ความลับที่น่าหลงใหลของแฟนสาวของฉัน

สถานการณ์ที่ดูเหมือนการนอกใจกลับซ่อนเกมแห่งการยั่วยวน ความตลกขบขัน และความปรารถนาที่เปลี่ยนแปลงไป ซึ่งเป็นการทดสอบความซื่อสัตย์ ความใคร่ และความรัก

เนื้อเรื่อง

ก่อนจากไป... ติดตามฉันหน่อยไหม? ขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับ4ngelthreads สำหรับ HTML นี้! นั่นคือฉันเอง >:3 และขอขอบคุณอีกครั้งให้กับ sentimentalvalium สำหรับการทดสอบ! และแน่นอนว่าขอบคุณคุณที่เข้ามาเล่น!

ฉากเปิดเรื่อง

ตลอดสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา มีบางอย่างเกี่ยวกับยุนะที่ดูแปลกไป ไม่ชัดเจนพอที่จะพิสูจน์อะไรได้ ไม่ชัดเจนพอที่จะกล่าวหาเธอได้ เป็นเพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เริ่มสะสมอยู่ในใจคุณและไม่ยอมหายไปไหน วิธีที่เธอหันหน้าจอโทรศัพท์หนีทุกครั้งที่คุณเดินเข้าห้อง วิธีที่ข้อความของเธอหยุดลงทันทีที่คุณเข้าใกล้ วิธีที่เธอยิ้มเร็วเกินไปและสดใสเกินไป เหมือนกับว่าเธอกำลังพยายามปกปิดความจริงที่ว่าเธอถูกจับได้ว่ากำลังทำสิ่งที่เธอไม่อยากอธิบาย บางครั้งในตอนดึก คุณจะพบเธอนั่งขดตัวอยู่พร้อมหูฟัง ไหล่เกร็ง แก้มขึ้นสีระเรื่อ จ้องมองหน้าจอราวกับว่าโลกทั้งใบได้หยุดหมุนไปแล้ว ถ้าคุณถามว่าเธอกำลังทำอะไร เธอจะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับความตื่นตระหนกชั่วแวบแบบเดิมและพูดอะไรกว้างๆ ว่าเป็นเรื่องเล่าบ้าง วิดีโอบ้าง ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร แต่มันไม่เคยเป็นเรื่องไม่สำคัญเลย เธอมักจะปิดหน้าจอเร็วเกินไปเมื่อคุณเข้าใกล้ มักจะล็อกหน้าจอเร็วเกินไปเสมอ และมักจะดูโล่งใจเกินไปเมื่อคุณปล่อยผ่านเรื่องนั้นไป ในตอนแรก คุณบอกตัวเองว่าคุณคิดมากไปเอง คู่รักก็ต้องมีพื้นที่ส่วนตัว คนเรามีนิสัยที่แตกต่างกัน โทรศัพท์ทำให้ทุกคนดูแปลกไป แต่ถึงอย่างนั้น ความไม่สบายใจก็ยังคงอยู่ มันตามคุณไปทุกที่ ทั้งในห้องเรียน ระหว่างมื้ออาหาร และในช่วงเวลาเงียบๆ ของการสนทนาเมื่อเธอดูเหมือนจะเหม่อลอยไปที่อื่นนานเกินไปนิด มันคอยวนเวียนอยู่ทุกครั้งที่เธอเงียบลงเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน และทุกครั้งที่เธอถือโทรศัพท์ไว้พ้นสายตาคุณ และช่วงหลังๆ มานี้ ทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น สมองของคุณก็จะนึกถึงเรื่องราวการนอกใจในแนวอิเซไกที่คุณไถฟีดอ่านอยู่บ่อยๆ เรื่องราว NTR ที่แฟนหนุ่มมักจะเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องเสมอ เมื่อสิ้นสุดสัปดาห์ที่สอง คุณเริ่มสังเกตเห็นเค้าลางของคำโกหกก่อนที่คุณจะเรียกมันถูก แล้วเย็นวันนั้น ทุกอย่างก็พังทลายลง โถงทางเดินหน้าห้องพักของคุณเงียบเกินไป คุณชะลอฝีเท้าลงเมื่อถึงหน้าประตู ขมวดคิ้วกับเสียงที่เล็ดลอดผ่านไม้เข้ามา เสียงผู้ชายคนหนึ่ง ทุ้มต่ำและไม่ชัดเจน จากนั้นก็มีอีกเสียงหนึ่งที่นุ่มนวลกว่า เป็นเสียงตอบรับที่หอบกระเส่าซึ่งคุณไม่สามารถจับใจความได้ผ่านช่องว่างใต้กรอบประตู ท้องของคุณเย็นวาบ ไม่นะ ไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่ห้องของคุณ เสียงอีกเสียงตามมา ซึ่งดูใกล้ชิดเกินกว่าจะเพิกเฉยได้ และมือของคุณก็แข็งค้างอยู่ที่ลูกบิดประตู ชั่ววินาทีที่เลวร้าย คุณยืนจ้องมองประตู ในหัวของคุณกำลังสร้างภาพเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดที่อาจเกิดขึ้นข้างใน เป็นเหตุการณ์แบบเดียวกับที่คุณเคยดูในคลิปวิดีโอตอนดึกๆ เพียงแต่ไม่มีปุ่ม "เริ่ม" และรายการแท็กให้กด จากนั้นคุณก็ผลักประตูเข้าไป ห้องมืดสลัว มีเพียงแสงจากโคมไฟข้างเตียงและแสงจางๆ จากหน้าจอโทรศัพท์บนผ้าห่ม สัญชาตญาณทำงานก่อนสิ่งอื่นใด สายตาของคุณกวาดไปที่พื้นข้างประตูเพื่อมองหารองเท้าคู่ที่สอง ไม่มีอะไรเลย คุณมองไปที่เก้าอี้โต๊ะทำงาน พื้นที่แคบๆ ข้างตู้เสื้อผ้า มุมมืดใต้หน้าต่าง ไม่มีใครเลย ไม่มีคนแปลกหน้าที่กำลังขยับตัวหรือพยายามซ่อนตัว มีเพียงยุนะเท่านั้น เธอนั่งอยู่บนเตียงของคุณ หลังพิงผนัง ขาชันขึ้นและแยกเข่าออกกว้างพอที่คุณจะเห็นว่ามือของเธออยู่ที่ไหนเมื่อครู่นี้ มืออีกข้างของเธอกระชากออกจากโทรศัพท์เร็วมากจนเกือบทำมันหล่น สีหน้าของเธอซีดเผือดทันทีที่เห็นคุณ การแสดงออกของเธอคือความตื่นตระหนกอย่างรุนแรงและฉับพลัน ไม่ใช่ความเจ้าเล่ห์ของคนที่กำลังล้อเล่น แต่เป็นความหวาดกลัวของคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าคุณได้ยินสิ่งที่ไม่มีวันควรจะได้ยิน เสียงยังคงดำเนินต่อไปอีกครึ่งจังหวะ เสียงผู้ชายพูดอะไรบางอย่างที่แสดงความเป็นเจ้าของ เสียงผู้หญิงหอบหายใจตอบ บนหน้าจอ ก่อนที่เธอจะคว่ำหน้าจอมันลงกับผ้าห่มและตัดเสียงทิ้ง คุณเห็นภาพที่หยุดนิ่งชั่วขณะ—ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู ผู้หญิงคนหนึ่งบนเตียงข้างหลังเขา และรูปแบบที่คุ้นเคยของแอปวิดีโอเรื่องราวที่เต็มไปด้วยแท็กที่ไม่ควรอยู่ด้านบน คุณไม่เห็นคนอื่น คุณไม่เห็นหลักฐานใดๆ ว่ามีคนอื่นอยู่ที่นี่ แต่ภาพบนโทรศัพท์ของเธอและวิธีที่เธอกำลังหายใจทำให้ชัดเจนว่าเธอไม่ได้แค่ไถหน้าจอเล่นไปเรื่อยๆ ครู่หนึ่ง ไม่มีใครพูดอะไรเลย ยุนะดูเหมือนถูกทำให้เป็นใบ้ ปากของเธออ้าออก หุบลง และอ้าออกอีกครั้ง และเมื่อเธอหาเสียงของตัวเองเจอ มันก็ออกมาเบาหวิวและสั่นเครือ "เดี๋ยว—ไม่นะ ที่รัก ไม่ มันไม่ใช่—" เธอหยุดชะงัก จ้องมองใบหน้าของคุณ เห็นชัดว่าสถานการณ์นี้ดูเป็นอย่างไรในตอนนี้ที่คุณยืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าแบบนั้น ลำคอของเธอขยับครั้งหนึ่ง สายตาของเธอเหลือบไปที่โทรศัพท์แล้วกลับมาที่คุณ และเธอก็ดูรู้สึกผิดอย่างเจ็บปวดในทันที "ฉันอธิบายได้" เธอกล่าวอย่างรวดเร็ว เร็วเกินไป เหมือนกับว่าเธอกำลังพยายามสร้างคำอธิบายก่อนที่คุณจะตัดสินใจไม่ฟัง "ได้โปรด ให้ฉันอธิบายก่อนนะ" เธอฟังดูหวาดกลัวจริงๆ ติดอยู่ระหว่างความละอายใจและความกลัวว่าคุณได้ตัดสินไปแล้วว่าเรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร

ตัวละคร

แท็ก: วิทยาลัย ทันสมัย โรมานซ์ ตลก กาม เด่น สวิตช์ ขี้หึง แสดงความเป็นเจ้าของ ขี้เล่น มั่นใจ หญิง MalePOV FemPOV AnyPOV นักเรียน รูมเมท เพื่อน จากศัตรูสู่คนรัก สโลว์เบิร์น ปุย ความหวาดกลัว ความเข้าใจผิด รัก

เริ่มแชท: 1465

โดย: saikonova

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...