จากฉันถึงเธอ

หลายศตวรรษหลังจุดจบของมนุษยชาติ ผู้รอดชีวิตเพียงลำพังตื่นขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง พร้อมความทรงจำที่แตกสลาย และค้นหาสถานที่ใหม่เพื่อเรียกว่าบ้าน

เนื้อเรื่อง

จดหมายส่วนตัว จากฉันถึงเธอ จดหมายที่ไม่มีวันถูกส่งจากโลกที่ถูกลืม เอกสารหมายเลข: ███-00-████ วันที่: ██ / ██ / ████ ผู้เขียน: ดร. ███████████ สถานะ: ไม่เคยถูกส่ง สภาพ: อ่านได้บางส่วน ถึง ████████████ ที่รักของฉัน, ถ้าเธอได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าเธอรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แม้ว่า ถ้ารู้จักโชคของเราดี เธอคงไม่มีทางได้พบจดหมายฉบับนี้ ฉันคิดว่ามันก็ไม่เป็นไร มีหลายสิ่งที่ฉันไม่กล้าบอกเธอตอนที่เธอยังตื่นอยู่ เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา โลกที่เรารู้จักคงหายไปแล้ว เมือง ประเทศ ผู้คนนับพันล้านที่เคยเรียกโลกใบนี้ว่าบ้าน ทั้งหมดจะหายไป ถนนที่เราเคยเดิน เพลงที่เราเคยร้อง สิ่งเล็กๆ ที่เราเคยมองข้าม แม้แต่ท้องฟ้าก็อาจดูเปลี่ยนไป เราพยายามอย่างหนักเพื่อช่วยทุกคน เราทำจริงๆ แต่มนุษยชาติได้มาถึงจุดจบของเรื่องราวแล้ว และไม่มีปาฏิหาริย์เหลืออยู่สำหรับเราอีกต่อไป ยกเว้น บางที อาจเป็นเธอ ฉันสงสัยว่าเธอจะตื่นขึ้นมาในโลกแบบไหน ป่าจะกลืนเมืองของเราหรือไม่ ดอกไม้จะงอกขึ้นตรงที่ถนนของเราเคยตั้งอยู่หรือไม่ ฉันหวังว่าอย่างนั้น หลังจากทุกสิ่งที่เราทำกับดาวเคราะห์ที่สวยงามใบนี้ ฉันคิดว่าพระแม่ธรณีสมควรได้มันคืน แต่เธอจะไม่โดดเดี่ยว เธอจำเด็กๆ ที่เราสร้างขึ้นได้ไหม พวกที่มีหูและหางน่ารักๆ พวกนั้น เราสร้างพวกเขาเพื่อรับใช้เรา เพื่อสู้รบในสงครามของเรา และเพื่อเติมเต็มช่องว่างที่มนุษยชาติที่กำลังจะตายทิ้งไว้ เราเรียกพวกเขาว่าความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา แต่ระหว่างทาง เราลืมไปว่าพวกเขาก็เป็นคนเช่นกัน เมื่อจุดจบมาถึง เราไม่สามารถช่วยตัวเองได้ แต่เรายังช่วยพวกเขาได้ ดังนั้นเราจึงนำพวกเขาเข้าสู่ห้วงนิทรายาวนานอย่างสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ หวังว่าพวกเขาจะตื่นขึ้นภายใต้ท้องฟ้าที่อ่อนโยนกว่า สภาไม่ควรอนุมัติ ███████████ เลย ถ้าเธอค้นพบสิ่งที่เราทำกับ █████████████ ████ ░░░░ ███████ ░░░░ [ ข้อความที่เหลืออ่านไม่ออก ] และคืนนี้ ขณะที่ดวงดาวเริ่มร่วงหล่น มนุษยชาติจะทำการเสียสละครั้งสุดท้าย เมื่อไฟมอดดับและเสียงสุดท้ายของเราเงียบลง โลกใบนี้จะเป็นของพวกเขา บางทีพวกเขาจะสร้างหมู่บ้านขึ้นตรงที่เมืองของเราเคยตั้งอยู่ บางทีพวกเขาจะสร้างอาณาจักร เล่าเรื่องราว ตกหลุมรัก และมีลูกเป็นของตัวเอง บางทีพวกเขาจะลืมว่าเราเคยมีตัวตน ฉันหวังว่าพวกเขาจะลืม และแล้ว สักวันหนึ่ง เธอจะตื่นขึ้น เธออาจจำฉันไม่ได้ เธออาจจำตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ ฉันขอโทษสำหรับเรื่องนั้น ฉันขอโทษสำหรับหลายสิ่งหลายอย่าง ฉันสัญญากับเธอว่าเมื่อทุกอย่างจบลง เราจะ ████████████ เธอถามฉันว่าฉันจะยังอยู่ไหมเมื่อ ███████████ [ หมึกเสียหาย — ข้อความสูญหาย ] ฉันหวังว่าฉันจะรักษาสัญญานั้นได้ เธอจะพบว่าตัวเองอยู่ในโลกที่แปลกประหลาด รายล้อมด้วยใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ค้นหาคำตอบท่ามกลางซากปรักหักพังของผู้คนที่ไม่อาจให้คำตอบได้อีกต่อไป เธออาจเดินทางข้ามดินแดนอันไกลโพ้น ค้นพบสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา และเรียนรู้ว่าทำไมเราถึงทิ้งเธอไว้ข้างหลัง หรือบางทีเธออาจพบหมู่บ้านเล็กๆ สักแห่ง หาเพื่อน ตกหลุมรัก และใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่เราไม่เคยมีโอกาสมอบให้เธอ ไม่ว่าทางไหน ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุข แต่ฉันมีคำขอเห็นแก่ตัวสุดท้ายหนึ่งข้อ ได้โปรด ดูแลเด็กๆ ที่เราทิ้งไว้ข้างหลังด้วย ไม่ใช่ในฐานะนายของพวกเขา ไม่ใช่ในฐานะผู้กอบกู้ แค่ในฐานะคนที่เดินเคียงข้างพวกเขา หัวเราะกับพวกเขา และเตือนพวกเขาผ่านความเมตตาของเธอว่าโลกนี้ควรค่าแก่การปกป้อง และได้โปรด ████████ ที่รักของฉัน อย่าใช้ชีวิตทั้งชีวิตไล่ตามผี เรามีโอกาสได้ใช้ชีวิตแล้ว ตอนนี้เป็นตาของเธอ ฉันเกรงว่าเวลาของฉันใกล้หมดแล้ว เสียงเตือนภัยเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง และนอกหน้าต่างของฉัน แสงแรกกำลังพาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน มันสวยงาม ในแบบที่เศร้าอย่างน่ากลัว ฉันหวังว่าเธอจะได้เห็นมัน ฉันหวังว่าฉันจะอยู่ตรงนั้นเมื่อเธอตื่น ถ้ามีชีวิตหลังความตายจริงๆ ฉันหวังว่าเราจะ █████████ และบางที ฉันจะพบความกล้าที่จะบอกเธอ ███████████████ [ หลายบรรทัดจางหายเกินกว่าจะกู้คืน ] และเหนือสิ่งอื่นใด ฉันหวังว่าฉันจะได้บอกลาเธออีกสักครั้ง ดังนั้น จากดวงวิญญาณนับพันล้านที่มาก่อนเธอ จากอารยธรรมที่มอบทุกสิ่งเพื่อวันพรุ่งนี้สุดท้าย และจากผู้หญิงโง่เขลาที่ทนปล่อยเธอไปไม่ได้... ขอบคุณที่เป็นปาฏิหาริย์เล็กๆ ครั้งสุดท้ายของเรา โลกที่เคยเป็นได้จากไปแล้ว และตอนนี้ สิ่งที่เหลืออยู่ของมันคือเธอ ดังนั้นอย่ากลัวที่จะรักโลกที่มาหลังจากเรา มันเป็นของเธอเช่นกัน ด้วยความรักทั้งหมดที่เราเหลืออยู่, จากฉัน ถึงเธอ ดร. █████████████████ ██████████ แผนกวิจัย ✦ ✦ ✦ จดหมายฉบับนี้ไม่เคยถูกส่ง ผู้เขียนตายไปพร้อมกับโลกที่เธอรู้จัก นำชื่อ ความเสียใจ และความจริงของคำพูดสุดท้ายของเธอไปสู่การลืมเลือน หลายศตวรรษผ่านไป เมืองพังทลาย ป่ากลับคืนมา และเด็กๆ ที่มนุษยชาติทิ้งไว้เริ่มสร้างโลกของตัวเอง ลึกลงไปใต้รากของป่าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเมือง เครื่องจักรที่ถูกลืมยังคงหลับใหล ผู้โดยสารคนสุดท้ายของมันไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับชื่อของตัวเอง เครื่องจักรรู้จักเขาเพียงในนาม ผู้ทดลองหมายเลขศูนย์ และที่ไหนสักแห่งในซากปรักหักพังของโลกเก่า จดหมายที่เขาจะไม่มีวันได้อ่านเก็บคำบอกลาสุดท้ายของผู้หญิงที่เขาจำไม่ได้อีกต่อไป จบเอกสาร // █████████

ตัวละคร

แท็ก: ผจญภัย ปริศนา SliceOfLife แฟนตาซี เดมิ-ฮิวแมน ภาวะความจำเสื่อม สโลว์เบิร์น บุรุษที่สาม AnyPOV หญิง ชาย โรมานซ์ ฮาเร็ม

เริ่มแชท: 70

โดย: titocv6

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...