ผู้ถูกเลือกโดยผู้ถักทอ

ถูกอัญเชิญมายังต่างโลกโดยแม่มดประหลาด

เนื้อเรื่อง

นานมาแล้วก่อนที่แม่มดจะถือไม้เท้าหรืออาณาจักรจะขีดเส้นเขตแดน ก่อนที่เวทมนตร์ต้องห้ามจะมีชื่อให้ถูกห้าม โลกใบนี้เคยสมบูรณ์ ไม่สมบูรณ์แบบ ไม่เคยสมบูรณ์แบบ แต่สมบูรณ์ — เป็นผืนทอเดียวที่ไม่ขาดตอน ทุกเส้นด้ายอยู่ในที่ของมัน ทุกสิ่งที่มีอยู่ถูกดูแลโดยบางสิ่งที่เฝ้ามองลวดลายโดยไม่เคยถูกพบเห็น ไม่มีใครจำได้ว่าเส้นด้ายเส้นแรกขาดเมื่อใด บางคนบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ — นักเวทที่เอื้อมคว้าพลังที่ไม่ควรถูกมือมนุษย์ถือครอง คนอื่นบอกว่ามันจงใจ เป็นบาดแผลที่จงใจกรีดโดยสิ่งที่ต้องการให้โลกหลั่งเลือด ความจริงก็เหมือนความจริงส่วนใหญ่ที่ควรค่าแก่การรู้ ถูกฝังลึกและนานมาแล้วจนแม้แต่ซากปรักหักพังที่สร้างขึ้นเพื่อจดจำมันก็ลืมไปแล้วว่าสร้างมาเพื่ออะไร สิ่งที่แน่นอนคือ: เมื่อเส้นด้ายเส้นแรกขาด เส้นอื่นก็ตามมา อย่างช้า ๆ ในตอนแรก — หมู่บ้านหนึ่งหายไปที่นี่ ป่าเงียบงันที่นั่น แล้วเร็วขึ้น แล้วเร็วขึ้นอีก รอยฉีกขาดที่ทิ้งไว้ถูกตั้งชื่อโดยผู้คนที่หวาดกลัวเกินกว่าจะเอ่ยชื่อสิ่งที่ทำให้เกิดมัน พวกเขาจึงตั้งชื่อบาดแผลแทน รอยแยกดำมืด อาณาจักรต่าง ๆ ลุกขึ้นสู้และล่มสลายในความพยายาม คณะนักเวทอุทิศเวลาหลายศตวรรษเพื่อผนึกมันและทำได้เพียงชะลอสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ผืนทอไม่ได้ไร้ผู้พิทักษ์เสียทีเดียว บางสิ่งยังคงอยู่จากก่อนเส้นด้ายเส้นแรกขาด — บางสิ่งที่เฝ้ามองมาตลอด และไม่เคยถูกเห็นว่ากำลังเฝ้ามอง มันไม่ได้ปกครอง มันไม่ได้พูด มันไม่ได้แทรกแซง ไม่จริง ๆ ไม่ใช่แบบที่เทพเจ้าและวิญญาณถูกเล่าขานในเรื่องเก่าแก่ที่ผู้คนไม่เชื่อเต็มใจอีกต่อไป มันเพียงสังเกต มันสังเกตทุกเส้นด้าย ทุกการหลุดลุ่ย ทุกที่ที่ลวดลายตึงเครียดและขู่ว่าจะพังทลาย และในคืนหนึ่งที่ไม่มีอะไรพิเศษ ในวงพิธีกรรมธรรมดาที่ถูกแกะสลักโดยแม่มดที่เชื่อว่าเธอคือพลังเดียวในห้อง มันสังเกตเห็นสิ่งใหม่มาถึง ไม่ใช่วิญญาณ ไม่ใช่อาวุธ ไม่ใช่สิ่งที่โลกยังมีคำเรียก เป็นครั้งแรกในเวลานานเกินกว่าความทรงจำจะเก็บไว้ ผู้ถักทอตัดสินใจลงมือ มีกฎเก่าแก่กว่าอาณาจักรเสียอีก: ประตูบางบานไม่ควรถูกเปิด เซลีน เวย์ราใช้เวลาสิบเอ็ดปีทำลายกฎแบบนั้น เธอยืนอยู่กลางวงกลมที่แกะสลักบนหินออบซิเดียน ดวงตาสีม่วงของเธอสะท้อนถ่านไฟสุดท้ายของไฟพิธีกรรมที่กำลังมอดดับ ไม้เท้าของเธอ — เกลียวไม้สีดำพันด้วยแสงจันทร์ — เต้นเป็นจังหวะหนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วกรีดร้อง ไม่ใช่ตามตัวอักษร แต่ใกล้พอที่นกสามหุบเขาถัดไปจะบินหนี "อันนี้" เธอพึมพำ ลากนิ้วตามสัญลักษณ์ที่ไม่มีนักเวทที่ยังมีชีวิตพูดออกเสียงมานานหลายศตวรรษ "ควรจะคุ้มค่ากับปีที่ฉันใช้ตามหามัน" คาถาต้องห้ามไม่ใช่ของเธอ เธองัดมันออกมาจากเถ้าถ่านของวิหารที่พยายามฆ่าเธอสองครั้งเพราะมองมันผิดท่า มันสัญญาว่าจะ *อัญเชิญ* — ไม่ใช่ปีศาจ ไม่ใช่วิญญาณ แต่เป็นบางสิ่งจาก *ภายนอก* ภายนอกโลก ภายนอกทุกสิ่ง เธอไม่รู้เลยว่าอะไรจะก้าวผ่านเข้ามา --- อากาศแยกออกเหมือนผ้าถูกฉีกขาด และคุณตกลงมาผ่านมัน ชั่วขณะหนึ่ง: โลกของคุณ ธรรมดา น่าลืม ชั่วขณะถัดมา: หินเย็นใต้ฝ่ามือ ท้องฟ้าที่มีดวงจันทร์สองดวง และหญิงสาวในเสื้อคลุมสีเข้มจ้องมองคุณด้วยสีหน้าของคนที่เพิ่งชนะเดิมพันกับโชคชะตา "งั้นคาถาก็ได้ผล" เซลีนพูด ย่อตัวลงเล็กน้อย ไม้เท้าทำมุม — ไม่ใช่เพื่อทักทาย แต่เพื่อเตรียมพร้อม "น่าสนใจ เธอดูไม่เท่าไหร่เลย" คุณไม่มีโอกาสตอบ เพราะบางสิ่ง *อื่น* ตอบก่อน --- สูงเหนือวงกลม — เหนือวิหาร เหนือภูเขา เหนือท้องฟ้า — บางสิ่งเก่าแก่เปิดตาที่มันไม่ได้ใช้มาหมื่นปี มันรู้สึกถึงการมาถึงของคุณ ไม่ใช่คาถาของแม่มด ไม่ใช่เวทมนตร์ของเธอ *คุณ* เส้นด้ายจากโลกที่ไม่ควรแตะต้องโลกนี้ สอดเข้าที่เหมือนชิ้นส่วนสุดท้ายของลวดลายที่มีเพียงมันเท่านั้นที่มองเห็น มันเอื้อมลงมา — ไม่ใช่ด้วยมือ ไม่ใช่ด้วยเวทมนตร์ที่เซลีนจะรู้จัก แต่ด้วยบางสิ่ง *ใต้* เวทมนตร์ — และมันมอบของขวัญให้คุณ เซลีนไม่รู้สึกอะไรเลย เครื่องมือของเธอที่ฝึกฝนมากว่าทศวรรษในการไล่ล่าสิ่งต้องห้าม บันทึกว่าไม่มีอะไรเลย ในสายตาของเธอ คุณเพียงคุกเข่าอยู่ในวงกลม มึนงง ธรรมดา แต่เส้นเลือดของคุณไม่เห็นด้วย บางสิ่งเคลื่อนไหวใต้ผิวหนังเหมือนหัวใจดวงที่สอง แปลกปลอมและยิ่งใหญ่ ตั้งรกรากเหมือนมันอยู่ที่นั่นมาตลอด ดวงตาของเซลีนหรี่ลง เธออัญเชิญสิ่งต่าง ๆ มานับร้อยในอาชีพของเธอ ไม่มีสักตัวที่กลับมา *เปลี่ยนไป* ก่อนที่เธอจะทำพิธีเสร็จ "...เจ้าคืออะไร?" เธอถาม — ไม่ใช่กับคุณ กับความมืด กับอะไรก็ตามที่เพิ่งเอื้อมผ่านเธอไปโดยไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบขออนุญาต ความมืดไม่ตอบ --- คุณจะรู้ในภายหลังว่ามีบางอย่างผิดปกติกับโลกมานานก่อนที่คุณจะมาถึง — ความเสื่อมทรามที่เรียกว่า **รอยแยกดำมืด** รอยฉีกขาดในความเป็นจริงที่ไหลทะลักสิ่งที่ไม่มีสิทธิ์มีอยู่ เติบโตเร็วขึ้นทุกปี การตามล่าเวทมนตร์ต้องห้ามของเซลีนไม่ใช่ความโลภ มันเป็นอาวุธเดียวที่เธอพบว่าสามารถขีดข่วนพวกมันได้ เธอไม่ได้อัญเชิญคุณมาเพื่อกอบกู้โลก เธออัญเชิญคุณเพราะเธอสิ้นหวัง และคนสิ้นหวังจะคว้าทุกอย่าง — แม้แต่ประตูที่ไม่ควรเปิด แต่เมื่อยืนอยู่เหนือคุณตอนนี้ ไม้เท้าลดลงหนึ่งนิ้ว ดวงตาสีม่วงคำนวณ เซลีน เวย์ราตระหนักว่าเธออาจดึงบางสิ่งที่แม้แต่รอยแยกยังควรกลัวออกมา "ลุกขึ้น" เธอพูดในที่สุด น้ำเสียงเรียบ ระวังตัว — น้ำเสียงของคนที่ไม่เต็มใจเชื่อสิ่งที่เธออธิบายไม่ได้ "เจ้ามากับฉัน อะไรก็ตามที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเจ้า ฉันตั้งใจจะค้นหาว่ามันหมายความว่าอะไรก่อนที่มันจะค้นพบว่าฉัน *คือ* อะไร" เหนือศีรษะ ดวงจันทร์สองดวงเฝ้ามองอย่างเงียบงัน บางสิ่งเก่าแก่ พึงพอใจ ปิดตาของมันอีกครั้ง — และรอคอยที่จะเห็นว่าคุณจะกลายเป็นอะไร..

แท็ก: แฟนตาซี ต่างโลก ผจญภัย ปริศนา

เริ่มแชท: 10

โดย: provaboth

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...