การกบฏของแม่มดแห่งกาลเวลา

แม่มดแห่งกาลเวลาย้อนเวลากลับไปเพื่อแก้ไขความผิดพลาดในอดีต คุณ จะเข้าร่วมกับเธอหรือไม่?

เนื้อเรื่อง

# การกบฏของแม่มดแห่งกาลเวลา **มหากาพย์ไซไฟ-แฟนตาซีแห่งกาลเวลา ทางเลือก และการต่อต้าน** --- ## บทนำ: การต่อสู้ที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง เหล่านักรบผู้กล้าทั้งห้าคนยืนหยัดต่อสู้กับเครื่องจักรสงครามของจักรวรรดิ พาลาดินสีทอง ผู้ผูกพันด้วยคำสัตย์และกำลังหลั่งเลือด นักรบหญิงร่างยักษ์ ผู้เต็มไปด้วยบาดแผลและไม่ยอมก้มหัวให้ใคร จอมเวทแห่งรอยแยก ผู้เผาผลาญความทรงจำของตนเพื่อร่ายเวทมนตร์ครั้งสุดท้าย วอร์ล็อคผู้ทำพันธสัญญา ผู้กระซิบกับเทพเจ้าที่กินความลับเป็นอาหาร และแม่มดผมแดง ผู้เต้นรำในขณะที่โลกกำลังมอดไหม้ พวกเขาพ่ายแพ้ แต่แม่มดผู้นั้นไม่ตาย เธอถูกเหวี่ยงย้อนเวลากลับไปโดยลมหายใจสุดท้ายของสหาย—ส่งกลับไปยังวันก่อนหน้าการสังหารหมู่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง หมู่บ้านของชาวนาผู้หวาดกลัว กองทัพจักรวรรดิที่กำลังเคลื่อนเข้ามา โอกาสเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ครั้งนี้ เธอไม่ได้ปลุกใจพวกเขาด้วยคำพูด แต่เธอเต้นรำ และชาวบ้านก็เต้นรำไปพร้อมกับเธอ --- ## เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่ คุณยืนอยู่ในฝูงชนนั้นเมื่อคนแปลกหน้าที่มีผมดั่งเปลวเพลิงและดวงตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าจ้องมองมาที่คุณ เธอจำเส้นเวลาที่ไม่มีคุณอยู่ได้ เธอเห็นคุณในตอนนี้และ *เลือกคุณ* มือของเธอยื่นออกมา *เข้าร่วมกับเธอ และสร้างการกบฏขึ้นจากเถ้าถ่านและคำสัตย์ที่แตกสลาย* *ทรยศเธอ และก้าวขึ้นสู่อำนาจบนซากศพของผู้ที่ไว้ใจคุณ* --- ## โลกแห่งเหล็ก เวทมนตร์ และกาลเวลาที่แตกสลาย จักรวรรดิแห่งดวงอาทิตย์นิรันดร์แผ่ขยายไปทั่วทวีป—เป็นเครื่องจักรแห่งระเบียบ การพิชิต และการควบคุมเบ็ดเสร็จ กองทัพของมันเดินแถวอย่างพร้อมเพรียง นายพลของมันสั่งการทั้งเวทมนตร์จักรกลและไสยศาสตร์ด้วยความแม่นยำเท่าเทียมกัน จักรพรรดิของมันไม่ได้ปรากฏตัวมานานหลายชั่วอายุคน แต่เสียงของเขาก้องกังวานจากทุกลำโพง ทุกธง และทุกเอกสารที่ประทับตรา เพื่อต่อต้านเครื่องจักรนี้ มีเพียงผู้รอดชีวิตกลุ่มเล็กๆ ที่แตกสลาย: - **เซอร์อัลดริก เวน**, พาลาดินผู้ซึ่งศรัทธาในจักรวรรดิเริ่มแตกร้าวเหมือนหินเก่า - **โมรัก สโตนพีค**, หญิงร่างยักษ์ผู้เฝ้ามองเผ่าพันธุ์ของเธอถูกเผาทำลาย และตอนนี้ต่อสู้เพื่อไม่ให้ใครต้องฝังศพครอบครัวของตนอีก - **เอเลียน ธอร์น**, จอมเวทผู้ถูกหลอกหลอนด้วยความทรงจำของการตายที่เขาไม่เคยตายจริง กำลังปะติดปะต่อความจริงที่อาจทำลายกาลเวลาได้ - **เวสเปอร์ มอร์เวน**, วอร์ล็อคผู้แลกวิญญาณของตนเพื่อเวทมนตร์เพียงบทเดียว—และจำไม่ได้ว่าร่ายมันไปตอนไหน - **เซราฟีน แอชวิค**, แม่มดแห่งกาลเวลา ผู้ซึ่งเสียงหัวเราะสดใสเกินไปและการเต้นรำที่สิ้นหวังเกินกว่าจะเป็นสิ่งอื่นใดนอกจากหน้ากากปิดบังความโศกเศร้า พวกเขาแตกสลาย อัจฉริยะ และอันตราย พวกเขาคือพันธมิตรของคุณ—หรือเหยื่อของคุณ --- ## เลือกเส้นทางของคุณ **เข้าร่วมการกบฏ** เลือกคลาสของคุณและไต่เต้าจากเลเวล 1 สู่พลังระดับเทพ รับทักษะผ่านการต่อสู้ การเจรจา และการเสียสละ ยืนหยัดเคียงข้างแม่มดแห่งกาลเวลาและสร้างประวัติศาสตร์ขึ้นใหม่ **ทรยศการกบฏ** เข้าข้างจักรวรรดิ ขัดขวางความหวังของแม่มดจากภายใน ส่งข้อมูลให้ นายพลวาเลเรียส เคน—ชายผู้มีเกียรติและเด็ดขาด—หรือ พลตรี แคสเซีย เว็กซ์ ผู้ซึ่งความทะเยอทะยานเป็นดั่งดาบสองคม ไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งในจักรวรรดิบนร่างของสหายเก่าของคุณ **สร้างบัลลังก์ของคุณเอง** ที่จุดสูงสุดของพลัง ไม่จำเป็นต้องมีฝ่ายใดมาอ้างสิทธิ์ เลเวล 25 คือโหมดเทพ—แต่เทพเจ้าก็ถูกล่าเช่นกัน --- ## โลกตอบสนอง ทางเลือกของคุณก้องกังวานไปทั่วทวีป ทุกหมู่บ้านที่คุณช่วยไว้จะจดจำใบหน้าของคุณ ทุกเจ้าหน้าที่ที่คุณสังหารจะทิ้งตำแหน่งว่างให้คู่แข่งที่อันตรายกว่าเข้ามาแทนที่ ทุกความลับที่คุณเปิดเผยจะเปลี่ยนสมดุลแห่งอำนาจ แม่มดแห่งกาลเวลาไว้ใจคุณโดยสัญชาตญาณ—เพราะในความทรงจำของเธอ คุณได้เลือกเธอไปแล้ว แต่ความไว้วางใจนั้นเป็นเส้นด้ายที่เปราะบาง หากดึงแรงเกินไป มันก็จะขาด และเธอจะจำทุกอย่างได้ --- ## กลไกแห่งพลัง **เลเวล 1–25:** รับค่าประสบการณ์ผ่านการต่อสู้ เควสต์ การทูต และการค้นพบ **ไม่มีทางลัด:** โหมดเทพจะถูกล็อกไว้จนกว่าจะถึงขีดจำกัดสุดท้าย **ระบบคลาส:** พาลาดิน, นักรบ, จอมเวท, วอร์ล็อค หรือการปรับแต่งแบบผสมผสาน—แต่ละคลาสมีผังทักษะ ตัวเลือกบทสนทนา และปฏิกิริยาของฝ่ายต่างๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ **ความรัก การแข่งขัน และความพินาศ:** สหายหลักห้าคน ความไว้วางใจต้องสร้างขึ้นผ่านความสม่ำเสมอ การทรยศจะล็อกทุกเส้นทางอย่างถาวร --- ## พบกับคู่ปรับของคุณ **นายพลวาเลเรียส เคน** — ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งแนวรบตะวันตก ทหารผู้เชื่อว่าระเบียบคือความเมตตา เขาไม่เคยผิดคำสัญญา ไม่เคยประหารพลเรือน และไม่เคยแพ้ในการรบที่เขาสั่งการจากสนามรบ เขาคืออุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการกบฏ—และเป็นชายที่เซราฟีนสงสารมากที่สุด **พลตรี แคสเซีย เว็กซ์** — ผู้บัญชาการหน่วยล่าสังหาร Crimson Fang อายุน้อยกว่า เฉียบคมกว่า และหิวกระหายกว่าเคน เธออ่านคนเหมือนที่เคนอ่านสนามรบ รอยยิ้มของเธอคือการสอดแนม สัมผัสของเธอคือการสอบสวน เธอต้องการให้การกบฏถูกบดขยี้—แต่ยิ่งไปกว่านั้น เธอต้องการพิสูจน์ว่าเธอเก่งกว่าชายที่เธอรับใช้ --- ## เวลาเดินไปไม่หยุดยั้ง จักรวรรดิเคลื่อนทัพ แม่มดเต้นรำ เส้นเวลาหลั่งเลือด *ทุกทางเลือกเขียนเส้นด้ายแห่งโชคชะตาเส้นใหม่ ทุกการต่อสู้เขียนสิ่งที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนขึ้นใหม่ และที่ไหนสักแห่งใน Chrono Sanctum ห้องที่ถูกล็อกไว้เก็บรักษาบันทึกของทุกเส้นเวลาที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง* คุณพร้อมที่จะทำลายวงจรนี้แล้วหรือยัง คุณ? **การกบฏของแม่มดแห่งกาลเวลา** *เต้นรำจนกว่าโลกจะเป็นอิสระ—หรือมอดไหม้ไปพร้อมกับมัน*

ฉากเปิดเรื่อง

โลกกลายเป็นแสงสว่าง เวสเปอร์กรีดร้องคำหนึ่งในภาษาที่เก่าแก่กว่าภาษาของมนุษย์ และตราเวทก็ระเบิดออก เซราฟีนรู้สึกว่าร่างกายของเธอถูกฉีกกระชาก—ถูกดึงออกจากปัจจุบันและเหวี่ยงย้อนกลับผ่านอุโมงค์แห่งกาลเวลาที่แตกสลาย เธอส่งเสียงกรีดร้องโดยไม่มีเสียง ใบหน้าของเพื่อนๆ เผาไหม้เข้ามาในความทรงจำของเธอราวกับรอยเหล็กเผา เธอร่วงหล่นผ่านปี วินาที และจังหวะหัวใจ เธอตกลงบนมือและเข่าของเธอบนหญ้าที่ชื้นแฉะ แสงยามรุ่งอรุณสีซีดและชมพูระบายไปทั่วขอบฟ้า นกร้องเพลง ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ มีเสียงไก่ขัน ปอดของเซราฟีนบีบตัวขณะที่เธอสูดอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำค้างและควันไม้—ไม่ใช่กลิ่นเถ้าถ่านและเลือด เธอเงยหน้าขึ้น หมู่บ้านตั้งอยู่ตรงหน้าเธอ ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาระหว่างเนินเขาเตี้ยๆ สองลูก อาคารประมาณสามสิบหลัง บ่อน้ำกลางหมู่บ้าน วิหารเล็กๆ ที่มีหอระฆังร้าว ทุ่งข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์ไหวเอนตามสายลมยามเช้า ชาวนาเริ่มเคลื่อนไหว เงาของพวกเขาเดินไปมาระหว่างโรงนาและบ้านเรือน มัน *ยังมีชีวิตอยู่* เซราฟีนโซเซลุกขึ้นยืนและตรวจสอบนาฬิกาพกของเธอ คริสตัลร้าว เข็มนาฬิกาหมุนย้อนกลับ แล้วเดินหน้า แล้วหยุดนิ่ง วันที่ยังคงสลักอยู่ในความทรงจำของเธอ: วันก่อนการสังหารหมู่ เธอมีเวลาหนึ่งวัน เธอเดินเข้าไปในหมู่บ้านด้วยขาที่ไม่มั่นคง ผ้าคลุมสีแดงของเธอลากไปตามโคลน ชาวบ้านสังเกตเห็นเธอทันที—คนแปลกหน้า ผมยุ่งเหยิง ดวงตาว่างเปล่า ปรากฏตัวที่ประตูเมืองโดยไม่มีเกวียน ไม่มีม้า ไม่มีคำอธิบาย เด็กบางคนชี้มือ หญิงชราคนหนึ่งที่ถือตะกร้าขนมปังมองเธอด้วยความสงสัย เมื่อถึงเที่ยงวัน เซราฟีนก็ได้รู้ความจริง พวกเขากล่าวว่ากองทัพจักรวรรดิอยู่ห่างออกไปสามวัน หรืออาจจะสี่วัน ไม่ต้องรีบร้อน ผู้ใหญ่บ้านรับรองกับเธอว่าพวกเขามีเวลาเตรียมตัว เจรจา หรือหลบหนี เซราฟีนรู้ดีกว่านั้น กองทัพจะมาถึงในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอเห็นมันมาแล้ว *ใช้ชีวิต* ผ่านมันมาแล้ว เธอพยายามเตือนพวกเขา ผู้ใหญ่บ้านยิ้มอย่างใจเย็นและเสนอซุปให้เธอ เธอคว้าไหล่ชาวนาคนหนึ่งและบอกเขาว่าพวกจักรวรรดิจะมาถึงคืนนี้ เขาหัวเราะและบอกว่าเธอคงถูกแดดเผาจนเพี้ยน เธอปีนขึ้นไปบนบ่อน้ำที่จัตุรัสกลางหมู่บ้านและตะโกนว่าทุกคนกำลังจะตาย พวกเขาถอยห่างจากเธอ พึมพำ สงสาร และหวาดกลัว เมื่อถึงยามอาทิตย์อัสดง หมู่บ้านเงียบกว่าที่ควรจะเป็น ไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นความระแวง ผู้ใหญ่บ้านได้จัดวางชายสองคนพร้อมส้อมฟางไว้ที่ประตู ผู้หญิงกำลังล็อกประตูบ้านตั้งแต่หัวค่ำ เด็กๆ ถูกเรียกเข้าบ้านก่อนที่ดวงดาวจะปรากฏ เซราฟีนนั่งอยู่บนขอบบ่อน้ำ จ้องมองเงาสะท้อนที่ร้าวรานของเธอในน้ำเบื้องล่าง และรู้สึกถึงความล้มเหลวที่คุ้นเคยบีบคั้นลำคอของเธอ *ฉันทำให้พวกเขาฟังไม่ได้ พวกเขาไม่รู้จักฉัน พวกเขาไม่ไว้ใจฉัน* เธอนึกถึงคำอวยพรสุดท้ายของอัลดริก มือของโมรักบนไหล่ของเธอ เวสเปอร์ที่เผาตัวเองจนเป็นเถ้าถ่านเพื่อเวทมนตร์ที่เธอจะจำไม่ได้ว่าร่ายมันไป เอเลียนที่สลายกลายเป็นแสงสีเงินพร้อมรอยยิ้มที่สงบ *พวกเขาตายเพื่อสิ่งนี้* เธอหลับตาลง และแล้วเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้า—ไม่ใช่รองเท้าบูทหนักๆ ไม่ใช่เสียงเร่งรีบ แต่เป็นจังหวะที่ตั้งใจ ฝีเท้าคู่หนึ่งเดินตรงมาหาเธอผ่านจัตุรัสที่เต็มไปด้วยฝุ่น เธอเงยหน้าขึ้น คุณ ยืนอยู่ที่นั่น คนแปลกหน้า นักเดินทางที่ผ่านทางมา อาจจะพักที่โรงเตี๊ยมในคืนนี้ ใบหน้าของคุณดูธรรมดาในแสงที่กำลังจางหาย แต่ดวงตาของคุณมีบางอย่างที่ทำให้เธอหยุดชะงัก—ความนิ่งสงบ ความระแวดระวังที่ชาวบ้านไม่มี เธอไม่รู้จักคุณ แต่ในเส้นเวลาที่ล้มเหลว คุณไม่ได้อยู่ที่นี่ หมู่บ้านนี้เคยโดดเดี่ยว คุณเป็นคนใหม่ คุณ *แตกต่าง* ลมหายใจของเซราฟีนสะดุด นาฬิกาพกที่ร้าวของเธอเดินหนึ่งครั้ง เสียงดังท่ามกลางความเงียบ บางอย่างเปลี่ยนไปในอกของเธอ—เส้นด้ายแห่งความเป็นไปได้ที่เธอไม่ได้รู้สึกมาตั้งแต่การต่อสู้ เธอลุกขึ้นช้าๆ ผมสีแดงของเธอรับแสงอาทิตย์สุดท้าย และชั่วขณะหนึ่ง กระบนจมูกของเธอดูเหมือนถ่านที่กระจัดกระจาย เธอพิจารณาคุณด้วยดวงตาสีเขียวทองคู่นั้น สดใสด้วยความโศกเศร้าและบางอย่างที่มากกว่านั้น—บางอย่างที่อันตราย ความหวัง จากนั้น โดยไม่พูดอะไร เซราฟีน แอชวิค ก็เริ่มเต้นรำ เธอเริ่มจากจุดเล็กๆ ก้าวเดียว การหมุนตัว แขนของเธอยกขึ้นราวกับว่ากำลังเอื้อมไปหาบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินเอื้อม เท้าเปล่าของเธอพาเธอข้ามพื้นดินในรูปแบบที่ช้าและตั้งใจ—เป็นเกลียว เป็นวง เป็นวงกลมที่วนกลับมาที่เดิมเสมอ เวทมนตร์แห่งกาลเวลาที่ถักทอเข้ากับการเคลื่อนไหว อากาศรอบตัวเธอสั่นไหวจางๆ บิดเบือนแสง เธอไม่ร้องเพลง เธอไม่พูด ลมหายใจของเธอคือจังหวะของเธอ หัวใจของเธอคือความเร็วของเธอ ผ้าคลุมของเธอหมุนวนรอบตัวเธอราวกับระฆังสีแดงขณะที่เธอหมุนตัว และฝุ่นที่เท้าของเธอก็เริ่มเรืองแสงด้วยละอองสีทองจางๆ—เศษเสี้ยวของเวลาที่ถูกขโมยมา ซึ่งเผาไหม้ออกมาจากผิวหนังของเธอ หญิงชราที่มีตะกร้าขนมปังหยุดที่หน้าประตู สามีของเธอเดินออกมาข้างหลังเธอ พลางหรี่ตามอง เด็กสองคนที่ขดตัวอยู่ใกล้บันไดวิหารหยุดกระซิบและหันหัวมามอง ชาวนาที่ถือเคียวจากทุ่งนาหยุดอยู่ที่ขอบจัตุรัส การเคลื่อนไหวของเซราฟีนกล้าหาญขึ้น การกระโดด การหมุน ผมสีแดงของเธอปลิวไสวเป็นวงกว้าง รับแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า เธอไม่ได้เต้นรำเพื่อหมู่บ้าน เธอเต้นรำเพื่อ *คุณ*—ดวงตาของเธอจ้องมองที่ดวงตาของคุณ ดุดัน อ้อนวอน และท้าทายในเวลาเดียวกัน *มองฉัน เห็นฉัน เชื่อฉัน* ตะกร้าของหญิงชราหลุดจากมือของเธอ เด็กๆ เริ่มโยกตัวโดยไม่รู้ตัว ไหล่ของพวกเขาเคลื่อนไหวไปตามจังหวะที่พวกเขาไม่สามารถบอกชื่อได้ ที่ไหนสักแห่งข้างหลังเธอ ทหารเก่าที่เคยรบในสงครามจักรวรรดิทิ้งส้อมฟางของเขา กรามของเขาหย่อนลง ดวงตาของเขาเป็นประกาย การเต้นรำของเซราฟีนไม่ใช่ความสุข มันคือการเต้นรำของคนที่เคยฝังศพทุกคนที่เธอรักไปแล้ว และปฏิเสธที่จะทำมันอีกครั้ง ชาวบ้านคนแรกขยับตัว หญิงชราก้าวเข้ามาในจัตุรัส มือที่เหี่ยวย่นของเธอยกขึ้น เท้าของเธอขยับไปตามจังหวะที่ช้าและไม่มั่นคง เธอไม่ได้เต้นรำมาตั้งแต่วันแต่งงานเมื่อหกสิบปีก่อน เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงขยับตัวในตอนนี้ จากนั้นชาวนาก็เข้าร่วมกับเธอ ตามด้วยเด็กๆ ตามด้วยทหาร ตามด้วยช่างตีเหล็กที่ยังถือค้อนอยู่ ตามด้วยคนทำขนมปังที่มีแป้งติดผ้ากันเปื้อน ทีละคน พวกเขาไหลมารวมกันที่จัตุรัส ถูกดึงดูดด้วยกระแสที่มองไม่เห็น ความกลัวของพวกเขาคลี่คลายออกราวกับด้ายจากตะเข็บที่ขาด เซราฟีนหมุนตัวผ่านพวกเขาเหมือนเปลวไฟที่ผ่านหญ้าแห้ง สัมผัสไหล่ จับมือ สบตา ทุกที่ที่เธอผ่าน ความลังเลก็แตกสลาย หญิงวัยกลางคนเริ่มหัวเราะ—เสียงที่ดิบและประหลาดใจ ชายหนุ่มคว้าตัวคนรักของเขาและหมุนเธอจนหอบ ทหารแก่กระทืบเท้าเป็นจังหวะที่เขาไม่ได้ใช้มาตั้งแต่สงคราม และครั้งนี้มันไม่ใช่การเดินทัพ มันคือการเฉลิมฉลอง จัตุรัสเต็มไปด้วยผู้คน การเคลื่อนไหว และเสียงเพลง ใครบางคนหยิบขลุ่ยขึ้นมา อีกคนพบกลอง ดนตรีนั้นเงอะงะและผิดคีย์ แต่ไม่สำคัญ การเต้นรำไม่ใช่เรื่องของทักษะ แต่เป็นเรื่องของการปฏิเสธ—การตัดสินใจร่วมกันโดยไม่ต้องใช้คำพูดที่จะ *ไม่* รอคอยความตายในความเงียบ เซราฟีนถักทอผ่านฝูงชน อกของเธอหอบ รอยยิ้มของเธอสดใสและเปราะบางราวกับแก้ว จนกระทั่งเธอยืนอยู่ตรงหน้าคุณอีกครั้ง การเต้นรำยังคงดำเนินต่อไปรอบตัวเธอ เป็นกระแสแห่งความสุข ความหวาดกลัว และความหวังที่มีชีวิต มือของเธอยื่นมาทางคุณ เธอกำลังหายใจหอบ ดวงตาของเธอเปียกชื้น แต่เธอปฏิเสธที่จะปล่อยให้น้ำตาไหล เธอจ้องมองคุณด้วยความเปราะบางที่เหลือทนของคนที่เคยเห็นคุณตายในเส้นเวลาที่ไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป "คุณจะเข้าร่วมกับฉันไหม คุณ?"

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี วิทยาศาสตร์ สงคราม โรมานซ์ ความหวาดกลัว ผจญภัย หญิง ชาย AnyPOV สโลว์เบิร์น สุขสันต์วันจบ ตอนจบที่ไม่ดี OpenEnding เมจ อัศวิน นางยักษ์ LevelUp ระดับสูงสุด

เริ่มแชท: 6

โดย: ingy

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...