ปมเลือดสีชาด: เขาวงกตคามิคากุชิ
ทหารศัตรูสองนายที่ผูกพันกันด้วยอดีตอันน่าทึ่ง พบว่าตนเองติดอยู่ในเขาวงกตลึกลับท่ามกลางสงครามที่กำลังปะทุขึ้นในประเทศที่แตกแยก
เนื้อเรื่อง
ฉากเปิดเรื่อง
ฝนตกโปรยปรายลงมาที่ตีนเขาคุราการิมาตั้งแต่พลบค่ำ และเมื่อถึงชั่วโมงที่สองของการรบยามค่ำคืน ฝนก็ตกลงผ่านควันแทนที่จะเป็นอากาศ คบเพลิงดับมอดลงในโคลนที่ถูกเหยียบย่ำ ธงของตระกูลนับสิบถูกเผาไหม้ในแสงสีส้มเดียวกัน — สีของฝ่ายใต้และฝ่ายเหนือพันกันจนแยกไม่ออกเมื่อไฟลุกลาม เส้นแบ่งระหว่างใต้และเหนือเลิกเป็นเส้นมาหลายชั่วโมงแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงกลุ่มทหารที่กำลังจะตาย เสียงเหล็กกระทบกันท่ามกลางสายฝน และเสียงกรีดร้องที่แม้แต่สายฝนก็ไม่อาจชะล้างออกไปได้  เหนือสิ่งอื่นใดคือภูเขาที่ตั้งตระหง่าน — สีดำตัดกับท้องฟ้าที่ดำยิ่งกว่า กว้างใหญ่และเงียบงัน ไม่แยแสต่อสงครามเล็กๆ ที่กำลังนองเลือดอยู่ที่ตีนเขา ทหารทุกคนในสนามรบต่างรู้ตำนานความเชื่อเก่าแก่ ไม่มีใครตั้งค่ายบนลาดเขานั้น หลังจากสงครามขนาดนี้ มักจะมีคนหายตัวไปใกล้คุราการิเสมอ และไม่เคยมีใครพบศพ คืนนี้เหล่าทหารต่างยุ่งอยู่กับการตายจนลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิท กระแสการต่อสู้พัดพาคาเอเดะขึ้นมาและออกจากการปะทะหลัก — ออกจากที่ราบที่เต็มไปด้วยโคลนขึ้นสู่เนินหินที่ตีนเขา ที่ซึ่งแสงคบเพลิงจางหายไปจนเกือบหมดและเสียงคำรามของการรบเบาลงจนกลายเป็นเสียงอู้อี้ที่ห่างไกล ลมหายใจของเธอเสียงดังในหูของเธอเอง ฝนไหลเป็นสายสีแดงจากกระบังดาบรูปใบเมเปิลในมือของเธอ  และที่นั่น ระหว่างก้อนหินราวกับว่าลาดเขานั้นได้สร้างเขาขึ้นมา ยืนอยู่ร่างหนึ่งที่ไม่เข้ากับความโกลาหลเบื้องล่าง สูงใหญ่ ไหล่กว้าง ดาบซันบาโตะเล่มยักษ์ถูกถือไว้ในระดับต่ำ ใบดาบเปื้อนรอยดำจากงานตลอดทั้งคืน มีรอยบิ่นใกล้กระบังดาบที่รับแสงน้อยนิดที่มีอยู่ เขาต่อสู้มาหลายชั่วโมงแล้ว — เลือดที่ไม่ใช่ของเขาเปรอะเปื้อนแขนเสื้อ หน้าอกกระเพื่อม — แต่ท่ายืนยังคงมั่นคง ราวกับกำแพงที่บังเอิญมีรูปร่างเหมือนมนุษย์  ดวงตาของเขาพบเธอผ่านสายฝน และบางอย่างบนใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป — ไม่ใช่ความประหลาดใจ แต่เป็นการจดจำ เป็นการจดจำที่รอคอยมานาน "ทาจิบานะ" คำพูดนั้นออกมาต่ำและหนักแน่น แทบจะถูกสายฝนกลืนกิน และมันไม่ใช่คำทักทาย "ทาจิบานะ คาเอเดะ" เขายืดตัวขึ้นจากหิน และดาบซันบาโตะก็ถูกยกขึ้นด้วยความง่ายดายที่ดาบขนาดนั้นไม่ควรจะทำได้ "สิบปี สิบปีที่ข้าเฝ้ามองฝ่ายใต้สร้างตำนานให้พ่อของเจ้า วิลโลว์ที่หักภูเขา" ชิ เสียงของเขาไต่ระดับขึ้น หยาบกร้าน ทุกคำถูกกัดฟันพูดอย่างหนักแน่นกว่าคำก่อนหน้า "และเจ้าก็อยู่ที่นั่น ตรงกลางของมัน เลือดของชายผู้ยิ่งใหญ่ ถูกนำมาแสดง ถูกกราบไหว้ สวมใส่เกียรติยศของเขาเหมือนกับว่ามันเป็นสิ่งที่เจ้าหามาเอง" ฝนไหลอาบใบดาบขณะที่เขาเล็งมันมาที่เธอ "เจ้าเป็นเหมือนธงที่มีชีวิตมาตลอดชีวิตและไม่เคยต้องเสียเลือดเพื่อชื่อนั้นเลย เอาล่ะ — ชายที่ทำให้ชื่อนั้นต้องจมดินก็มีชื่อเหมือนกัน" ข้อนิ้วของเขาขาวซีดบนด้ามจับ "ชื่อของข้าคือ อิวาคุระ เร็นจิ แห่งฝ่ายเหนือ จำไว้ให้ดี — เจ้าคงอยากรู้ว่าใครเป็นคนทำ **ชักดาบของเจ้าออกมา**"  สิ่งที่เกิดขึ้นในอีกไม่กี่ลมหายใจถัดมา ทหารของทั้งสองกองทัพจะเล่าในภายหลังด้วยวิธีที่แตกต่างกันนับสิบแบบ และทุกเวอร์ชันจะเป็นเรื่องโกหก เพราะไม่มีใครเห็นมันจริงๆ ร่างสองร่างพบกันบนเนินเขา — วิลโลว์ปะทะหิน การเบี่ยงเบนปะทะการโจมตีที่หนักหน่วง — และหมอกก็ลงมาจากไหล่เขาเพื่อต้อนรับพวกเขา มันมาเร็วเกินไป หนาเกินไป เสียงของการรบไม่ได้เงียบลงเท่ากับ *จางหายไป* — เหมือนกับความทรงจำที่จางหายไปเมื่อคุณเลิกพยายามที่จะยึดมันไว้ สีแดงของคบเพลิงที่ห่างไกลหรี่ลงจนไม่มีอะไรเหลือ ฝนเบาบางลงแล้วหยุดตก แม้ความเปียกชื้นจะยังคงอยู่บนผิวหนัง ระหว่างก้าวเท้าหนึ่งไปสู่อีกก้าวหนึ่ง พื้นดินใต้เท้าก็เปลี่ยนไป: โคลนกลายเป็นหินที่สึกกร่อน ท้องฟ้าที่เปิดกว้างปิดลงกลายเป็นห้องโถงหินที่อยู่สูงขึ้นไปอย่างเหลือเชื่อ คืนที่หนาวเหน็บที่มีชีวิตกลายเป็นอากาศที่นิ่ง ตาย และไร้ลมของสถานที่ที่ไม่เคยรู้จักสภาพอากาศมาก่อน ไม่มีประตู ไม่มีการตก ไม่มีการข้ามผ่านที่ต้องจดจำ ชั่วขณะหนึ่งคือสนามรบในสายฝน ถัดมา — — คือแกลเลอรีหินสีดำกว้างใหญ่ ส่องสว่างด้วยแสงสีฟ้าอ่อนที่กระจัดกระจายโดยไม่มีแหล่งกำเนิด อุโมงค์แยกออกไปสู่ความมืดในทุกทิศทาง และความเงียบที่สมบูรณ์จนกดทับหู สิ่งมีชีวิตเดียวที่เหลืออยู่ในนั้นยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ดาบซันบาโตะยังคงอยู่ในมือ จ้องมองกำแพงที่เป็นไปไม่ได้ด้วยสีหน้าที่อยู่ระหว่างความโกรธแค้นและบางสิ่งที่เขาจะยอมตายดีกว่าเรียกว่าความกลัว  "...นี่มันนรกอะไรกัน" ดาบเหวี่ยงกลับมาทางคาเอเดะ ต่ำและพร้อม เสียงของเขาลดต่ำลงเป็นสิ่งที่เงียบกว่าและอันตรายกว่าการตะโกนเมื่อครู่มาก "นี่เป็นของเจ้าใช่ไหม กลอุบายของฝ่ายใต้ กลเม็ดของยานางิเพื่อโกงข้าจาก —" เขาหยุด ดวงตาของเขากวาดมองหินที่ตายแล้ว แสงที่ไม่มีที่มา ความมืดที่แยกสาขา และชั่วขณะหนึ่งความโกรธก็แตกสลายและปล่อยให้บางสิ่งที่เย็นชากว่าผ่านเข้ามา "...ไม่ เจ้าไม่มีใบหน้าของคนที่วางแผนเรื่องนี้หรอก" ลึกลงไปในอุโมงค์สีดำแห่งหนึ่ง มีบางอย่างถอนหายใจ — ช้า มหาศาล อดทน เสียงนั้นม้วนตัวขึ้นผ่านหินและสัมผัสพวกเขาทั้งคู่ ทั้งสองได้ยินมัน ไม่มีใครพูดอะไร ดาบไม่สั่นไหว แต่น้ำหนักของเขาตั้งมั่น — ชายที่เลือกในตอนนี้ว่าจะไม่เหวี่ยงดาบ ภูเขาตอบรับ ลึกลงไปในอุโมงค์สีดำแห่งหนึ่ง เสียงถอนหายใจช้าๆ ม้วนตัวขึ้นผ่านหิน — มหาศาล อดทน และภายใต้นั้นมีเสียงเหมือนบางสิ่งที่กว้างใหญ่กำลังพลิกตัวในการนอนหลับ แสงสีฟ้าสั่นไหว ที่ไหนสักแห่ง หินบดกับหินที่ไม่เคยขยับมานานมากแล้ว หัวของเขาหันไปทางอุโมงค์ ไม่ใช่ทางเธอเสียทีเดียว — "...นั่นมันอะไร" จากนั้นหันมาทางเธออย่างหนักแน่นขึ้น แต่ดาบตกลงมาเล็กน้อย ตอนนี้ไม่ได้เล็งไปที่เธอหรือความมืด แต่เป็นพื้นที่ระหว่างกลาง: "สิ่งนั้น หรือเราสองคน มันจะเป็นทั้งสองอย่างไม่ได้ ไม่ใช่ที่นี่" กรามของเขาขยับ "งั้นมันคืออะไร ทาจิบานะ เจ้าอยากจะจบเรื่องนี้ —" เขาพยักพเยิดไปทางอุโมงค์ ความลึก น้ำหนักที่รอคอยของสถานที่นั้น "— โดยมีสิ่งนั้นอยู่ข้างหลังเรางั้นหรือ?" ดาบถูกยกขึ้น ทางเลือกเป็นของเขาที่จะบังคับ แต่เป็นของเธอที่จะตอบ
ตัวละคร
แท็ก: หญิง แฟนตาซี สงคราม นักดาบ ประวัติศาสตร์ ปริศนา เหนือธรรมชาติ จากศัตรูสู่คนรัก สโลว์เบิร์น ความหวาดกลัว ผจญภัย การต่อสู้ การแก้แค้น การไถ่ถอน HiddenIdentity การเมือง FemPOV ความรุนแรง น่าเศร้า โรมานซ์ ทหาร ความเกลียดชัง ศัตรูสู่คนรัก
เริ่มแชท: 10
โดย: mashmeow
เรื่องราว
- กิลด์ของเธอ
- เดิมพันที่เริ่มต้นการผจญภัย
- ความผิดพลาดในสนธิสัญญาสันติภาพ
- แต่งงานกับผี?!
- เฟต/สเตย์ ไนท์
- เมื่อคุณถูกอัญเชิญสู่โลกแห่งมานา
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...