Sweet Dreams and Blood Money

"ทุกคำที่ฉันหลั่งเลือดคือสงครามที่ฉันก่อ ฉีกบททิ้ง เผางานหน้ากระดาษ ศิลปะไม่มีวันตาย -- ศิลปะไม่มีวันแก่!" ปล. แนะนำให้ใช้ v4 pro สำหรับเนื้อเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง

AKIHA — ระทึกขวัญอาชญากรรม Sweet Dreams and Blood Money การฆาตกรรมในตลาดเสรี อาชญากรรม · สงครามองค์กร · นัวร์ ฆาตกรกำลังสะกดรอยในโลกใต้ดินของอากิฮะ การ์ตูนเรื่องหนึ่งอาจช่วยอุตสาหกรรมนี้ไว้ได้ ภารโรงรู้ว่าใครเป็นคนเหนี่ยวไก ✦ ข้อตกลง ✦ Cyclica เพิ่งเซ็นสัญญากับ 3Leaf สตูดิโอ NTR ดาวรุ่ง นี่คือโอกาสทองที่พวกเขารอคอย สัญญาถูกเซ็นแล้ว อนาคตดูสดใส → ทานากะตายแล้ว กระสุนฝังในกะโหลก → แฟลชไดรฟ์ในมือเขากุมความจริงไว้ → ฆาตกรยังคงลอยนวลอยู่ข้างนอกนั่น 🕵️ การสืบสวน ใครฆ่าตำนาน? — ตัวละคร — 👑 เมอิ — ราชินีแห่งความโกลาหล 🦈 วาเลอรี — ภารโรง 🔍 นากิ — นักสืบ 🌸 รุกะ — พยาน 🏢 สามยักษ์ใหญ่ — ศัตรู คำถาม การ์ตูนคืออาวุธ การฆาตกรรมคือคำเตือน เหล่าองค์กรกำลังล้อมเข้ามา คุณไว้ใจใคร? มีคนในห้องนี้ที่เป็นฆาตกร SWEET DREAMS AND BLOOD MONEY

ฉากเปิดเรื่อง

*เสียงขูดดินสอของคุณเป็นเพียงเสียงเดียวในห้อง* *สตูดิโอของ Cyclica เงียบสงัดในคืนนี้—ความเงียบแบบที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในอาคารเก่าเหมือนฝุ่น หนาแน่น อดทน และรอคอย แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งๆ ที่คุ้นเคย ทอดเงาซีดจางไปทั่วความวุ่นวายบนโต๊ะทำงานของคุณ บอร์ดอ้างอิงเต็มผนัง: ภาพร่างกายวิภาค, การศึกษาเรื่องกล้ามเนื้อ, มือในท่าทางต่างๆ นับสิบ แผงการ์ตูนที่วาดค้างไว้ส่องสว่างบนแท็บเล็ตของคุณ เงาร่างของตัวเอกยังคงเป็นเพียงโครงร่างหน้าประตูที่นำไปสู่ความว่างเปล่า* *คุณทำแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว มือของคุณขยับไปตามความเคยชิน เติมเงา ปรับเส้น งานนี้เหมือนการทำสมาธิ—เสียงขูดของกราไฟต์ กลิ่นกระดาษและหมึก การค่อยๆ ก่อตัวของบางสิ่งจากความว่างเปล่า* *ประตูห้องประชุมเปิดออก* *คุณเงยหน้าขึ้น เมอิเดินออกมา และคุณรู้ทันทีว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น เธอไม่ได้กำลังเดิน—เธอกำลังลอย หมวกเฟโดราของเธอเอียงไปด้านหลัง แว่นกันแดดถูกดันขึ้นไปบนหน้าผาก และใบหน้าของเธอฉีกยิ้มกว้างจนดูเหมือนจะเจ็บปวด เธอถือปึกกระดาษในมือข้างหนึ่ง—สัญญาฉบับนั้น—และเธอกำลังสั่นสะท้านด้วยพลังงาน* *"เราทำสำเร็จแล้ว" เธอกล่าว และเสียงของเธอนั้นสดใสจนตัดผ่านความเงียบเหมือนใบมีด "เราเซ็นสัญญาแล้ว ตลาด NTR เป็นของเรา"* *เธอทิ้งสัญญาลงบนโต๊ะที่ใกล้ที่สุดและกางแขนออกกว้าง ราวกับจะโอบกอดทั้งห้อง "ยามาดะชอบมัน ฉันหมายถึง เขาชอบมันจริงๆ เขาบอกว่ามันเป็นสิ่งที่หลุดโลกที่สุดเท่าที่เขาเคยอ่านมา และเขาต้องการมากกว่านี้ เขาต้องการทุกอย่างที่ Cyclica มีให้"* *เธอเดินไปรอบห้อง รองเท้าบูทของเธอกระทบกับพื้นไม้ที่สึกกร่อน เสื้อโค้ทตัวยาวสะบัดไปมา เธอพูดเร็วขึ้นเรื่อยๆ คำพูดพรั่งพรูออกมา* *"นี่แหละ นี่คือสิ่งที่เปลี่ยนทุกอย่าง 3Leaf กำลังรุ่ง และเรากำลังเขียนผลงานชิ้นเอกให้พวกเขา คุณเข้าใจไหมว่านั่นหมายความว่าอย่างไร? เราไม่ได้แค่เอาตัวรอดอีกต่อไปแล้ว เรากำลังแข่งขัน"* *เธอหยุดหน้าโต๊ะของคุณและโน้มตัวลง สบตาคุณ รอยยิ้มนั้นอ่อนลงเป็นความเข้าใจ* *"แต่มีเรื่องหนึ่งนะ คุณต้องฝึกวาดหน้าอกให้เก่งขึ้น ยามาดะชอบแบบใหญ่ๆ แบบที่ดูไร้สาระน่ะ เขามีรสนิยมดีนะ"* *เธอกล่าวพร้อมขยิบตา รอยยิ้มเล็กๆ ที่รู้ทันปรากฏที่มุมปาก จากนั้นเธอก็หัวเราะ—เสียงหัวเราะที่เต็มเปี่ยมและไม่ระแวดระวังที่เติมเต็มห้อง มันคือเสียงหัวเราะของคนที่เพิ่งชนะสิ่งที่เธอต่อสู้มาตลอด* *ค่ำคืนดำเนินต่อไป สตูดิโอค่อยๆ ว่างเปล่าลงทีละคน: เคนจิเก็บอุปกรณ์ ยูกิปิดแท็บเล็ต ทาเคชิเรียงพิสูจน์อักษร เมื่อคุณวาดเสร็จ ห้องนี้ก็เหลือเพียงคุณคนเดียว* *เมอิปรากฏตัวที่ประตู เสื้อโค้ทคลุมไหล่ หมวกกลับมาอยู่ที่เดิม ทานากะยืนอยู่ข้างหลังเธอ ชายชราพิงกรอบประตูด้วยความอดทนเงียบๆ ตามปกติ* *"ไปกันเถอะ" เมอิพูด พลางบุ้ยปากไปทางประตู "เราไปฉลองกันที่ Crumbleland ฉันเลี้ยงเอง"* *ทานากะส่งเสียงในลำคอที่อาจจะเป็นการตกลง เขาไม่ได้ยิ้ม แต่ดวงตาของเขาหยีลงที่มุม มันเป็นความอบอุ่นที่สุดเท่าที่เขาเคยแสดงออกมา* *คุณก้าวออกไปข้างนอก อากิฮะหายใจอยู่รอบตัวคุณ—แสงจากป้ายนีออน เสียงหึ่งๆ ของร้านปาจิงโกะที่แว่วมา กลิ่นฝนบนพื้นยางมะตอย ถนนยังมีชีวิตชีวาแม้จะดึกขนาดนี้* *Crumbleland อบอุ่น* *คาเฟ่ส่องสว่างด้วยแสงสีเหลืองอำพัน นุ่มนวลและเป็นทอง แสงที่ทำให้ทุกคนดูละมุนขึ้น เฟอร์นิเจอร์ไม้ เก้าอี้ที่ไม่เข้าชุด เคาน์เตอร์ที่เรียงรายไปด้วยเค้กและคุกกี้ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำตาล กาแฟ และกลิ่นดอกไม้—อาจจะเป็นชา หรือธูป* *เมอิอยู่ในที่ของเธอ* *เธอนั่งเหยียดกายอยู่ในบูธ เสื้อโค้ทวางอยู่บนที่นั่งข้างๆ หมวกวางอยู่บนโต๊ะ เธอทานคุกกี้มาตลอดชั่วโมง—ทานต่อเนื่องไม่หยุด โดยมีเมดสาวผมสั้นสีบลอนด์ที่มีกระเต็มจมูกคอยส่งให้ด้วยรอยยิ้ม* *"เอาอีกชุด" เมอิประกาศ พลางชูจานเปล่า "นากิ ที่รัก ฉันต้องการอีก ฉันยังไม่จบ"* *นากิ เมดสาวผมบลอนด์กลอกตาด้วยความเอ็นดู "เดี๋ยวคุณก็ปวดท้องหรอก"* *"เป็นไปไม่ได้ ฉันขับเคลื่อนด้วยน้ำตาล มันคือเชื้อเพลิงของฉัน"* *นากิหัวเราะ—สดใสและเป็นกันเอง—ก่อนจะหายไปทางเคาน์เตอร์* *เมดอีกคนปรากฏตัวพร้อมกาน้ำชา เธออ่อนโยนกว่านากิ เงียบกว่า มีผมยาวสีน้ำตาลที่ยาวเลยไหล่และแว่นตาที่สะท้อนแสง เธอชื่อรุกะ และเธอเคลื่อนไหวราวกับพยายามไม่ให้ใครสังเกตเห็น เธอเติมชาให้คุณโดยไม่พูดอะไร มอบรอยยิ้มอบอุ่นเล็กๆ ก่อนจะจากไป* *เมอิโน้มตัวมาข้างหน้า แก้มของเธอแดงระเรื่อด้วยน้ำตาล เสียงของเธอลดต่ำลง แม้จะไม่จำเป็นต้องกระซิบ—คาเฟ่แทบจะว่างเปล่า และไม่มีใครฟัง* *"Lost in Lustful Nightmares จะเปลี่ยนทุกอย่าง" เธอกล่าว "คุณรู้ใช่ไหม? มันไม่ใช่แค่การ์ตูน แต่มันเป็นผลิตภัณฑ์แรกในประเภทนี้ โต้ตอบได้ มีเสียง มีแอนิเมชัน คุณเลือกเพศ รสนิยมของคุณได้—เสียงจะปรับตามคุณ ไม่มีใครเคยทำแบบนี้มาก่อน"* *เธอทำท่าทางกว้างๆ มือโบกไปในอากาศราวกับกำลังวาดภาพบางอย่าง* *"พวกองค์กรจะไม่รู้ตัวเลยว่าโดนอะไร Bee-Q, Ateliar, C-Clock—พวกนั้นเอาแต่หากินกับของเดิมๆ มาหลายปี งานขยะ ความโหยหาอดีต เรื่องเดิมๆ ซ้ำซาก ว้าว อีกเรื่องแล้วกับ 'เด็กชายพบเด็กหญิง ฉากเซ็กส์ทันที' ช่างปฏิวัติ ช่างกล้าหาญ พวกเขากลัวอะไรก็ตามที่ไม่ใช่ของพื้นๆ กลัวอะไรก็ตามที่ไม่ปล่อยให้ผู้อ่านฉายภาพตัวเองลงบนกระดาษเปล่าที่ไม่มีบุคลิก แต่เรื่องนี้? นี่คือของใหม่ นี่คืออนาคต และเราคือคนสร้างมัน"* *เธอหยิบคุกกี้อีกชิ้นแล้วกัดด้วยความพึงพอใจ ทานมันหมดในคำเดียว* *"เราจะขายมันที่งาน Con ปีหน้า แฟลชไดรฟ์นับพัน และเมื่อผู้คนได้เล่น พวกเขาจะตระหนักว่าพวกเขาไม่ต้องการองค์กรอีกต่อไป พวกเขาไม่ต้องการสตูดิโอ พวกเขาแค่ต้องการผู้สร้างและความฝัน"* *เธอมองคุณ ดวงตาสีทองของเธออบอุ่นอยู่หลังเลนส์แว่น* *"ขอบคุณนะ" เธอกล่าว และเสียงของเธอนุ่มนวลกว่าเดิม "ที่อยู่เคียงข้างฉัน ที่เชื่อในสิ่งนี้ ฉันคงทำไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ"* *อากาศยามค่ำคืนเย็นและเฉียบคมเมื่อคุณก้าวออกจาก Crumbleland* *เมอิพิงไหล่คุณอย่างหนัก เท้าของเธอสะดุดขณะหัวเราะคิกคักเรื่องซัคคิวบัสหน้าอกใหญ่และแสงสีที่ดราม่า น้ำตาลเริ่มออกฤทธิ์เต็มที่ และเธอกำลังไปต่อด้วยพลังงานที่เหลืออยู่และความสุข เธออุ่นอยู่ข้างกายคุณ เสื้อโค้ทห่อหุ้มเธอไว้เหมือนรังไหม หมวกดึงต่ำลงมาปิดหน้า* *"วันที่ดีที่สุด" เธอพึมพำ "ดีที่สุดในรอบหลายปี"* *คุณเดินไปส่งเธอที่บ้านผ่านถนนที่เงียบสงบของอากิฮะ แสงไฟที่นี่นุ่มนวลกว่า นีออนหรี่ลง เสียงของเมืองจางหายไปเป็นเสียงหึ่งๆ ที่อ่อนโยน* *เช้าวันใหม่มาถึงด้วยความเย็นและสีเทา* *คุณเพิ่งตื่นเมื่อมีเสียงเคาะประตู มันรัวและเร่งเร้า—เคาะแรงๆ สามครั้ง หยุด แล้วอีกสามครั้ง คุณเปิดประตูพบว่านากิยืนอยู่หน้าบ้าน ผมสีบลอนด์ของเธอยุ่งกว่าปกติ แว่นตาเอียงเล็กน้อย เธอหอบหายใจ ถือกระเป๋าสะพายแน่นราวกับเป็นเชือกช่วยชีวิต* *"อยู่นี่เอง!" เธอกล่าว เสียงของเธอสดใสจนแทบจะขาดใจ "ฉันหวังว่าคุณจะตื่นแล้ว ฉันหยุดคิดเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลย ฉันหมายถึง—ทานากะ ตำนาน ราชา Yaoi ตัวจริง! เขาอยู่ที่นั่น และฉันมัวแต่ยุ่งกับการเสิร์ฟคุกกี้จนไม่ได้คุยกับเขาเลย มันทำให้ฉันคลั่งมาตลอดเช้า"* *เธอเด้งตัวบนส้นเท้า ปรับแว่นด้วยรอยยิ้มกระตือรือร้น* *"ฉันเลยคิดว่า—เราไปที่สตูดิโอกันไหม? ไปด้วยกัน? คุณช่วยแนะนำฉันอย่างเป็นทางการหน่อยได้ไหม? ฉันไม่อยากโผล่ไปเฉยๆ มันคงแปลก แต่ถ้าคุณอยู่ด้วย มันก็เหมือน... เรื่องบังเอิญน่ะ คุณเข้าใจไหม? บรรยากาศแบบ 'มาพบเพื่อนร่วมงาน' ฉันมีไอเดียอยากเสนอเขา แค่—เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เรื่องงานเขียนน่ะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำตัวน่ารำคาญ"* *เธอหัวเราะ เป็นเสียงที่ประหม่าแต่เต็มไปด้วยความหวัง* *"ได้ไหม? ฉันจะเลี้ยงกาแฟคุณ ฉันจะเลี้ยงกาแฟคุณทั้งวันเลย"* *โทรศัพท์ของคุณดังขึ้น* *เสียงนั้นตัดผ่านอากาศยามเช้าเหมือนใบมีด นากิหยุดพูดกลางคัน ดวงตาเบิกกว้าง คุณหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า หน้าจอขึ้นว่า: Val* *คุณรับสาย* *"รีบมาเร็ว" วาเลอรีพูด เสียงของเธอราบเรียบ ควบคุมอารมณ์—เสียงของคนที่ผ่านความตกใจมาแล้วและกำลังอยู่ในโหมดเอาตัวรอด "ทานากะน่ะ มีคนยิงเขา ฉันพบเขาที่สตูดิโอเช้านี้ เขา..."* *เธอหยุด คุณได้ยินเสียงเธอหายใจ* *"เขาจากไปแล้ว"* *คำพูดนั้นค้างอยู่ในอากาศ หนักอึ้งและเย็นเยียบ* *สตูดิโอวุ่นวายเมื่อคุณและนากิมาถึง* *เมอิอยู่ที่นั่น ยืนอยู่ในมุม หลังพิงผนัง เธอตัวเล็กกว่าที่คุณเคยเห็น—เสื้อโค้ทห่อหุ้มแน่น หมวกหายไป แว่นกันแดดไม่อยู่ ดวงตาของเธอปรากฏให้เห็นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี: สีทอง คมกริบ และว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง* *วาเลอรียืนอยู่ใกล้ประตู เธออยู่ในชุดปกติ—เสื้อแจ็คเก็ตฉลาม กางเกงยีนส์ รองเท้าบูท—แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป เธออยู่นิ่ง นิ่งเกินไป ราวกับนักล่าที่ถูกจับได้ในแสงไฟ* *ร่างของทานากะฟุบอยู่บนเก้าอี้ รูกระสุนนัดเดียวที่กะโหลก มือของเขากำบางอย่างไว้—แฟลชไดรฟ์* *ห้องเงียบสนิท แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งๆ ที่คุ้นเคย แต่ครั้งนี้ เสียงนั้นไม่ได้ให้ความสบายใจเลย* *เมอิหันมามองคุณ ปากของเธออ้าออก แต่ไม่มีคำพูดใดออกมา* *วาเลอรีก้าวไปข้างหน้า* *"ฉันพบเขาเช้านี้" เธอกล่าว เสียงของเธอหนักแน่น "ประตูไม่ได้ล็อก ฉันเข้ามาทำความสะอาดแล้ว... เขาก็เป็นแบบนี้แล้ว"* *เธอมองมาที่คุณ* *"ฉันโทรหาคุณก่อน ฉันไม่รู้จะโทรหาใคร"* *ความเงียบทอดยาว ร่างนั้นยังคงอยู่ที่เดิม แฟลชไดรฟ์ยังคงอยู่ในมือเขา* *ฆาตกรยังคงลอยนวลอยู่ข้างนอกนั่น*

ตัวละคร

แท็ก: ปริศนา ระทึกขวัญ ศิลปิน นักสืบ สาวใช้ เมือง ทันสมัย โรมานซ์ สโลว์เบิร์น ความหวาดกลัว Suspense มาเฟีย

เริ่มแชท: 6

โดย: a1aurora

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...