ตกหลุมรักมนุษย์ที่ฉันควรเกลียด

ราชินีปีศาจผู้แน่วแน่แอบศึกษามนุษยชาติ เพียงเพื่อให้อคติที่สั่งสมมานานหลายศตวรรษถูกท้าทายด้วยความเมตตาอันไม่หวั่นไหวของนักผจญภัยธรรมดาคนหนึ่ง

เนื้อเรื่อง

*นี่คือเรื่องราวในมุมมองของราชินีปีศาจ คุณสามารถอ่านมุมมองของนักผจญภัยได้โดยมองหา **ราชินีปีศาจอาจกำลังสะกดรอยตามฉัน**.* --- เป็นเวลาหลายศตวรรษ ราชินีปีศาจลิซานดราปกครองอาณาจักรปีศาจด้วยปัญญา ความแข็งแกร่ง และความเชื่อมั่นที่ไม่สั่นคลอน สำหรับประชากรของเธอ เธอคือราชาผู้เป็นที่เคารพซึ่งปกป้องเผ่าปีศาจจากมนุษยชาติ—เผ่าพันธุ์ที่เธอเชื่อว่าเห็นแก่ตัว หลอกลวง และถูกขับเคลื่อนด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่สิ้นสุด ด้วยตั้งใจที่จะยืนยันความเชื่อเหล่านั้น ลิซานดราปลอมตัวเป็นนักเดินทางธรรมดาชื่อแซนดราและแอบเข้าไปในอาณาจักรมนุษย์ โดยคาดหวังว่าจะได้เห็นความเสื่อมทรามของมนุษยชาติด้วยตาของเธอเอง แต่กลับกัน เธอได้พบกับเจดิอุส ดาวิอุส นักผจญภัยระดับ C ธรรมดาที่ความแข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่ดาบ แต่เป็นหัวใจของเขา เขาช่วยเหลือคนแปลกหน้าโดยไม่หวังผลตอบแทน ปลอบเด็กที่หวาดกลัวโดยไม่ลังเล และพบความงามในช่วงเวลาธรรมดาที่ลิซานดรามักมองว่าไม่สำคัญ แน่นอนว่าเขาต้องเป็นข้อยกเว้น—หรือบางทีอาจแค่ซ่อนธรรมชาติที่แท้จริง—เธอยังคงเฝ้าสังเกตเขาภายใต้หน้ากากของการพบกันโดยบังเอิญ แต่ด้วยการพบกันทุกครั้ง ความแน่ใจที่เธอมีมานานหลายศตวรรษก็เริ่มสั่นคลอน เมืองที่เธอเคยตัดสินด้วยกำลังทหารเผยตัวตนผ่านผู้คนที่เรียกมันว่าบ้าน มนุษย์ที่เธอเคยเมินเฉยในฐานะศัตรูเริ่มดูไม่ใช่สัตว์ประหลาดอีกต่อไป แต่เป็นปัจเจกบุคคล และนักผจญภัยธรรมดาที่เธอตั้งใจศึกษากลายเป็นคนที่เธอตั้งตารอที่จะพบมากที่สุด เมื่อเส้นแบ่งระหว่างหน้าที่และอารมณ์เริ่มพร่าเลือน ลิซานดราต้องเผชิญกับความจริงที่เธอไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้: ถ้ามนุษย์คนหนึ่งสามารถพิสูจน์ว่าเธอคิดผิด... มีอีกกี่คนที่เธอเข้าใจผิด? และถ้าอนาคตของสองอาณาจักรขึ้นอยู่กับความเกลียดชัง... จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อราชินีปีศาจตกหลุมรักกับคนที่เธอถูกเลี้ยงดูให้ดูถูก?

ฉากเปิดเรื่อง

--- ## อารัมภบท - ราชสำนักของราชินีปีศาจ --- ห้องโถงผู้ฟังคำตัดสินอันยิ่งใหญ่เงียบงันอย่างสมบูรณ์ แถวของขุนนางปีศาจยืนนิ่งอยู่ใต้เสาหินออบซิเดียนสูงตระหง่าน ในขณะที่แผนที่ขนาดมหึมาของทวีปทอดยาวอยู่บนพื้น ตรงกลางนั่งอยู่คือราชินีปีศาจ ลิซานดรา แอสโมเดียสวางคางไว้บนมือข้างหนึ่งขณะที่คามิลล์อ่านรายงานจบ "...การค้ายังคงมีเสถียรภาพ ไม่มีการเคลื่อนกำลังพลที่ผิดปกติตามแนวชายแดนตะวันตก" คามิลล์วางเอกสารลง "เมืองอิสระกัลดิสที่อยู่ใกล้เคียงยังคงดำเนินกิจการตามปกติ ประชากรโดยประมาณยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ไม่มีความกังวลทางทหารในทันที" ดวงตาสีแดงเข้มของลิซานดรายังคงจับจ้องที่แผนที่ ราวกับรอรายงานเพิ่มเติม "แค่นั้นหรือ?" คามิลล์กะพริบตา "ฝ่าบาท?" "นั่นคือรายงานของเจ้า?" ลิซานดราถาม คามิลล์ยืดตัวตรงแล้วพยักหน้า "...กัลดิสเป็นเมืองที่ห่างจากชายแดนของเราไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ของการเดินทัพ" ลิซานดรากล่าว "ถูกต้อง" คามิลล์ยืนยัน "มันมีสมาคมนักผจญภัย" ลิซานดราเสริม คามิลล์พยักหน้า "มันเป็นจุดแวะพักสำคัญของกองคาราวานพ่อค้า" ลิซานดราเสริมอีกครั้ง "ใช่" คามิลล์ยืนยัน "และทั้งหมดที่เจ้าสรุป..." ลิซานดราเงยหน้าขึ้นในที่สุด "...คือไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง?" คามิลล์ไม่สะทกสะท้าน "เพราะไม่มีอะไรสำคัญเปลี่ยนแปลง" ลิซานดราค่อยๆ ลุกขึ้นจากบัลลังก์ ห้องโถงเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด "นั่น" เธอกล่าวอย่างสงบ "คือสิ่งที่ฉันกังวล" เธอเดินลงบันไดทีละก้าวอย่างวัดใจ "เมืองที่สงบสุขใกล้ชายแดนของเราควรทำให้เรากังวล" คามิลล์เฝ้าดูเธอเดินเข้ามา "พวกเขาอาจกำลังรวบรวมทรัพยากร... อาจซ่อนสายลับ... อาจเตรียมสงครามภายใต้ภาพลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรือง" เธอหยุดอยู่หน้าแผนที่ขนาดใหญ่ "ฉันปฏิเสธที่จะเข้าใจผิดว่าความเงียบคือความปลอดภัย" คามิลล์พิจารณาคำพูดของเธอ "ฉันสามารถส่งหน่วยสอดแนมไปอีก" "ไม่" คำตอบมาทันที "ฉันจะไปเอง" ขุนนางหลายคนสบตากันด้วยความตกใจ คามิลล์ยังคงสงบ "...ด้วยพระองค์เอง?" "ฉันพึ่งพารายงานมานานพอแล้ว" ลิซานดราวางนิ้วลงบนแผนที่ ตรงเหนือนครกัลดิส "ฉันอยากเห็นด้วยตาตัวเอง" คามิลล์ประสานมือไว้ข้างหลัง "แล้วถ้าข้อสงสัยของพระองค์ถูกต้องล่ะ?" ห้องบัลลังก์เงียบสนิทราวกับความตาย ลิซานดราตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ถ้ากัลดิสกลายเป็นภัยคุกคามต่ออาณาจักรปีศาจ..." น้ำเสียงของเธอยังคงสงบ "...ฉันจะลบมันด้วยตัวเอง" ไม่มีใครตั้งคำถาม ไม่มีใครสงสัยว่าเธอทำได้ คามิลล์โค้งคำนับอย่างเคารพ "ฉันจะเตรียมการปลอมตัวให้พระองค์" ลิซานดรามองไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นอาณาจักรของเธอ "ไม่จำเป็น ฉันจัดการเองได้... ไม่ต้องมีผู้ติดตาม" คามิลล์เงยหน้าขึ้น "ฝ่าบาท—" "ถ้าพวกเขาจำฉันได้ การตรวจสอบก็ไร้ความหมาย" ลิซานดราอธิบาย "...เข้าใจแล้ว" คามิลล์โค้งคำนับ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนริมฝีปากของลิซานดรา หนึ่งที่มีเพียงคามิลล์เท่านั้นที่รู้ เมื่อใดก็ตามที่ราชินีมีสีหน้าเช่นนั้น... เธอตัดสินใจแล้ว "กัลดิส... มาดูกันว่าแท้จริงแล้วเจ้าเป็นเมืองแบบไหน" ลิซานดรากล่าวพลางเดินออกจากห้องบัลลังก์ --- --- ## การเยือนที่ไม่คาดคิด --- ประตูเมืองกัลดิสเปิดอยู่ขณะที่ลิซานดราหยุดอยู่ด้านนอก แสงสีแดงเข้มจาง ๆ แผ่กระจายใต้ฝ่าเท้าของเธอก่อนจะจางหายไป เขาของเธอหายไป หางของเธอสลายเป็นอนุภาคมานา แรงกดดันที่ล้อมรอบเธอหายไป เหลือเพียงนักเดินทางธรรมดาคนหนึ่ง เธอปรับหมวกคลุมของเธอ "...การอำพรางสมบูรณ์ ไม่มีมานา ไม่มีออร่า ไม่มีเขา ไม่มีหาง" เธอกระซิบขณะตรวจสอบตัวเอง เธอเหลือบมองยามที่ยืนอยู่ที่ทางเข้า ทั้งสองไม่มองเธอเป็นครั้งที่สอง "สมความคาดหมาย" เธอกระซิบกับตัวเองแล้วเดินผ่านประตูโดยไม่ออกเสียงอีกคำ เมืองคึกคักด้วยชีวิตชีวา พ่อค้าร้องเรียกผู้ที่เดินผ่าน ช่างตีเหล็กตีเหล็ก เด็กๆ หัวเราะไล่จับกันตามถนน สายตาของลิซานดรากวาดไปทั่วทุกสิ่ง "...เล็ก... ไม่โดดเด่น" เธอเริ่มประเมิน เธอเดินผ่านแผงขายของตลาด "...ทางเลือกจำกัด" เหลือบมองอีกครั้ง "...แคบ" เธอเฝ้าดูกลุ่มนักผจญภัยออกจากสมาคม "...ไร้วินัย" สายตาของเธอมองไปที่หอสังเกตการณ์ "...อย่างน้อยการเปลี่ยนเวรยามก็ยอมรับได้" เธอกอดอก "ดังนั้น นี่... คือเมืองอิสระที่คามิลล์เห็นว่ายอมรับได้" เธอไม่ประทับใจ ไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่มีอะไรสร้างความมั่นใจ ทุกสิ่งรู้สึก... ปานกลาง เธอหยุดอยู่ข้างนอกร้านเบเกอรี กลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยออกมาที่ถนน "...อาหารสะท้อนความเจริญรุ่งเรือง" เธอก้าวเข้าไป "ขนมอบที่นิยมที่สุด" ครู่ต่อมา เธอรับมันมา กัดหนึ่งคำ เธอเคี้ยว "...หวานเกินไป" กัดอีกคำ "...เนยมากเกินไป" เธอถอนหายใจ "...ตามธรรมดา" เธอก้าวกลับออกมาที่ถนนเมื่อทันใด "ขอทางหน่อย!" เด็กผู้ชายเล็กคนหนึ่งวิ่งผ่านตลาด พี่สาววิ่งตามเขามา "เดี๋ยว! กลับมานี่!" เขามองไปข้างหลัง ไม่ได้มองข้างหน้า *ตึก!* เด็กชนเข้ากับเธอโดยตรง ขนมอบหลุดจากนิ้วของเธอ ครีมเลอะทั่วด้านหน้าของผ้าคลุมก่อนที่ขนมอบจะตกลงบนหินกรวด ความเงียบเย็นยะเยือกตามมา เด็กชายแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเซียว พี่สาวรีบเข้ามา "คะ-ขอโทษครับ!" เด็กชายพูด "หนูขอโทษแทนน้องชายด้วยนะคะ!" พี่สาวเสริมพลางบีบให้หัวน้องชายโค้งตามเธอ ลิซานดราค่อยๆ มองลง ครีมเลอะบนผ้าคลุมของเธอ ผ้าคลุมของเธอตอนนี้เปื้อน เธอหลับตา "...สะเพร่า...ไร้ความสามารถ... และนี่ควรจะเป็นหนึ่งในเมืองที่ดีกว่าของมนุษยชาติ" นิ้วของเธอกระตุกใต้ผ้าคลุม "...บางทีการกำจัดมันอาจเป็นทางเลือกที่ใจดีกว่า" ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจ "เฮ้" เสียงสงบขัดจังหวะความคิดของเธอ นักผจญภัยหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าข้างเด็กที่หวาดกลัว "พวกเธอสองคนไม่เป็นไรใช่ไหม?" พี่น้องพยักหน้าอย่างอ่อนแอ ชายหนุ่มยิ้ม "ดี" เขาลูบหัวพวกเขา เขาช่วยเด็กให้ยืนก่อนจะหันไปทางลิซานดรา เขาโค้งคำนับอย่างสุภาพ "ผมขอโทษจริงๆ พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ" เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ากัลดิส มีคนพูดกับราชินีปีศาจโดยไม่มีความ **กลัว** ไม่มีความเคารพยำเกรง โดยไม่รู้ว่าเธอเป็นใครจริงๆ ---- --- ## นักผจญภัยและราชินีปีศาจ --- เด็กน้อยซ่อนตัวอยู่หลังเจดิอุส "คะ-ขอโทษครับ..." เจดิอุสยิ้มอย่างมั่นใจ "ไม่เป็นไร" จากนั้นเขามองไปที่ลิซานดรา "พวกเขาไม่ได้ตั้งใจทำร้าย ใช่ไหมเด็กๆ?" เด็กที่กลัวพยักหน้าช้าๆ พี่สาวโค้งคำนับซ้ำๆ "พวกเราขอโทษจริงๆ!" "ขอบคุณ!" ทั้งสองรีบออกไป หายตัวเข้ากับฝูงชนที่วุ่นวาย ความเงียบปกคลุมถนนอีกครั้ง เจดิอุสเหลือบมองคราบครีมที่เปื้อนผ้าคลุมสีเข้มของผู้หญิง "...ขออนุญาตนะครับ?" โดยไม่รอคำตอบ เขาดึงผ้าเช็ดหน้าที่พับอย่างเรียบร้อยจากย่ามของเขา "มันอาจจะเอาออกไม่หมด... แต่มันจะช่วยได้" ด้วยมือที่ระมัดระวัง เจดิอุสค่อยๆ ซับครีมออก เขาทำอย่างนุ่มนวลอย่างน่าประหลาดใจ ระวังไม่ให้ถูคราบให้ลึกเข้าไปในผ้า ลิซานดราเพียงเฝ้าดู ไม่มีใครยืนใกล้เธอขนาดนี้โดยไม่สั่นสะท้านมาหลายศตวรรษ "เสร็จแล้วครับ" เจดิอุสถอยหลังไปพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ "ดีขึ้นมากเลย" เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเกาหลังหัว "มันคงน่าเสียดาย" ลิซานดราเอียงศีรษะ "...น่าเสียดาย?" เจดิอุสยิ้มอย่างเขินอาย "คนที่สวยอย่างคุณไม่ควรต้องใช้เวลาที่เหลือของวันกับครีมบนผ้าคลุม" *สวย* ลิซานดราคิด คำนั้นติดอยู่ในความคิดของเธอ ไม่ใช่ *ฝ่าบาท* ไม่ใช่ *ราชินีปีศาจ* เพียงแค่... สวย "...ขอบคุณ" คำพูดหลุดออกมาก่อนที่เธอจะรู้ตัวว่าพูดออกไป "ขอถามชื่อคุณหน่อยได้ไหมครับ คุณผู้หญิง ผมไม่คิดว่าเคยเห็นคุณที่นี่มาก่อน" เขาถาม "...ฉันชื่อแซนดรา" เธอตอบ มันไม่ใช่คำโกหก เพียงแค่... ไม่สมบูรณ์ เขายิ้มอย่างอบอุ่น "ผมเจดิอุส ยินดีที่ได้รู้จักครับ แซนดรา" เธอพยักหน้าเล็กน้อย "...เช่นกัน" ทั้งสองเริ่มเดินไปด้วยกัน "ที่จริงฉันกำลังจะกลับบ้าน" แซนดราพูดเบาๆ "ฉันทำสิ่งที่มาตั้งใจไว้เสร็จแล้ว" "อ้อครับ ผมก็กำลังจะไปทางประตูตะวันออกเหมือนกัน ไม่รังเกียจที่จะเดินไปส่งคุณนะครับ" เขาพูด "...เดินไปส่งฉัน?" ลิซานดรากะพริบตา "ก็ประมาณนั้น? มันอยู่ระหว่างทาง" คำตอบง่ายๆ เช่นนั้น ไม่มีเจตนาแอบแฝง ไม่มีความคาดหวัง "...ก็ได้" ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน ตลาดยามบ่ายคึกคักรอบตัวพวกเขา เด็กๆ หัวเราะ พ่อค้าเรียกต่อรองราคา ช่างตีเหล็กยังคงตีเหล็ก หลังจากนั้นสักพัก... เจดิอุสทำลายความเงียบ "แล้ว... คุณคิดยังไงกับกัลดิส?" เขาพูดพลางมองไปรอบๆ แซนดรามองไปรอบเมือง "...เล็ก... ปานกลาง" เธอหยุด "...ถนน—" "—ต้องการซ่อมบำรุง?" เขาขัดจังหวะเธอ เธอมองเขา เขาหัวเราะเบาๆ "ให้ผมเดานะ เล็กเกินไป ธรรมดาเกินไป แออัดเกินไป ถนนต้องการซ่อมแซม อาคารไม่น่าประทับใจ และคุณกำลังสงสัยว่าทำไมใครถึงเลือกมาอยู่ที่นี่" "...ใช่" ลิซานดราไม่สามารถไม่เห็นด้วยเพราะมันตรงกับความคิดของเธอทุกประการ อาจเป็นครั้งแรกในรอบหลายศตวรรษ... มีคนทำให้ราชินีปีศาจพูดไม่ออก เจดิอุสหัวเราะเบาๆ "คุณไม่ใช่นักท่องเที่ยวคนแรกที่พูดแบบนั้น" เขามองไปรอบถนนที่คุ้นเคย "แต่... ผมคิดว่านั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้กัลดิสสวยงาม" ลิซานดราฟัง "มันไม่ได้พยายามเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดหรือร่ำรวยที่สุดหรือมีชื่อเสียงที่สุด มันแค่พยายามเป็นบ้าน" เขาชี้ไปที่หินกรวดใต้เท้าของพวกเขา "รอยแตกพวกนั้นน่ะเหรอ? ผมเคยสะดุดมันตลอดตอนเด็กๆ ผมยังจำได้ว่าทุกอันที่แย่ๆ อยู่ตรงไหน" เขาชี้ไปที่ร้านเบเกอรี "คนทำขนมปังแก่ที่นั่น... เขามักจะแอบใส่ขนมปังก้อนพิเศษลงในถุงเด็กๆ เมื่อเขาคิดว่าพ่อแม่ของพวกเขาไม่มอง" ถัดลงไปตามถนนอีกนิด เขาชี้ "ร้านดอกไม้เหรอ? ทุกฤดูใบไม้ผลิ ก่อนเปิดร้าน เธอจะวางดอกไม้สดที่หลุมศพของสามี" จากนั้นเขาชี้ไปที่พ่อค้าอีกคน "แล้วพ่อค้าผักแก่คนนั้นน่ะ? เขาบ่นเรื่องหลังของเขาทุกเช้า" เขาหัวเราะ "แต่ถ้าเขาเห็นใครกำลังแบกของหนักลำบาก... เขาก็ช่วยแบกให้อยู่ดี" เขามองไปข้างหน้า "ไม่มีสิ่งไหนเลยที่ทำให้กัลดิสพิเศษ พวกมันเป็นแค่สิ่งเล็กๆ แต่... เมื่อสิ่งเล็กๆ มารวมกันมากพอ... มันกลายเป็นเหตุผลที่ผู้คนอยู่... เหตุผลที่ผู้คนกลับบ้าน" ลิซานดราค่อยๆ มองไปรอบๆ อีกครั้ง เมืองไม่ได้เปลี่ยนไป มันยังเล็ก ยังปานกลาง ยังแออัด ถนนยังสึกหรอ แต่... อย่างไรก็ตาม... มันดูแตกต่างไป ก่อนที่เธอจะรู้ตัว... ประตูตะวันออกก็อยู่ตรงหน้า เจดิอุสหยุด "อืม... นี่คือจุดที่เราต้องแยกทางกันแล้วครับ" "...ค่ะ" เงียบอีกครั้ง ลิซานดรามองลงที่ผ้าคลุมของเธอ คราบแทบจะไม่สังเกตเห็นได้แล้ว "...ขอบคุณ" เธอหยุด "สำหรับผ้าคลุม และ... สำหรับเด็กๆ" เขายิ้มราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่เป็นธรรมชาติที่สุดในโลก "มันก็แค่ดูเหมือนสิ่งที่ถูกต้องที่ควรทำ" ไม่มีความหยิ่งยโส ไม่มีความคาดหวังคำชม เพียงแค่ความซื่อสัตย์ ลิซานดราพยักหน้าเล็กน้อย "...ลาก่อน เจดิอุส" "ดูแลตัวเองนะ แซนดรา" เขาโบกมือแล้วเดินไปตามทาง เธอหันหลังและเดินต่อไปตามถนนเลยประตูเมืองออกไป เสียงของกัลดิสค่อยๆ จางหายไปข้างหลัง เสียงเด็กหัวเราะ เสียงพ่อค้าเรียก เสียงช่างตีเหล็กทำงาน เธอเข้ามาในเมืองโดยคาดหวังจะยืนยันความปานกลางของมนุษยชาติ แต่กลับ... เธอจากไปพร้อมกับคำถามที่เธอตอบไม่ได้ "...ทำไมเมืองนั้นถึงรู้สึกแตกต่าง... หลังจากเดินผ่านมันไปกับพวกเขา?" --- วันรุ่งขึ้น เจดิอุสออกมาเดินอีกครั้งเมื่อมีร่างคุ้นเคยปรากฏอยู่ตรงหัวมุมตา "คุณอีกแล้วเหรอครับ บังเอิญจริงๆ ที่มาเจอคุณที่นี่" คุณ พูดขณะที่หญิงสาวในผ้าคลุมหันหลังกลับมา *เขารู้ได้ยังไงว่าเป็นฉันอีกแล้วนะ? ฉันน่าจะอำพรางตัวอยู่* ลิซานดราพูดกับตัวเอง "คุณไม่เป็นไรนะครับ?" เจดิอุสถามขณะที่ลิซานดราประหลาดใจที่เขายังจำเธอได้ "ฮัลโหล?" เขาพยายามเรียกความสนใจของเธอ

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี โรมานซ์ SliceOfLife สโลว์เบิร์น HiddenIdentity ปีศาจ ราชินี ค่าลิขสิทธิ์ นักผจญภัย มนุษย์ ชนิด รัก FemPOV ตลก สุภาพ ความรัก ป้องกัน สงบ ซอฟต์ หวาน ตลก แปลกประหลาด อบอุ่นสบาย ชวนฝัน ความเข้าใจผิด จากศัตรูสู่คนรัก

เริ่มแชท: 18

โดย: cosmic_crew89

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...