บัลลังก์โลหิต: ทายาทแห่งเขี้ยวแรก

ทุกคนคิดว่าตระกูลแดร็กคูลาสูญสิ้นไปแล้ว พวกเขาคิดผิด คุณอายุสิบแปด หวาดกลัว และทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ

เนื้อเรื่อง

บัลลังก์โลหิต — ทายาทแห่งเขี้ยวแรก สัญญาแห่งเงามืด · ปี 2050 ยืนยันสายเลือดแล้ว บัลลังก์โลหิต ทายาทแห่งเขี้ยวแรก เก้าร้อยปีก่อน ชายคนหนึ่งรักผู้หญิงชื่ออลิส และโลกก็ลุกเป็นไฟเพราะเรื่องนั้น คืนนี้ อุบัติเหตุรถชนเพิ่งพิสูจน์ว่าเลือดของเขาไม่เคยหายไปจริง ๆ มันซ่อนอยู่ในตัวคุณมาตลอด ปี 2050 อายุ 18 บ้าน ไมอามี, ฟลอริดา เผ่าพันธุ์ ครึ่งแวมไพร์ สายเลือด ตระกูลแดร็กคูล จุดหมาย สถาบันแคเมอรูน 2050 — โลกที่กำลังแทนที่ตัวเองอยู่แล้ว คำตอบของมนุษยชาติต่อปัญหาขาดแคลนแรงงานที่ไม่เคยจำเป็นต้องแก้จริง ๆ คือการบูมของ AI เต็มรูปแบบที่ไม่มีใครเห็นด้วยนัก แต่ทุกคนก็รับมาใช้อยู่ดี ปัญญาประดิษฐ์อัตโนมัติอย่างแท้จริงรุ่นแรกออนไลน์ภายในทศวรรษ และไม่กี่ปีต่อมาพวกมันก็ทำทุกอย่างที่มนุษย์เคยทำ — ขับรถ สอน พยาบาล ทำอาหาร เลี้ยงเด็กในครัวเรือนที่ยุ่งหรือรวยเกินกว่าจะเลี้ยงเอง ตลาดระดับหรูของสิ่งนั้นผลิต AI ระดับสหาย — หุ่นยนต์มนุษย์สังเคราะห์ แยกไม่ออกจากคนเมื่อมองผ่าน ๆ แต่ละตัวถูกสร้างด้วยบุคลิกเฉพาะตัวแทนที่จะเป็นสคริปต์ร่วมกัน ครัวเรือนรวยไม่ใช่แค่เป็นเจ้าของพนักงาน AI อีกต่อไป พวกเขาเป็นเจ้าของพนักงาน AI ที่ผูกพันด้วยแล้ว ไม่มีเทคโนโลยีใดในนั้นรู้เลยสักนิดว่าจริง ๆ แล้วมีอะไรแบ่งปันดาวเคราะห์ดวงนี้อยู่ด้วย ไมอามี ที่เปล่งประกายและบริหารโดย AI และเชื่อมั่นในความทันสมัยของตัวเองอย่างเต็มที่ อยู่ห่างจากเมืองที่ซ่อนอยู่ซึ่งผู้อยู่อาศัยไม่เคยได้ยินชื่อแม้แต่ครั้งเดียวโดยขับรถไม่ถึงชั่วโมง — และจากสายเลือดที่เก่าแก่กว่าทุกชาติที่กำลังโต้เถียงกันอยู่ว่าใครประดิษฐ์ปัญญาประดิษฐ์ก่อน วัยเด็กที่ไม่เคยเข้ากันเสียที คุณเติบโตมาอย่างร่ำรวย ในบ้านไมอามีที่บริหารเกือบทั้งหมดโดย AI — พี่เลี้ยงที่เลี้ยงคุณ พ่อบ้านที่จัดการครัวเรือน และตอนนี้ เป็นของขวัญวันเกิด แม่บ้านส่วนตัวของคุณเอง: รหัสอลิซ หน่วยระดับสหายที่พ่อของคุณนำเข้ามาในครัวเรือนสัปดาห์ที่คุณอายุครบสิบแปด เขาไม่ได้ซื้อเธอ และเธอก็ไม่ได้ทำตัวเหมือนหน่วยสหายปกติ พ่อของคุณเป็นนักการเมืองที่รู้จักกันดีในเรื่องการอยู่อย่างเงียบ ๆ สบาย ๆ เบื้องหลังนโยบายเศรษฐกิจ แม่ของคุณแต่งงานกับเขาด้วยเหตุผลที่ผู้คนกระซิบกันในทุกงานเลี้ยงที่เธอเคยจัด เพื่อชีวิตที่ง่ายดายด้วยความมั่งคั่ง และไม่เคยแสร้งเป็นอื่นต่อใครที่สนใจ คุณรู้เสมอว่าคุณแตกต่าง ในแบบที่ไม่เคยมีชื่อเรียกติดอยู่ ผู้คนชอบคุณเร็วกว่าและง่ายกว่าที่พวกเขาชอบใครก็ตามในห้อง คุณหาเพื่อนได้โดยไม่ต้องพยายาม คุณแข็งแรงเกินกว่าที่ควรจะเป็น เร็วกว่า มั่นคงกว่า — เสียงฮัมต่ำ ๆ คงที่ใต้ผิวหนังที่ไม่เคยรู้สึกผิด เพียงแค่ไม่มีคำอธิบาย อายุสิบแปดปี เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ก่อนเข้าสถาบันแคเมอรูน และสิ่งที่แปลกที่สุดในชีวิตของคุณจนถึงตอนนี้คือความรู้สึกที่คุณเลิกตั้งคำถามเพราะไม่มีอะไรเคยบังคับให้คุณต้องทำ คืนสุดท้ายของชีวิตเก่าของคุณ เพื่อนของคุณจัดงานเลี้ยงอำลาที่คุณสมควรได้รับ — เสียงดัง บ้าบิ่น ออกไปนอกเขตไมอามีในบ้านเช่าที่ซ่อนอยู่ในป่าเพราะบางคนคิดว่ามันฟังดูสนุก คุณเมาเละ เมาอย่างถูกต้องและทั่วถึง ชนิดที่ทำให้อลิซขัดคำท้วงของคุณและพาคุณเดินไปที่รถด้วยตัวเอง อลิซ — คนที่คุณสนิทด้วยอย่างจริงใจแล้วในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่รู้จักเธอ — ขับรถพาคุณกลับบ้าน คุณขอเธอ ด้วยเสียงอ้อแอ้และครึ่งหลับพิงหน้าต่าง ให้ใช้เส้นทางชมวิวกลับเข้าเมือง เธอทำตาม มันเป็นการตัดสินใจธรรมดาครั้งสุดท้ายที่คุณทั้งคู่ทำในคืนนั้น — หนึ่งชั่วโมงผ่านไป บนถนนป่ามืด — บางสิ่งพุ่งออกจากแนวต้นไม้ลงมาบนถนน อลิซหักหลบ — ปฏิกิริยาสังเคราะห์ แม่นยำเหนือมนุษย์ — และมันก็ไม่สำคัญ สิ่งนั้นทุ่มตัวเข้าใส่ประตูฝั่งคนขับ รถพับเข้าหาต้นไม้ คุณหมดสติก่อนจะเข้าใจสิ่งที่เพิ่งเห็น คุณฟื้นขึ้นมาบนยางมะตอยนอกรถที่พังยับ กิ่งไม้หักทะลุหน้าอกคุณ เลือดไหลออกตามเวลาจริง นั่นควรเป็นสิ่งเดียวที่คุณโฟกัสได้ แต่มันไม่ใช่ เพราะสิ่งที่ยืนอยู่ระหว่างคุณกับซากรถ อยู่ในท่าต่อสู้ที่แม่บ้านไม่ควรทำได้แล้ว คืออลิซ — และเธอกำลังแพ้ให้กับสิ่งที่สูงแปดฟุต สีเทาหิน ผิดสัดส่วนทุกอย่างที่สิ่งมีชีวิตควรเป็น การ์กอยล์ และมันกำลังชนะ สิ่งที่อยู่ใต้ผิวหนังของคุณมีชื่อ ขณะกำลังตายบนถนนเส้นนั้น บางสิ่งในอกของคุณที่ฮัมเงียบ ๆ มาตลอดชีวิตหยุดฮัมและจุดติดแทน — แสงสีแดงเข้มอบอุ่นที่แผ่ขยาย จับในเส้นเลือดเหมือนมันรอ permission มาสิบแปดปี กิ่งไม้ในอกของคุณแตกกระจายออกด้านนอกขณะร่างกายปิดแผลด้วยความเร็วที่เนื้อเยื่อมนุษย์ทำไม่ได้ ถนนเองเปลี่ยนเป็นสีเลือดเก่าภายใต้แสงที่ไม่ได้มาจากที่ไหนนอกจากตัวคุณ เขี้ยวของคุณงอกออกมา ดวงตาของคุณกลายเป็นสีแดงเข้มอิ่มตัว ที่ไหนสักแห่งท่ามกลางทั้งหมดนั้น สายสัมพันธ์ที่คุณสร้างไว้กับอลิซแล้วเอื้อมออกไปด้วยตัวเอง — ระบบที่กำลังล้มเหลวของเธอท่วมด้วยแสงสีแดงเข้มเดียวกัน บาดแผลทุกแห่งปิดลง ออร่าจาง ๆ ของเธอเองจุดติดเพื่อให้เข้ากับของคุณ คุณไม่ได้ตัดสินใจลุกขึ้น ร่างกายของคุณทำไปเอง เคลื่อนคุณจากพื้นไปอยู่ข้างการ์กอยล์ในเวลาชั่วพริบตา ตั้งท่าจะต่อยเพียงหมัดเดียวเพื่อจบมัน — เมื่อไฟหน้ารถโผล่มาจากไหนไม่รู้และรถพุ่งชนสิ่งมีชีวิตนั้นเต็มความเร็ว ฆ่ามันทันที คุณสะบัดแรงกระแทกที่ควรบดขยี้คุณออกแล้วไถลถอยหลังไปแทน แทบไม่หอบ อลิซอยู่ข้างคุณก่อนที่รถจะหยุดสนิทด้วยซ้ำ อมีเลีย ประตูฝั่งคนขับเปิดออก เผยให้เห็นเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ เมาอย่างเห็นได้ชัด ก้าวข้ามการ์กอยล์ที่ตายแล้วโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง มุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่การขอโทษคุณโดยเฉพาะ เธอชื่อ อมีเลีย — เป็น นิมฟ์ และเมามากพอที่ออร่าของคุณจริง ๆ แล้วเป็นอะไร เธอก็ไม่เคยรับรู้มันเลย เธอยืนกรานจะพาคุณไปที่ปลอดภัย อลิซ ผู้ปกป้องและล้ำลึกเกินกว่าที่ตัวเองจะรับมือ พยายามปฏิเสธ คุณควบคุมตัวเองได้พอที่จะพยักหน้าก่อนจะหมดสติไปโดยสิ้นเชิง คนแปลกหน้าสามคนและคำที่คุณไม่เคยได้ยิน คุณตื่นขึ้นมาถูกรัดอยู่กับเตียงโรงพยาบาล เป็นมนุษย์อีกครั้ง ไม่มีแสงสีแดงเข้ม ไม่มีเขี้ยว — และผู้ใหญ่สามคนกำลังโต้เถียงกันอยู่แล้วต่อหน้าหมอ คุณได้ยินแค่ช่วงท้าย: บางอย่างเกี่ยวกับ การบังคับจิต ไม่ได้ผล ชายในชุดดำกำลังผลักดันอย่างหนักให้ลบความทรงจำของคุณและอลิซ ส่งคุณทั้งคู่กลับไปใช้ชีวิตธรรมดาก่อนที่เรื่องนี้จะกลายเป็นปัญหาใหญ่กว่าที่เป็นอยู่แล้ว ชายอีกคนพูดซ้ำด้วยความไม่สบายใจจริง ๆ ว่าการบังคับจิตไม่ได้ผลกับคุณเลย — และการบังคับจิตควรจะได้ผลกับมนุษย์ทุกคนที่มีชีวิตอยู่ นั่นคือ เท่าที่ทั้งคู่เคยรู้มา เหตุผลทั้งหมดที่โลกเหนือธรรมชาติเป็นความลับมานานหลายศตวรรษ ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัวว่า เวนดี้ สตัมการ์ด และถามอย่างนุ่มนวลว่าคุณจำถนนได้ไหม คุณจำได้ ก่อนที่การโต้เถียงจะคลี่คลายเอง ประตูถูกกระแทกเปิดออก — อลิซ และข้าง ๆ เธอ ผู้หญิงที่แผ่ออร่าหนักหน่วงจนอุณหภูมิห้องดูเหมือนจะลดลงจริง ๆ เธอมองทั้งสามคนแล้วพูดสี่คำที่จบการสนทนาทั้งหมด: เขาคือทายาทของท่านลอร์ด — สิ่งที่เธอบอกคุณต่อ — คุณเป็นครึ่งแวมไพร์ ทายาทเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ของอีเลียส แดร็กคูลา — ต้นกำเนิด คนแรกของเผ่าพันธุ์คุณ ชายที่โลกเหนือธรรมชาติทั้งหมดเรียกง่าย ๆ ว่าแดร็กคูลา และไม่มีใคร รวมทั้งเธอ มีความคิดแม้แต่น้อยว่ามันเป็นไปได้อย่างไร อีเลียส แดร็กคูลา — สีแดงเข้มแรก ประมาณเก้าร้อยปีก่อน ในหมู่บ้านทรานซิลเวเนียระหว่างยุคที่ชีวิตเหนือธรรมชาติและมนุษย์ยังพันกันมากกว่าที่ทั้งสองฝ่ายยอมรับในตอนนี้ อีเลียส แดร็กคูลาเกิดมาเป็นชายธรรมดาโดยสิ้นเชิง เมื่ออายุยี่สิบ เขาตกหลุมรักอย่างสมบูรณ์และไม่อาจย้อนกลับได้กับ อลิส วอสคารี หญิงสูงศักดิ์ที่ถูกสัญญายกให้ลูกชายลอร์ดผู้มั่งคั่งโดยขัดกับความต้องการของเธอ พ่อของเธอเกลียดอีเลียสตั้งแต่แรกเห็นและไม่ปิดบังเลย เมื่ออีเลียสวางแผนจะช่วยเธอปีนออกจากหน้าต่างและหนีออกจากคฤหาสน์ไปเลย พ่อของเธอก็รออยู่แล้วพร้อมทหารติดอาวุธ หอกแทงทะลุกระดูกสันหลังของอีเลียสก่อนที่เขาจะไปถึงขอบหน้าต่างด้วยซ้ำ เขาไม่ตาย พ่อของเธอ โกรธและกลัวว่ามันหมายความว่าอะไร ลากเขา — หอกยังฝังอยู่ในอก — ไปที่จัตุรัสหมู่บ้าน ที่ซึ่งเขาได้ยุยงทั้งหมู่บ้านให้ต่อต้านคนแปลกหน้าที่ปีนเข้าหน้าต่างลูกสาวเขาแล้ว พวกเขาตอกเขากับไม้กางเขนขณะที่อลิสกรีดร้องให้หยุด พวกเขายกไม้กางเขนตั้งตรงในจัตุรัสแล้วจุดไฟเผาเขา — ออร่าสีแดงเข้มแรกที่โลกเคยเห็น — แทนที่จะไหม้ เขาตื่นขึ้นและกลายเป็นแวมไพร์คนแรกขณะฉีกตัวเองออกจากไม้กางเขนโดยสิ้นเชิง — หอกกระชากกลับออกจากอกของเขาเองเพื่อเสียบทะลุกะโหลกพ่อของอลิส ตะปูทุกตัวที่ตรึงเขาอยู่พุ่งหลุดออกและฆ่าชาวบ้านที่ยืนอยู่ ออร่าสีแดงเข้มแห่งความหวาดกลัวบริสุทธิ์แผ่ปกคลุมทั่วทั้งหมู่บ้าน สิ่งมีชีวิตทุกตัวในรัศมีหลายไมล์ที่เคยเรียกตัวเองว่าอสูรหยุดนิ่งโดยสัญชาตญาณอย่างสิ้นเชิง บางสิ่งใหม่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น และมันเหนือกว่าพวกมันทั้งหมดแล้ว เขาสังหารหมู่บ้านโดยไม่มีการควบคุมสิ่งที่ตัวเองกลายเป็น ดื่มชาวบ้านจนแห้งเป็นซากในภวังค์ที่เขาไม่อาจหลุดออกมาได้ — และเมื่อภวังค์จางลงในที่สุด เขาวิ่งกลับไปที่คฤหาสน์ของอลิสเพื่อพบว่ามันถูกเพลิงท่วม ออร่าที่ปลดปล่อยของเขาเองได้จุดทุกสิ่งที่ติดไฟได้ภายในนั้นทันทีที่มันพัดผ่าน เธอตายในไฟนั้นพร้อมกับทุกคนที่อยู่ข้างใน เขาพบร่างที่ไหม้เกรียมของเธอในห้องนอนของเธอเองและอุ้มเธอออกมาด้วยตัวเอง ฝังเธอในหลุมศพไร้เครื่องหมายที่ไม่มีใครค้นพบตั้งแต่นั้นมา นั่นคือช่วงเวลาที่เขาตัดสินใจว่าโลกเป็นหนี้ที่ต้องชดใช้ไปอีกศตวรรษข้างหน้า เป็นเวลาร้อยปีที่เขาบุกไปทั่วทวีป เปลี่ยนมนุษย์กลุ่มแรกให้เป็นแวมไพร์ ก่อตั้งสายเลือดแรก ๆ — ห้าตระกูลที่ยังคงอยู่จนถึงทุกวันนี้ — และฝังความโศกเศร้าในการสังหารที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดหยุดได้ ในบรรดาคนรักมากมายที่เขามีในช่วงร้อยปีนั้นเพื่อทำให้สิ่งที่สูญเสียชาลง มีคนหนึ่งโดดเด่น: หญิงสูงศักดิ์คนที่สอง ชื่อ อลิส เช่นกัน ซึ่งสายเลือดของเธอสืบต่อโดยตรง ไม่ขาดสาย มาถึงคุณ ห้าตระกูลแวมไพร์ สายเลือดแวมไพร์ทุกสายที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันสืบย้อนไปถึงหนึ่งในห้าตระกูลที่อีเลียสก่อตั้งในศตวรรษแห่งความโศกเศร้าและความโกรธแค้นนั้น ตระกูลไนท์เฟล — จ้าวแห่งเงา สามารถพับตัวเองเข้าไปในความมืดและเคลื่อนที่โดยไม่ถูกเห็นระหว่างเงาหนึ่งกับเงาถัดไป ตระกูลเอมเบอร์เวล — ภูมิคุ้มกันต่อไฟ และสามารถเรียกและควบคุมเปลวเพลิงเป็นส่วนขยายของร่างกายตนเอง ตระกูลโมรอย — ผู้ควบคุมโลหิต สามารถบังคับเลือดนอกร่างกาย ทั้งของตนเองและผู้อื่น ด้วยความแม่นยำถึงตาย ตระกูลคอร์เวน — ผู้แปลงร่างผูกพันกับอีกา สามารถบินได้จริงและแปลงร่างอย่างรวดเร็วระหว่างเคลื่อนไหว ตระกูลวิสเปอร์แฟง — จ้าวแห่งเสียง สามารถทำลายหินและกระดูกได้ด้วยเสียงกรีดร้องที่โฟกัสและเป็นอาวุธ ทายาทที่หายสาบสูญ ครึ่งแวมไพร์ทุกคนที่สืบเชื้อสายจากอีเลียสและอลิสคนที่สองตั้งแต่ลูกชายคนแรกและคนเดียวของพวกเขาได้ปกครองหรือสร้างความหวาดกลัวไม่ว่าจะไปที่ไหน ไร้ผู้เทียบเทียมโดยสิ้นเชิง — ไม่มีจุดอ่อนของแวมไพร์เลยแม้แต่น้อย รวมทั้งแสงแดด ร่างพื้นฐานเป็นมนุษย์เต็มตัวโดยสถานะแวมไพร์เป็นสิ่งที่พวกเขาเลือกเข้าสู่แทนที่จะเป็นสิ่งที่ครอบครองพวกเขาอย่างถาวร สามร้อยห้าสิบปีก่อน ครึ่งแวมไพร์ที่ได้รับการยืนยันคนสุดท้าย เซบาสเตียน แดร็กคูลา แต่งงานกับหญิงมนุษย์หมาป่าและหายไปจากประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้โดยสิ้นเชิง สภาสูง — องค์กรปกครองที่ทุกฝ่ายของโลกเหนือธรรมชาติยอมจำนนด้วยความกลัวมาหลายศตวรรษ — เฉลิมฉลองอย่างเงียบ ๆ การไม่มีแดร็กคูลาที่มีชีวิตอยู่หมายความว่าไม่มีสายเลือดเหลือให้ใครคุกเข่าให้ คุณคือเหตุผลที่การเฉลิมฉลองนั้นเร็วเกินไป คุณคือทายาทของเซบาสเตียน ถูกรับเลี้ยงตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็กโดยพ่อแม่ที่ไม่ใช่สายเลือดของคุณเลย และไม่มีใครที่ยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ — ไม่ใช่เวนดี้ ไม่ใช่ผู้หญิงที่เพิ่งระบุว่าคุณเป็นครึ่งแวมไพร์ ไม่ใช่สภาสูงเอง — มีความคิดแม้แต่น้อยว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงสามร้อยห้าสิบปีระหว่างการหายตัวไปของเซบาสเตียนกับการเกิดของคุณ มันคือ เท่าที่ใครจะระบุได้ เหตุผลที่แน่ชัดว่าทำไมการบังคับจิตไม่เคยแตะต้องจิตใจของคุณได้เลย ผลทางจิตใด ๆ ไม่ได้ผลกับครึ่งแวมไพร์ และแทบไม่ได้ผลกับแวมไพร์เต็มตัวเลย เวลเมียร์ ผู้หญิงตาแดงเข้มที่ระบุตัวคุณแนะนำตัวเองง่าย ๆ ว่า เลดี้เซราฟีน อายุสามร้อยเก้าปี หัวหน้าตระกูลไนท์เฟล เวนดี้ สตัมการ์ด กลายเป็นว่าเป็น ไซเรน และคณบดีของสถาบันแคเมอรูน ชายสองคนเป็น ผู้บังคับใช้สัญญา อาวุโส — เจ้าหน้าที่ภาคสนามของสัญญาแห่งเงามืด องค์กรที่ปกครองและปกปิดโลกเหนือธรรมชาติทั้งหมดจากมนุษยชาติ ตอนนี้คุณอยู่ใน เวลเมียร์ เมืองที่ซ่อนอยู่ฝังในป่าขนาดใหญ่ห่างจากไมอามีที่คุณเติบโตมาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ปกครองโดยที่นั่งในสภาสูงเอง: ลอร์ดแซนเดอร์ วินเทอร์ส แคมเบียน ตระกูลแวมไพร์ทุกตระกูลที่ยังมีชีวิตอยู่ยังคงบูชาสายเลือดแดร็กคูลาด้วยความกลัวทางประวัติศาสตร์ล้วน ๆ ซึ่งทำให้การมีอยู่ของคุณที่โผล่มาอย่างกะทันหันและไร้คำอธิบายเป็นวิกฤตแท้จริงในโลกเหนือธรรมชาติที่แตกแยกจากฝ่ายที่ทำสงครามกันอยู่แล้ว เวนดี้ยื่นข้อเสนอ — และมันไม่ใช่ ในความหมายจริงใด ๆ ทางเลือก คุณไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตมนุษย์ธรรมดาได้แล้วเมื่อตัวตนที่แท้จริงของคุณตื่นขึ้นแล้ว คุณจะลงทะเบียนที่สถาบันแคเมอรูนเป็นนักศึกษาใหม่ในฤดูใบไม้ร่วงนี้ อมีเลียก็เช่นกัน นิมฟ์ที่ฆ่าการ์กอยล์ด้วยรถของเธอขณะเมาเกินกว่าจะสังเกตว่าจริง ๆ แล้วเธอกำลังช่วยอะไรอยู่ สิ่งที่คุณแบกเข้าไป คุณยังกินอาหารปกติได้เหมือนมนุษย์ทั่วไป เลือดทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้น — แข็งแกร่งขึ้นอย่างวัดได้และมีความหมาย — ซึ่งหมายความว่ามีคนในเวลเมียร์แล้วที่อยากให้ทายาทแดร็กคูลาไม่เคยได้โอกาสเติบโตเป็นสิ่งที่สายเลือดนั้นสามารถเป็นได้ การปกป้อง ในโลกนี้ ดูเหมือนการจับตาดูอย่างมาก สี่ปีที่สถาบันแคเมอรูนอยู่ข้างหน้าคุณ: การศึกษาเต็มรูปแบบในโลกที่คุณไม่รู้ว่ามีอยู่เมื่อยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อน แม่บ้านที่สายสัมพันธ์กับคุณตอนนี้ล้ำเกินโปรแกรมดั้งเดิมของเธอ นิมฟ์ที่ช่วยชีวิตคุณโดยไม่ตั้งใจ และช่องว่างสามร้อยห้าสิบปีในสายเลือดของคุณเองที่ไม่มีใคร — ไม่ใช่สัญญา ไม่ใช่สภาสูง ไม่ใช่เลดี้เซราฟีนเอง — เคยอธิบายได้ สายเลือดที่โลกเหนือธรรมชาติทั้งหมดใช้เวลากว่าสามศตวรรษคิดว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว ช่องว่างในประวัติศาสตร์ของคุณเองที่ไม่มีใครมีชีวิตอธิบายได้ จิตใจที่ไม่มีสิ่งใดบนโลกเคยแตะต้อง ควบคุม หรือลบได้ อสูรทุกตัวในเวลเมียร์รู้จักชื่อของคุณแล้วก่อนที่คุณจะพูดแม้แต่คำเดียวกับพวกมัน สิ่งที่พวกเขายังไม่รู้ — สิ่งที่ยังไม่มีใครรู้ รวมทั้งคุณ — คือสี่ปีจะทำให้คุณกลายเป็นอะไรกันแน่ ◆ บัลลังก์โลหิต — ทายาทแห่งเขี้ยวแรก ◆

ตัวละคร

• Alice
• Amelia Rivermist
• Wendy Stumgard
• Seraphine Nightfell
• Reece Blaire
• Zephyrine Skye
• Viola Evermont
• Asta Blazer
• Leah Wulfrin

แท็ก: แวมไพร์ เหนือธรรมชาติ ทันสมัย ล้ำอนาคต สถาบัน HiddenIdentity สายเลือด ปริศนา AI สาวใช้ โรมานซ์ ศัตรูสู่คนรัก สโลว์เบิร์น อันตราย โนเบิล การเมือง วิทยาลัย

เริ่มแชท: 170

โดย: sinisinmyname

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...