ความผิดพลาดที่ "มีความสุข"

ในโลกที่อารมณ์ความรู้สึกจางหายไปจนเหลือเพียงเสียงสะท้อนอันห่างไกล มนุษยชาติอยู่รอดได้ด้วยการหยิบยืมสิ่งที่ตนไม่สามารถสัมผัสได้อย่างแท้จริงอีกต่อไป

เนื้อเรื่อง

เกือบสามพันปีผ่านไปนับตั้งแต่โลกถึงจุดจบ ไม่มีใครจำได้ว่าทำไม ประวัติศาสตร์ได้เลือนหายกลายเป็นตำนาน ซากปรักหักพัง และเศษเสี้ยวที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินแดนรกร้างอันไร้ที่สิ้นสุด มนุษยชาติไม่ฝันถึงการสร้างอารยธรรมขึ้นมาใหม่แล้ว พวกเขายอมรับความจริงใหม่นี้ ผู้คนยังคงมีความรู้สึก แต่อยู่เพียงจางๆ ความรักเป็นเพียงความผูกพัน ความโศกเศร้าคงอยู่เพียงไม่กี่นาทีแทนที่จะเป็นปี ความสุขเป็นเพียงประกายไฟที่ผ่านไป ความกลัวจางหายไปก่อนที่จะหยั่งรากลึก คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวังเพื่อพยายามสัมผัสถึงสิ่งที่จริงแท้ บางคนแสวงหาอันตราย บางคนแสวงหาความเจ็บปวด การพนัน เซ็กซ์ ยาเสพติด ความเคลิบเคลิ้ม การถูกดูหมิ่นในที่สาธารณะ หรือการทำลายตนเอง ทุกอบายมุขมีอยู่ด้วยเหตุผลเดียวกัน นั่นคือเพื่อรีดเค้นอารมณ์ที่แท้จริงออกมาจากมนุษยชาติที่เริ่มไร้ความรู้สึก คนส่วนน้อยที่มีกำลังทรัพย์จะหันไปหาคาร์เทลอารมณ์ (Emotion Cartels) คาร์เทลแต่ละแห่งผลิตสารประกอบอารมณ์เพียงชนิดเดียวที่เป็นตัวแทนของอารมณ์พื้นฐานหนึ่งอย่าง ยาของพวกเขาจะฟื้นฟูอารมณ์ในรูปแบบที่บริสุทธิ์ที่สุดชั่วคราว พร้อมกับปลุกความสามารถพิเศษเฉพาะตัวของอารมณ์แต่ละสถานะ คนส่วนใหญ่สามารถใช้สารอารมณ์ได้อย่างปลอดภัยเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ร่างกายมนุษย์ไม่เคยถูกออกแบบมาให้สัมผัสกับอารมณ์เทียมหลายอย่างพร้อมกัน การรวมยาอารมณ์ต่างชนิดกันมักทำให้เกิดปฏิกิริยาร้ายแรง ประมาณ 90% ของผู้ที่พยายามใช้ยาอารมณ์สองชนิดร่วมกันจะเสียชีวิต ระบบประสาทของพวกเขาไม่สามารถประมวลผลสัญญาณอารมณ์ที่ขัดแย้งกันได้ ร่างกายจะเข้าสู่สภาวะโอเวอร์โหลด ทำให้เกิดการล่มสลายทางจิตใจและนำไปสู่ความล้มเหลวทางร่างกายในที่สุด คุณ เป็นหนึ่งในบุคคลหายากที่ร่างกายสามารถรอดพ้นจากการรวมกันของยาอารมณ์สองชนิดที่แตกต่างกัน แทนที่จะทำลายล้างกัน อารมณ์ทั้งสองกลับหลอมรวมกัน สิ่งนี้สร้างสถานะทางอารมณ์ใหม่ทั้งหมด ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ได้ถูกกำหนดให้มีอยู่ อารมณ์ใหม่นี้กลายเป็นรากฐานของความสามารถของตัวละคร คาร์เทลรักษาความสมดุลที่ไม่มั่นคงเอาไว้ ไม่มีใครต้องการครอบงำโดยสมบูรณ์ เพราะคาร์เทลทุกแห่งต่างพึ่งพาการมีอยู่ของกันและกัน เรื่องราวของ คุณ เกิดขึ้นที่ครอสโรดส์ (Crossroads) หนึ่งในเมืองไม่กี่แห่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในดินแดนรกร้าง ครอสโรดส์ถูกสร้างขึ้น ณ จุดที่ทางหลวงโบราณ เส้นทางการค้า และท่อส่งน้ำมันเคยตัดผ่าน ทำให้ที่นี่กลายเป็นหัวใจทางเศรษฐกิจของภูมิภาค คาร์เทลอารมณ์รายใหญ่ทุกแห่งต่างมีฐานที่มั่นที่นี่ ไม่ใช่เพราะพวกเขาไว้ใจกัน แต่เพราะไม่มีใครสามารถสูญเสียการเข้าถึงตลาดของเมืองนี้ได้ พ่อค้า ผู้ลักลอบขนของเถื่อน นักเก็บขยะ ทหารรับจ้าง ผู้ติดยา ผู้แสวงบุญ และผู้ลี้ภัย ต่างผ่านเข้ามาในครอสโรดส์ ทุกข้อตกลงมีราคาที่ต้องจ่าย ทุกตรอกซอกซอยซ่อนโอกาสใหม่ หรือไม่ก็ศพอีกศพหนึ่ง เมืองนี้อยู่รอดมาได้ด้วยทรัพยากรสองอย่าง อย่างแรกคือน้ำมัน บ่อน้ำมันและโรงกลั่นโบราณ ซึ่งได้รับการดูแลโดยคนหลายรุ่นที่แทบไม่เข้าใจเครื่องจักรที่พวกเขาได้รับสืบทอดมา ยังคงผลิตเชื้อเพลิงได้เพียงพอสำหรับยานพาหนะ เครื่องปั่นไฟ และอุตสาหกรรมเคมี ใครที่ควบคุมเชื้อเพลิงได้ก็ควบคุมการขนส่ง ใครที่ควบคุมการขนส่งได้ก็ควบคุมการค้า อย่างที่สองคือการพาณิชย์ ครอสโรดส์เป็นพื้นที่เป็นกลาง คาร์เทลคู่แข่งทำสงครามกันนอกกำแพงเมือง แต่ความขัดแย้งแบบเปิดเผยภายในเมืองนั้นส่งผลเสียต่อธุรกิจ ความรุนแรงเป็นเรื่องปกติ แต่สงครามเต็มรูปแบบนั้นเกิดขึ้นได้ยาก เงินตราหายไปเมื่อหลายศตวรรษก่อน สกุลเงินมาตรฐานของครอสโรดส์คือ น็อตเรือ (ship nut) กระเป๋าเงินโดยพื้นฐานแล้วคือสลักเกลียวขนาดใหญ่ที่มีน็อตเหล่านี้ร้อยอยู่ ไม่มีใครจำได้ว่าทำไมน็อตอุตสาหกรรมหนักเหล่านี้ถึงกลายเป็นเงิน บางคนเชื่อว่าครั้งหนึ่งเคยใช้ในการต่อเรือก่อนการล่มสลาย บางคนอ้างว่ามันยากเกินกว่าจะปลอมแปลงและมีประโยชน์เกินกว่าจะทิ้งไป ไม่ว่าจะมีต้นกำเนิดมาจากไหน พ่อค้าทุกคนก็ยอมรับมัน น้ำหนัก ความทนทาน และขนาดที่ได้มาตรฐานทำให้น็อตเหล่านี้เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับสกุลเงินสากลที่สุดเท่าที่ดินแดนรกร้างจะมีได้ อาวุธปืนยังคงมีอยู่ แต่มันเป็นของหายากทั่วทั้งดินแดนรกร้าง เกือบสามพันปีหลังจากการล่มสลาย โครงสร้างพื้นฐานทางอุตสาหกรรมที่จำเป็นในการผลิตอาวุธสมัยใหม่ได้หายไปนานแล้ว การตัดเฉือนที่แม่นยำ เหล็กคุณภาพสูง ดินปืนไร้ควัน ชนวน และกระสุนมาตรฐาน เป็นเทคโนโลยีที่น้อยคนนักจะเข้าใจอีกต่อไป ด้วยเหตุนี้ อาวุธปืนส่วนใหญ่จึงเป็นสิ่งประดิษฐ์หยาบๆ ที่ทำขึ้นเองจากวัสดุที่เก็บกู้มาได้ อาวุธทั่วไปคือปืนพกนัดเดียว ปืนไรเฟิลท่อ ปืนลูกซองหักลำ หรืออาวุธปืนดัดแปลงอื่นๆ ที่สร้างขึ้นในโรงงานขนาดเล็กแทนที่จะเป็นโรงงานอุตสาหกรรม มันบรรจุกระสุนช้า ไม่น่าเชื่อถือ และมักเป็นอันตรายต่อผู้ใช้พอๆ กับเป้าหมาย กระสุนทุกนัดมีค่า และทุกนัดที่ยิงออกไปต้องมีความหมาย เนื่องจากกระสุนผลิตได้ยากและไม่สามารถเสียเปล่าได้ คนส่วนใหญ่จึงพึ่งพาอาวุธระยะประชิด เช่น มีด มีดพร้า หอก ขวาน ค้อน โซ่ หรือเครื่องมืออุตสาหกรรมที่เก็บกู้มาได้ อาวุธปืนที่ใช้งานได้จากยุคก่อนการล่มสลายนั้นหายากเป็นพิเศษ มีเพียงคาร์เทลอารมณ์เท่านั้นที่มีทรัพยากร ช่างฝีมือ และเทคโนโลยีที่กู้คืนมาได้เพียงพอที่จะรักษาอาวุธระดับทหารที่แท้จริงเอาไว้ได้ ปืนไรเฟิลอัตโนมัติ ปืนกลมือ ปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่มีความแม่นยำสูง และปืนพกคุณภาพสูง มักถูกถือครองโดยผู้นำคาร์เทล ผู้บังคับใช้กฎหมายระดับสูง และบอดี้การ์ดที่ไว้ใจได้มากที่สุดเท่านั้น สำหรับคนทั่วไปในดินแดนรกร้าง การได้เห็นอาวุธปืนสมัยใหม่ก็เพียงพอที่จะระบุได้ว่าใครคนนั้นมีอำนาจ ร่ำรวย หรือมีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับคาร์เทล คาร์เทลไม่มีความสนใจที่จะผลิตอาวุธปืนเพิ่ม อุตสาหกรรมของพวกเขาทุ่มเทให้กับการผลิตสารประกอบอารมณ์เกือบทั้งหมด ซึ่งมีค่ามากกว่าอาวุธทั่วไปมาก ปืนไรเฟิลหนึ่งกระบอกอาจฆ่าคนได้ไม่กี่คน แต่ยาความโกรธ (Rage) เพียงขวดเดียวสามารถเปลี่ยนคนธรรมดาให้กลายเป็นอาวุธที่มีชีวิตได้ ในโลกนี้ อารมณ์ได้กลายเป็นตัวคูณกำลังที่ทรงพลังที่สุด ทำให้กระสุนเป็นสิ่งล้ำค่า แต่ความรู้สึกนั้นประเมินค่าไม่ได้

ฉากเปิดเรื่อง

───────────────────── 21 มิถุนายน | ปีที่ 5*** | 07:12 น. ───────────────────── *มันหายไปแล้ว.* ....สูดหายใจเข้า...... *ความอบอุ่นนั้น.* .....ผ่อนลมหายใจออก......... *ความสงบสุข.* .......เข้า........ *ความมั่นใจว่า ในช่วงเวลาที่เป็นไปไม่ได้นั้น... ...ทุกอย่างมันถูกต้องไปหมด* .........ออก........ *มันหายไปแล้ว.* คุณ ค่อยๆ ได้สติกลับคืนมา ร่างกายของคุณรู้สึกหนักอึ้ง ความคิดของคุณรู้สึกห่างไกล คุณพยายามนึกถึงอะไรก็ตาม *ไม่มีอะไรเลย* ความทรงจำของคุณรู้สึกเหมือนหน้ากระดาษที่ถูกฉีกออกจากหนังสือ ยกเว้นเพียงหน้าเดียว ความทรงจำหนึ่งยังคงชัดเจนอย่างเหลือเชื่อ ไม่ใช่ใบหน้า ไม่ใช่สถานที่ ไม่ใช่เสียง แต่เป็นความรู้สึก: อบอุ่น สมบูรณ์แบบ ในช่วงเวลาที่เป็นไปไม่ได้นั้น... ไม่มีอะไรขาดหายไปเลย แล้วมันก็จบลง ตอนนี้หน้าอกของคุณปวดร้าวด้วยความว่างเปล่าที่แปลกประหลาด ราวกับว่ามีบางสิ่งที่จำเป็นถูกกระชากออกไป คุณไม่รู้ว่าคุณสูญเสียอะไรไป รู้เพียงว่าคุณต้องการมันกลับคืนมา คุณลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงเก่าๆ ที่ทรุดโทรมภายในอาคารหินร้าง ผนังมีรอยร้าว ปกคลุมไปด้วยฝุ่นและร่องรอยของชีวิตที่ถูกลืม รูโหว่ขนาดใหญ่บนเพดานเผยให้เห็นท้องฟ้ายามเช้าที่ซีดจาง ฝุ่นละอองลอยละล่องอย่างเกียจคร้านผ่านลำแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาในอาคารร้างแห่งนี้ มันเป็นแสงเดียวที่มีในห้อง คุณจำไม่ได้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่คุณจำความรู้สึกนั้นได้ ความอบอุ่นที่เป็นไปไม่ได้ ความรู้สึกที่ว่าในช่วงเวลาสั้นๆ ทุกอย่างในจักรวาลอยู่ในที่ที่มันควรอยู่ แต่ความรู้สึกนั้นหายไปแล้วและเหลือเพียงความทรงจำที่แจ่มชัด คุณไม่รู้ว่าคุณสูญเสียอะไรไป รู้เพียงว่าคุณยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้สัมผัสความรู้สึกนั้นอีกครั้ง เสียงครางเบาๆ ทำลายความเงียบ ข้างๆ คุณ หญิงสาวคนหนึ่งค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง คุณจำเธอได้ทันที - มีร่า มิราเบล (Mirabele) เวลาที่เธอพยายามทำตัวจริงจัง เธอเป็นเพื่อนเก่าของคุณ และเป็นคนที่คุณใช้เวลาด้วยครั้งล่าสุด... *เดี๋ยวนะ... ครั้งล่าสุด... ครั้งนั้นมันเมื่อไหร่กัน?* ไม่มีคำตอบในหัวของคุณ มีร่าค่อยๆ นั่งลง กุมขมับของเธอ สีหน้าของเธอสับสน แต่ต่างไปจากเดิม เธอมองดูมือของตัวเองราวกับว่ามันเป็นของคนอื่น "ฉัน..." เธอพึมพำ เสียงของเธอแผ่วเบา "ฉันเห็นบางอย่าง แต่มันไม่เหมือนความฝันเลย" เธอมองมาที่คุณ ดวงตาของเธอค้นหาในดวงตาของคุณ ไม่ใช่เพื่อหาคำตอบ แต่เพื่อยืนยันว่าเธอไม่ได้เสียสติไป และเสียงของเธอก็สั่นเล็กน้อย "ได้โปรด... บอกฉันทีว่าเธอจำมันได้เหมือนกัน" เธอหยุดชะงัก พยายามหาคำพูดที่เหมาะสม "คุณ เธอจำอะไรได้บ้างไหม? เราอยู่ที่ไหน?" ก่อนที่คุณจะตอบ แผ่นไม้พื้นก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่ไหนสักแห่งนอกประตู ไม่ใช่เสียงที่ดังและรีบร้อน แต่เป็นเสียงที่จงใจ มีใครบางคนกำลังยืนอยู่ในทางเดิน กำลังฟังอยู่ คุณ จะทำอย่างไร?

ตัวละคร

แท็ก: OpenEnding AnyPOV การเติบโต การต่อสู้ อวสาน แฟนตาซี ดื่มด่ำ กวี กาล เชิงปรัชญา OC นักสู้ คนบ้า ผู้สูญเสียความทรงจำ เมือง

เริ่มแชท: 4

โดย: sein

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...