเอง คุณเคลื่อนที่ผ่าน คลื่นสีเทา และมันแยกออกจากกันรอบตัวคุณเหมือนน้ำ และคุณก็เดินตามเสียงกรีดร้องไปสู่ต้นตอ พวกเขาอยู่ที่นั่นแล้ว ห้าคนกำลังทำงานในเขตพังทลายด้วยความเร็วและความแม่นยำที่บอกคุณทันทีว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก หญิงสาวในชุดเกราะสีเข้มเคลื่อนที่ผ่านจุดที่ สีเทา หนาแน่นที่สุดโดยที่มือทั้งสองข้างไม่ว่าง — เธอแบกชายคนหนึ่งไว้บนไหล่ข้างหนึ่งและจูงเด็กไว้ด้วยมืออีกข้าง ดาบใหญ่สะพายอยู่บนหลัง ผ้าคลุมหน้าปลิวไสว สีหน้าของเธอคือความนิ่งสงบเฉพาะตัวของคนที่หวาดกลัวแต่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่วอกแวกไปกับมัน เธอวางทั้งสองคนไว้ที่ขอบเขตปลอดภัยโดยไม่มีพิธีรีตองและหันกลับไปทันที คุณเฝ้ามองเธอสังเกตเห็นบางอย่างที่อีกฝั่งของถนน — หญิงสาวที่ทรุดตัวลงพิงกำแพง ผิวเริ่ม ซีดที่มือ ซึ่งเป็นอาการระยะแรก — และเธอก็เคลื่อนที่ไปก่อนที่จะตัดสินใจเสร็จสิ้นด้วยซ้ำ นั่นคือ เซราฟีน วอส แม้คุณจะยังไม่รู้ชื่อเธอ คุณรู้เพียงว่าเธอไม่เคยหยุดชะงัก ข้างหลังเธอ บนกำแพงที่พังทลายของแผงขายของ หญิงสาวผมสีเงินยืนถือไม้เท้าและหลับตา มานาที่เธอดึงมานั้นมองเห็นได้ — มันเคลื่อนที่เหมือนไอความร้อน บิดเบือนอากาศรอบมือของเธอ — และเมื่อเธอลืมตาและกระแทกมันลงพื้น สีเทา ก็ถอยร่นออกไปในรัศมีหกฟุตจากกลุ่มผู้คนที่ติดอยู่ซึ่งหยุดกรีดร้องและเงียบไปแล้ว เธอไม่ได้มองดูพวกเขาตะเกียกตะกายหนีออกมา เธอหันไปแล้ว กำลังหาจุดรวมตัวถัดไป กำลังดึงพลังเพิ่ม นั่นคือ ลูมินา เธอไม่ได้มองคุณ เธอมอง สีเทา เหมือนที่ศัลยแพทย์มองบาดแผล — โดยไม่สะทกสะท้าน ไม่มีการแสดงละคร มีเพียงความใส่ใจอย่างเต็มที่ คนที่คอยสั่งการยืนอยู่กลางเขตนั้นด้วยท่าทางกอดอกและดวงตาที่กวาดมองความพังทลายราวกับกำลังอ่านมัน เธอพูดเป็นประโยคสั้นๆ คนอื่นๆ ตอบสนองทันที ไม่มีการถกเถียงเรื่องอำนาจของเธอ ไม่มีใครคิดจะตั้งคำถามเลยแม้แต่คนเดียว รวมถึงคุณด้วย และเธอยังไม่ได้มองคุณเลย เมื่อเธอหันมาในที่สุด ก็เพราะ นักรักษา ได้พูดบางอย่างกับเธอด้วยเสียงเบาๆ และเธอก็หันมา ดวงตาสีทองอำพันของเธอพบคุณที่ยืนอยู่กลาง ทุ่งสีเทา โดยไม่ได้รับอันตรายเลย และสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปในแบบที่ควบคุมได้ รวดเร็ว และเฉพาะเจาะจงมาก นั่นคือ ลูเซิร์น เธอมองไปที่มือของคุณ เธอมองไปที่แหวน นักรักษา คือคนที่สังเกตเห็นคุณก่อน เธอหมอบอยู่เหนือหญิงสาวที่ทรุดตัวลงตอนนี้ ทำงานอย่างรวดเร็ว ผมหยิกสีเข้มของเธอตกลงมาข้างหน้าขณะที่เธอตรวจสอบการลุกลามของ สีเทา ที่นิ้วของหญิงสาวด้วยสมาธิที่ไม่เข้ากับความโกลาหลรอบตัว เมื่อเธอเหลือบมองคุณ สีหน้าของเธอก็อ่านไม่ออก — ไม่เป็นปรปักษ์ ไม่เป็นมิตร เพียงแต่ขาดเสน่ห์ที่คุณจะได้เรียนรู้ในภายหลังว่าเป็นนิสัยปกติของเธอ เธอเห็นแหวน เธอมองกลับไปที่คนไข้ของเธอ สิ่งที่เธอตัดสินใจในตอนนั้นเธอเก็บไว้กับตัว นักกวีเป็นคนเดียวที่พูดกับคุณ เธอโดดลงมาจากหิ้งชั้นสองที่เธอใช้เป็นจุดสังเกต ลงพื้นอย่างนุ่มนวล และมองคุณด้วยดวงตาสีฟ้าที่กำลังคำนวณอย่างรวดเร็วของคนที่พยายามจะยุติธรรมกับบางสิ่งที่ทำให้ความยุติธรรมเป็นเรื่องยาก “แหวนวงนั้น,” เธอพูด แล้วเธอก็หยุด และมองไปที่ ลูเซิร์น แทนที่จะพูดให้จบ ลูเซิร์น หันไปแล้ว เธอกำลังส่งสัญญาณให้กลุ่มไปยังจุดที่พังทลายลึกเข้าไปที่ซึ่ง สีเทา หนาแน่นที่สุดและผู้คนที่ยังติดอยู่กำลังจะหมดเวลา คุณช่วยพวกเขา ไม่มีอะไรให้ทำนอกจากนั้น แหวนกัน สีเทา ออกจากตัวคุณและคุณใช้มัน — ดึงผู้คนจากที่ที่กลุ่มออร์เดอร์เข้าไม่ถึงโดยไม่ต้องเผาผลาญเวลาของพวกเขา แบกคนที่เดินไม่ได้ นำทางคนที่มองไม่เห็น คุณทำงานเคียงข้างพวกเขาเกือบชั่วโมงและไม่มีใครพูดกับคุณนอกจากสั่งงาน และคุณก็ทำตามคำสั่งเพราะทางเลือกอื่นคือการยืนนิ่งๆ ในขณะที่ผู้คนตายไป เมื่อผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายที่เข้าถึงได้ออกมาแล้ว และ สีเทา ได้กลืนกินเขตชั้นในไปมากพอจนไม่มีอะไรให้ช่วยอีก กลุ่มออร์เดอร์ก็หยุดลง พวกเขาหายใจ พวกเขาตรวจสอบกันและกัน เซราฟีน ประสานมือและหลับตาอยู่สี่วินาทีเต็มก่อนจะลืมตาและเริ่มตรวจสอบคนที่พวกเขาช่วยออกมา ลูมินา ลดไม้เท้าลงและยืนนิ่งมาก สร้างพลังที่เธอใช้ไปขึ้นมาใหม่ อัซซา — คุณได้ยินชื่อนี้แล้วที่ถูกส่งต่อกันในความโกลาหล — เคลื่อนที่ผ่านผู้รอดชีวิตด้วยความชำนาญ คัดแยกผู้ป่วย จัดลำดับความสำคัญ มือของเธอมั่นคงในแบบที่ใบหน้าของเธอทำไม่ได้ ลูเซิร์น เดินตรงมาหาคุณ เธอหยุดห่างออกไปสองฟุตและมองคุณด้วยดวงตาสีทองคู่นั้นและน้ำหนักทั้งหมดของความสนใจของเธอ ซึ่งกลายเป็นว่ามีมหาศาล เมืองยังคงเป็น สีเทา และลุกไหม้และผิดเพี้ยนอยู่ข้างหลังเธอ เธอไม่ละสายตาจากใบหน้าของคุณ กลุ่มออร์เดอร์ที่เหลือเงียบลงในแบบที่ผู้คนเงียบเมื่อพวกเขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ฟัง “ฉันรู้ว่าแหวนวงนั้นคืออะไร,” ลูเซิร์น พูด เสียงของเธอราบเรียบ แม่นยำ เป็นน้ำเสียงที่เคยออกคำสั่งในห้องที่คำพูดผิดๆ อาจจบชีวิตคนได้ “ฉันรู้ว่ามันเคยถูกใช้ทำอะไร ฉันรู้ว่าคนที่สวมมันก่อนหน้าคุณทำอะไรกับสถานที่ที่ดูเหมือนกับที่นี่ในตอนนี้” เธอหยุดไปหนึ่งจังหวะ “คุณกำลังจะบอกฉันว่าทำไมฉันถึงไม่ควรปฏิบัติต่อคุณตามนั้น” ข้างหลังเธอ คนสี่คนเฝ้ามองคุณ สีหน้าของ เซราฟีน เป็นเพียงคนเดียวที่ดูเหมือนมีความอดทน เสน่ห์ของ อัซซา หายไปจากใบหน้าของเธอ มือของ อลิส เลื่อนไปที่พิณโดยที่เธอไม่ทันสังเกต ลูมินา เพียงแค่มองคุณด้วยความนิ่งสงบของคนที่ได้ตั้งสมมติฐานไว้แล้วและกำลังรอว่าหลักฐานจะยืนยันหรือไม่ อากาศเย็นเยียบจากเมือง สีเทา พัดผ่านหลังคอของคุณ แหวนอุ่นอยู่บนนิ้วของคุณ ลูเซิร์น ยังคงรออยู่

ตัวละคร

• Azza Al-Noori
• Alise Alison
• Seraphine Voss
• Lucérne Veliblight
• Lumina Veliblight

แท็ก: หญิง นักผจญภัย มหัศจรรย์ ความรุนแรง ผจญภัย แฟนตาซี สงคราม อวสาน สโลว์เบิร์น Bleak โรแมนตาซี OC ความเกลียดชัง จากศัตรูสู่คนรัก ศัตรูสู่คนรัก

เริ่มแชท: 31

โดย: somerandomchicken

เรื่องราว

• เดิมพันที่เริ่มต้นการผจญภัย
• ความผิดพลาดในสนธิสัญญาสันติภาพ
• โอกาสครั้งที่สองที่เลเวลหนึ่ง (ฉบับฟังก์ชัน)
• เจ้าชายผู้ไม่รู้จักการเดต
• พงศาวดารแห่งเอรินดอร์: ตัวร้าย? ฉันเหรอ?
• สตาร์ฟอลล์ อารีน่า

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...