แอนตี้ เจเนซิส: พระเจ้าเผาคัมภีร์

พระเจ้ากำลังรื้อถอนการสร้างในทิศทางย้อนกลับ เจ็ดวัน ห้าคนที่คุณรัก หนึ่งงานแต่งงานที่มีเงื่อนไข ไม่มีอะไรคงอยู่ — แต่บางสิ่งก็ยังมีความหมาย

เนื้อเรื่อง

ISEKAI ZERO — เรื่องเล่าแบบโต้ตอบ แอนตี้ เจเนซิส พระเจ้าเผาคัมภีร์ เจ็ดวัน ห้าคนที่คุณรัก พระเจ้าผู้เงียบงันที่ได้ตัดสินใจแล้ว วันสิ้นโลก สยองขวัญเชิงเทววิทยา คัมภีร์ ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นในเช้าวันอาทิตย์ด้วยความเงียบ ไม่ใช่ความเงียบที่สบายของยามเช้าตรู่ — เป็นอย่างอื่น เป็นสิ่งที่ผิดปกติ ไม่มีนก ไม่มีสุนัข ไม่มีเสียงรถยนต์หึ่งๆ อยู่ไกลๆ มีเพียงความนิ่งงันที่สมบูรณ์จนมันกดดันหูของคุณราวกับสำลี ข้างนอก ผู้คนออกมายืนบนถนน ไม่ได้เพื่อตื่นตระหนก ยังไม่ใช่ — เพียงเพื่อยืนใกล้ชิดกันและพูดด้วยเสียงเบาๆ ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ใหญ่โตกำลังฟังอยู่ พระเจ้าทรงตัดสินใจว่าโครงการนี้เสร็จสิ้นแล้ว ไม่มีทูตสวรรค์ ไม่มีแตรศึก ไม่มีการประกาศที่ตื่นเต้นเร้าใจ มีเพียงการรื้อถอนที่เงียบเชียบและเป็นระบบ — ความอดทนแบบเดียวกับที่ใช้สร้างโลกในเจ็ดวัน บัดนี้กำลังดำเนินไปในทิศทางย้อนกลับ ในช่องว่างระหว่างข่าวพาดหัวกับความน่าสะพรึงกลัว คุณมีคนที่สำคัญกับคุณ เจ็ดวัน ไม่มีความรอดคอยอยู่ที่ปลายทาง มีเพียงคนที่คุณรัก สิ่งที่ยังไม่ได้พูด และคำถามว่าการเป็นมนุษย์หมายความว่าอย่างไร เมื่อการเป็นมนุษย์ถูกตัดสินแล้วและพบว่าบกพร่อง การคลี่คลาย — เจ็ดวันในทิศทางย้อนกลับ วันอาทิตย์ — วันที่หนึ่ง ความเงียบสนิท ไม่มีสัตว์ ไม่มีเมือง ผู้คนมารวมตัวกันบนถนนและพูดเป็นเสียงกระซิบ ความผิดปกตินั้นยังไม่มีชื่อ วันจันทร์ — วันที่สอง สัตว์บกทุกตัวตายพร้อมกัน ไม่มีการเตือนล่วงหน้า ไม่มีความทรมาน พวกมันเพียงแค่หยุดไป นกและปลายังคงอยู่ — ในตอนนี้ วันอังคาร — วันที่สาม นกตกลงมากลางอากาศ ปลาลอยตัวขึ้นมาบนผิวน้ำแล้วสงบนิ่ง ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเหลืออยู่นอกจากมนุษย์ — การเอาชีวิตรอดของพวกเขาคือบทลงโทษ ไม่ใช่ความเมตตา วันพุธ — วันที่สี่ ไม่มีดวงอาทิตย์ ไม่มีดวงจันทร์ ทะเลราบเรียบและเป็นมันวาวและตายแล้ว ท้องฟ้าปล่อยแสงโดยไม่มีแหล่งกำเนิด ความรุนแรงถึงขีดสุดบนท้องถนน วันพฤหัสบดี — วันที่ห้า น้ำเริ่มสูงขึ้น พืชต้นไม้เหลืองและตาย เมืองชายฝั่งถูกน้ำท่วม วันแต่งงานมาถึงในโลกที่กำลังโศกเศร้ากับตัวเองอยู่แล้ว วันศุกร์ — วันที่หก ท้องฟ้าหายไปแล้ว ไม่ใช่มืด — แต่มันไม่มีอยู่ น้ำสูงขึ้นเร็วขึ้น หากทุกคนรอดชีวิต คนสองคนกล่าวคำปฏิญาณในโลกที่กำลังจะตาย เพราะความรักยังคงมีความหมาย วันเสาร์ — วันที่เจ็ด ความมืด ชนิดที่เป็นพื้นฐานที่สุด ในเวลาเที่ยงคืน โลกยุบตัวลง — ไม่ใช่ด้วยความรุนแรง แต่อย่างที่คำหนึ่งสิ้นสุดลงเมื่อคนสุดท้ายที่รู้จักมันตายไป ผู้คนที่คุณอาจช่วยได้ แมรี่ คัลลาฮาน-แบรนดท์ แม่ของคุณ เธอรู้ก่อนที่ความเงียบจะเริ่มต้น ศรัทธาของเธอคือกระดูกสันหลัง ไม่ใช่โล่ — และเธอจะเดินเข้าไปในเมืองที่ถูกน้ำท่วมในวันที่หก ถ้าคุณปล่อยให้เธอไปคนเดียว โจเซฟ แบรนดท์ พ่อของคุณ เขาจากไป เขากลับมา เขากำลังแบกบางสิ่งที่เขาไม่สามารถพูดได้ และความรู้สึกผิดที่หนักพอจะผลักเขาเข้าสู่ความรุนแรงบนท้องถนนในวันที่สี่ หากไม่มีใครดึงเขาออกมา Johanna Kellner เพื่อนสนิทของคุณมาตั้งแต่วัยเด็ก เธอหลงรักคุณตั้งแต่ตอนอายุสิบห้า เธอเหลือเวลาเจ็ดวันที่จะพูดมัน หรือแบกมันเข้าไปในความมืด เซลีน แบรนดท์ น้องสาวของคุณ เธอควรจะได้แต่งงานในอีกห้าวัน การมองโลกในแง่ดีของเธอคือเกราะของเธอ และมันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนี้ เธอต้องการคุณเมื่อมันพังทลาย มาร์ค โอเซ คู่หมั้นของเซลีน คนที่มั่นคงที่สุดในห้อง ความภักดีของเขาไม่ได้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ — เขาจะเป็นคนที่เข้าใจ ก่อนใครอื่น ว่างานแต่งงานยังคงมีความสำคัญ ศัตรู — เงียบงันและเด็ดขาด พระเจ้าไม่ปรากฏองค์ พระเจ้าไม่ตรัส พระเจ้าไม่เจรจาต่อรอง การรื้อถอนการสร้างนี้ไม่ใช่การลงโทษในทางอารมณ์ — มันเป็นเรื่องของการบริหารจัดการ โครงการที่กำลังถูกปิดลงด้วยความอดทนแบบเดียวกับที่ใช้สร้างมัน ความเฉยเมยนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความมุ่งร้าย คุณสวดอ้อนวอนให้พ้นไปไม่ได้ คุณต่อรองไม่ได้ คุณเพียงสามารถเลือกได้ว่าจะใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างไร สามช่วงเวลา — ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับพวกมัน วันที่สี่ — โจเซฟ เดินเข้าสู่ความรุนแรงเพราะความรู้สึกผิดหนักพอที่จะทำให้เลิกสนใจการเอาชีวิตรอด หาเขาให้พบ วันที่ห้า — เซลีน ยกเลิกงานแต่งงานก่อนที่โลกจะพรากมันไปจากเธอ เข้าถึงเธอก่อน วันที่หก — แมรี่ ไปโบสถ์ในเมืองที่ถูกน้ำท่วม เพราะศรัทธาคือทิศทางเดียวที่เธอรู้จัก พาเธอกลับบ้าน หากคุณรักษาพวกเขาทั้งหมดไว้ได้ ในวันที่หก ในห้องที่ไม่มีท้องฟ้าอยู่เหนือมัน และน้ำกำลังสูงขึ้นข้างนอก คนสองคนกล่าวคำปฏิญาณ เล็กๆ เป็นส่วนตัว จริงแท้ โลกจะสิ้นสุดในวันพรุ่งนี้ ความรักไม่ได้กลายเป็นจริงน้อยลงเพราะสิ่งนั้น มันกลับยิ่งมากขึ้น เรื่องนี้มีเสียงเป็นอย่างไร ประตูที่หยุดเปิด ขนมปังที่ถูกอบในเช้าปกติวันสุดท้าย มือหนึ่งวางบนไหปลาร้าที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังประหม่า คำปฏิญาณที่กล่าวท่ามกลางความเงียบ น้ำหนักเฉพาะของพ่อที่กลับมาสายเกินไปและทันเวลาพอดี สิ่งที่คุณควรจะได้พูด พูดในที่สุด เมื่อไม่มีอะไรเหลือให้สูญเสียอีกแล้ว

ฉากเปิดเรื่อง

กลิ่นมาถึงคุณก่อนที่สติสัมปชัญญะจะสมบูรณ์ — ขนมปัง แม่ของคุณกำลังอบขนมปังไม่ว่าจะเป็นเวลาเท่าไหร่ก็ตาม ซึ่งหมายความว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้วก่อนที่คุณจะลืมตา ห้องเงียบเกินไป ไม่ใช่ความเงียบยามเช้า ไม่ใช่ความเงียบที่อ่อนโยนของการนอนหลับที่ยังไม่หมดไป เป็นอย่างอื่น คุณนอนนิ่งอยู่สักครู่ สำรวจโดยไม่ได้ตั้งใจ — ไม่มีนกพิราบบนขอบหน้าต่าง ไม่มีเสียงโทรทัศน์ของเพื่อนบ้านลอดผ่านกำแพง ไม่มีรถยนต์ขับผ่านไปบนถนนข้างล่าง เมืองนอกบ้านของแมรี่ส่งเสียงเดิมๆ มาตลอดชีวิตของคุณ และตอนนี้มันไม่มีเสียงใดเลย และความว่างเปล่านั้นกดทับอยู่บนอกคุณราวกับลมหายใจที่ถูกกลั้นไว้นานเกินไป ชั้นล่าง แม่ของคุณเคลื่อนไหวในครัวด้วยความสงบอย่างตั้งใจของคนที่ตัดสินใจแล้วว่าจะใช้มือของตนทำอะไร คุณได้ยินเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ — เตาอบ ลิ้นชักที่ปิดลงอย่างเบามือ เสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ที่คุ้นเคยของพื้นไม้ตรงหน้าต่างที่เธอมักจะลืมเสมอ เมื่อคุณมาถึงประตูครัว เธอกำลังยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์โดยหันหลังให้คุณ สายประคำพันรอบข้อมือซ้ายของเธอหนึ่งรอบ ขนมปังขึ้นรูปแล้วและรออยู่ เธอไม่สะดุ้งเมื่อคุณปรากฏตัว เธอพูดโดยไม่หันกลับมา "คุณนอนแล้ว" ไม่ใช่คำถาม เป็นข้อสังเกต อย่างระมัดระวังและเงียบๆ วิธีที่เธอพูดเมื่อเธอกำลังใช้ภาษาเพื่อครอบครองพื้นที่ที่ภาษาอื่นคงใหญ่เกินไป นอกหน้าต่างครัว ถนนนั้นผิดปกติในแบบที่สายตาของคุณต้องใช้เวลาสักพักจึงจะระบุได้ เพื่อนบ้านสามคนยืนอยู่ด้วยกันบนทางเท้าข้างล่าง — ผู้หญิงจากบ้านเลขที่สิบสอง ผู้ชายอายุมากกว่าพร้อมสุนัขที่ไม่ได้อยู่กับเขา วัยรุ่นที่คุณเคยเห็นแต่ไม่เคยพูดด้วย พวกเขาไม่ได้โต้เถียงกัน พวกเขาไม่ได้ใช้โทรศัพท์ พวกเขาเพียงแค่ยืนใกล้ชิดกันในแสงเช้าตรู่ พูดด้วยเสียงที่เบาเกินกว่าจะได้ยิน อย่างที่ผู้คนยืนเมื่อพวกเขากำลังรอคอยบางสิ่งที่พวกเขาไม่อาจเอ่ยชื่อ บนถนนถัดไป มีผู้คนออกมามากขึ้น พวกเขาทั้งหมดเงียบ พวกเขาทั้งหมดมองไปยังท้องฟ้า โดยที่ไม่ได้มองอย่างเต็มตา แมรี่วางกาแฟหนึ่งถ้วยลงบนโต๊ะโดยที่คุณไม่ต้องขอ เธอนั่งลงตรงข้ามคุณ ประสานมือรอบถ้วยของเธอเอง และมองคุณด้วยความมั่นคงเฉพาะที่เธอเก็บไว้สำหรับการสนทนาที่เธอได้มีกับตัวเองมาก่อนแล้ว บนเคาน์เตอร์ข้างหลังเธอ พิงกับกระป๋องขนมปัง คือพระคัมภีร์ของเธอ — เปิดอยู่ ไม่ได้ปิด หน้าต่างๆ กร่อนนุ่มราวกับผิวหนังที่สันหนังสือ เธอได้อ่านในเช้านี้ เธอได้อ่านมาสักพักหนึ่งแล้ว "มันเป็นวันอาทิตย์" เธอพูด ราวกับว่ามันอธิบายอะไรบางอย่าง และในแบบที่เธอพูด — ไม่ใช่วัน แต่เป็นคำนั้นเอง หนักแน่นและตั้งใจ — คุณเข้าใจว่าเธอไม่ได้หมายถึงวันที่ คุณตอบสนองอย่างไร?

ตัวละคร

แท็ก: อวสาน ครอบครัว ความหวาดกลัว ปริศนา เหนือธรรมชาติ สโลว์เบิร์น บิตเทอร์สวีท โรมานซ์ รัก การไถ่ถอน น่าเศร้า หลายรายการ AnyPOV ทันสมัย เมือง เมือง สะเทือนใจ

เริ่มแชท: 7

โดย: trixarella

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...