โอกาสครั้งที่สอง

การพบกันโดยบังเอิญ การจัดฉากโดยเจตนา หรือการพบกันโดยพรหมลิขิต? ใครจะรู้? แต่เขาเหล่านั้น ดวงตาคู่นั้น และเสียงนั้น ความเป็นไปได้ทั้งหมดในจักรวาลอยู่ที่นี่ ในวิธีที่คุณปฏิบัติต่อเขาครั้งแรก

เนื้อเรื่อง

บทที่หนึ่ง: ชายผู้มีเขาที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง คุณ stumbled upon ชายคนนั้นในเช้าฤดูใบไม้ร่วง หรือฤดูร้อน? ตอนนี้แทบไม่สำคัญแล้ว ฤดูกาลในเวลเมียร์ไม่เคยคงที่สักอย่าง ใบเมเปิลลอยผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ของรถรางในขณะที่ทางเท้ายังระยิบระยับด้วยความร้อน และนักพยากรณ์อากาศทั้งมนุษย์และไม่ใช่มนุษย์เลิกโต้เถียงกันมานานแล้ว คุณมาสายเช่นเคย ความเร่งรีบยามเช้าบนถนนแลนเทิร์นเคลื่อนตัวรอบตัวคุณ: คนส่งของฮาร์ปีบินโฉบเหนือศีรษะพร้อมพัสดุที่กำไว้ในกรงเล็บ เจ้าของร้านโทรลล์เข็นชั้นวางร่มออกมา นักเรียนสองคนโต้เถียงกันเรื่องแอปตรวจการสะกดที่เพิ่งตั้งค่าสถานะการบ้านของพวกเขาว่า "ถูกสาปเล็กน้อย" เมืองนี้ดำเนินไปด้วยการปะติดปะต่อของเวทมนตร์เก่าและวงจรใหม่ โคมไฟถนนเรืองแสงด้วยวิญญาณวิลโอเดอะวิสป์ที่ถูกจับไว้และตอบสนองต่อการอัปเดตซอฟต์แวร์ทุกวันอังคาร คุณไม่ได้สนใจสิ่งใดเลย คุณกำลังมองโทรศัพท์ แล้วก็มองความว่างเปล่า แล้วก็มองตรงเข้าไปในอกของใครบางคน "โอ้ ตายละ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ที่รัก?" มือประคองคุณไว้ก่อนที่คุณจะล้มลงกับพื้น รอบเท้าของคุณ ม้วนผ้าไหมและผ้าทอลายยกดอกคลี่ออกไปทั่วทางเท้าราวกับแม่น้ำที่หก "ไม่ต้องสนใจฉันหรอก" คนแปลกหน้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ให้ความมั่นใจ "มันแค่ผ้า ที่สำคัญกว่านั้น คุณบาดเจ็บไหม? ดูเหมือนคุณจะหลงทางนิดหน่อย" เขาสูงมาก เกือบสองเมตร ดวงตาของเขาไม่เหมือนกัน สีแดงทางซ้ายและสีเขียวทางขวา และเขาที่โค้งงอขึ้นจากผมสีเข้มของเขา ห้อยด้วยเครื่องประดับทองและเงินที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว ในเวลเมียร์ เขาไม่ใช่เรื่องแปลก แต่คุณไม่เคยได้ยินเขาคู่ไหนส่งเสียงกริ่ง คุณบอกว่าคุณไม่เป็นไร ซึ่งส่วนใหญ่ก็จริง เขามองคุณครู่หนึ่ง เอียงศีรษะ ระฆังเล็ก ๆ ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง แล้วเขาก็ยิ้มอีกครั้ง คราวนี้กว้างขึ้น "จะเรียกว่าพรหมลิขิต หรือจะเรียกว่าน่าขนลุกก็ได้ ฉันอารมณ์ดี และเมื่อฉันอารมณ์ดี ฉันจะให้พร" เขาขยิบตา "อะไรก็ได้ในโลกทั้งใบ ตราบใดที่คุณปรารถนามันอย่างจริงใจ" คุณหัวเราะ เพราะมันไร้สาระ และเพราะการหัวเราะง่ายกว่าการคิด "หนึ่งพันล้านดอลลาร์" คุณกล่าว เขาหัวเราะเช่นกัน เสียงต่ำและอบอุ่น ราวกับว่าคุณเล่าเรื่องตลกที่ดีที่สุดที่เขาได้ยินมาทั้งสัปดาห์ "อย่างจริงใจสิ คนสวยของฉัน" เขาเคาะสองนิ้วเบา ๆ ที่หน้าอกของเขา "ไม่ใช่สิ่งที่คุณคิดว่าควรต้องการ แต่เป็นสิ่งที่อยู่ลึกลงไปข้างใต้" เขายัดนามบัตรใส่มือคุณ นิ้วของเขาอบอุ่นเหมือนหินที่ถูกทิ้งไว้กลางแดด กลาดิโอ เล็กซิคานุม ผู้มอบโอกาสครั้งที่สอง เมื่อคุณเงยหน้าขึ้น ถนนได้กลืนเขาไปแล้ว คุณบอกตัวเองว่าเขาคงหลบเข้าไปในฝูงชน แม้ว่าชายที่สูงขนาดนั้นไม่ควรทำได้ ฉากที่สอง: วันธรรมดา พรนั้นไม่ยอมปล่อยคุณไป แต่ชีวิตก็ไม่หยุดรอเช่นกัน คุณยังมีงาน ค่าเช่า และกาต้มน้ำที่เสียตั้งแต่วันอาทิตย์ อพาร์ตเมนต์ของคุณอยู่เหนือร้านเบเกอรี่ที่ดำเนินการโดยลาเมียเกษียณชื่อนางเซธรา ซึ่งทักทายคุณทุกเช้าด้วยขนมปังน้ำตาลไหม้และการซุบซิบนินทา ปลายโถงทางเดินมีวิศวกรซอฟต์แวร์หนุ่มสาวซึ่งเป็นครึ่งคิทสึเนะอาศัยอยู่ และยืนกรานว่าหางของเธอไม่เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ในการดีบักของเธอ ลิฟต์ของอาคารทำงานด้วยอักษรรูนผูกมัดและแอป ทั้งสองอย่างเสียเป็นประจำ โดยปกติพร้อมกัน ในช่วงไม่กี่วันถัดมา คุณสังเกตเห็นสิ่งเล็ก ๆ นักดนตรีข้างถนนเล่นไวโอลินนอกสถานี และฝูงชนมารวมตัวกันโดยไม่มีใครวางแผน ร้านกาแฟบนถนนฮอลโลว์โฆษณา กาแฟเพื่อความกระจ่าง ชาเพื่อการสนทนา บนกระดานดำ และคุณตระหนักว่าคุณเคยเห็นวลีนี้มาก่อน แม้ว่าจะจำไม่ได้ว่าที่ไหน ที่ไหนสักแห่งในเมือง คณะนักร้องประสานเสียงซ้อมอยู่หลังประตูเก่าคู่หนึ่ง และเสียงเดียวในแถวหลังฟังดูเหมือนร้องเพลงมานานกว่าหนึ่งชั่วอายุคน นามบัตรยังอยู่ในกระเป๋าของคุณ บางครั้งคุณหยิบมันออกมา พลิกดู และมองขอบทองสะท้อนแสง มันไม่มีที่อยู่และไม่มีหมายเลขโทรศัพท์ มีเพียงชื่อและตำแหน่ง โอกาสครั้งที่สอง คุณคิด เรื่องอะไร? ทางเลือกของคุณ คุณยืนอยู่ที่ทางแยกของถนนแลนเทิร์นและถนนฮอลโลว์ ถือนามบัตรไว้ในมือ คุณจะไปทางไหน? ไปที่ร้านกาแฟที่มีกระดานดำ บางทีอาจมีคนที่นั่นรู้จักเขา และจริง ๆ แล้วคุณก็ต้องการคาเฟอีนด้วย ตามเสียงคณะนักร้องประสานเสียง บางอย่างในเสียงนั้นรู้สึกคุ้นเคย กลับบ้านและคิดถึงพรของคุณ คุณยังไม่พร้อมที่จะขออะไร บางทีคุณควรค้นหาว่าจริง ๆ แล้วคุณต้องการอะไร ถามนางเซธรา เธอรู้จักทุกคนในละแวกนั้น และเธอจะต้องการบางอย่างเป็นการแลกเปลี่ยนกับการซุบซิบของเธอ คุณมีเวลาทั้งหมดในโลก คุณเลือกนางเซธรา เพราะการซุบซิบเป็นสกุลเงินเดียวที่คุณรู้ว่าจ่ายได้ เธออยู่ที่เคาน์เตอร์ร้านเบเกอรี่แล้วเมื่อคุณลงมา ขดตัวอย่างสบายบนเก้าอี้กว้างของเธอ หางขดรอบขาเก้าอี้ เธอมองนามบัตรแวบหนึ่งแล้ววางที่คีบลง "คุณไปได้มันมาจากไหน?" "ผู้ชายบนถนนแลนเทิร์น สูง มีเขา" "อืม" เธอเลื่อนขนมปังน้ำตาลไหม้ข้ามเคาน์เตอร์ มันไม่ใช่ข้อเสนอ มันเป็นการชำระเงิน เก็บล่วงหน้า "นั่ง กิน อย่าแตะนามบัตรด้วยนิ้วเหนียว ๆ" ตลอดชั่วโมงถัดมา ระหว่างลูกค้า เธอให้ทุกอย่างที่เธอรู้แก่คุณ กลายเป็นว่าน้อยกว่าที่คุณคาดไว้ และทั้งหมดฟังดูเหมือนเกิดขึ้นกับคนอื่น ร้านที่ไม่มีทะเบียน "มันชื่อว่า โอกาสครั้งที่สอง" เธอกล่าว "ร้านค้า หรือแผงลอย หรือรถเข็น ขึ้นอยู่กับว่าใครเล่า" คุณถามว่ามันอยู่ที่ไหน เธอหัวเราะอย่างไร้อารมณ์ขัน "นั่นคือสิ่งแรกที่คุณเรียนรู้ ไม่มีใครเห็นตรงกันเรื่องที่อยู่ เพื่อนของหลานชายฉันสาบานว่ามันอยู่บนถนนซินเดอร์ คนส่งของฮาร์ปีบอกฉันว่ามันอยู่เหนือหอนาฬิกาเก่า ผู้หญิงจากตลาดปลาบอกว่าเธอพบมันในห้องใต้ดิน ถนนต่างกัน อาคารต่างกัน ร้านเดียวกัน" เธอยักไหล่ "และเจ้าของไม่ได้จดทะเบียน" นั่นทำให้คุณหยุด ในเวลเมียร์ ทุกคนอยู่ในระบบ: มนุษย์ โทรลล์ ลาเมีย คิทสึเนะ ใครก็ตาม ป้ายรูนเทศบาล หมายเลขภาษี ชื่อในบัญชีสำมะโนประชากร แม้แต่ผียังยื่นเอกสาร "ไม่มีรายการทะเบียน" นางเซธรากล่าว "ไม่มีบันทึกภาษี ไม่มีใบอนุญาต ผู้ตรวจสอบของเมืองพยายามตามหาเขามาหลายปี พวกเขาไม่เคยพบสถานที่นั้น และคนที่พบก็ไม่เคยยื่นเรื่องร้องเรียน" เธอเคาะนามบัตร "อย่างเป็นทางการ เขาไม่มีตัวตน ซึ่งทำให้เขาเป็นผู้ที่ไม่ใช่พลเมือง และเป็นเรื่องปวดหัวที่สุภาพมากสำหรับสภาเมือง" ทุกเรื่องที่เธอเล่าให้คุณฟังมีรูปแบบเดียวกัน ญาติของลูกพี่ลูกน้องฉัน เพื่อนของเพื่อน ผู้ชายที่พี่สาวฉันเคยทำงานด้วย ไม่มีใครที่คุณพบเคยไปที่นั่น ทุกคนรู้จักใครสักคนที่เคยไป สิ่งเดียวที่ทุกคนเห็นตรงกัน ตลอดวันต่อมา คุณถามไปทั่ว คุณถามนักดนตรีข้างถนนนอกสถานี โทรลล์ที่ขายร่ม วิศวกรครึ่งคิทสึเนะปลายโถงทางเดิน พวกเขาทั้งหมดมองคุณด้วยสายตาว่างเปล่าและระมัดระวังเหมือนกัน จากนั้นเกือบจะไม่มีข้อยกเว้น พวกเขาพูดประโยคเดียวกันซ้ำ ราวกับว่ามันเป็นเพลงกล่อมเด็กที่ทุกคนเรียนรู้จากแม่ที่ต่างกัน: "ตามแสงของขอบทองไปจนกว่าจะได้ยินเสียงดนตรีของเขา" คืนนั้นคุณพลิกนามบัตรใต้โคมไฟถนน ขอบทองบาง ๆ รับแสงและสะท้อนกลับสว่างกว่าที่ควรเป็น เส้นแสงบาง ๆ ที่ดูเหมือนจะเอนไปทางทิศตะวันออกเล็กน้อย คุณบอกตัวเองว่ามันเป็นภาพลวงตาของกระจก คุณยังสังเกตเห็นเสียงกรุ๊งกริ๊งแผ่วเบาจากที่ไหนสักแห่งข้างหลังคุณอีกครั้ง และคุณบอกตัวเองว่านั่นคือลม สิ่งที่ไม่มีใครพูดออกมาดัง ๆ ส่วนที่แปลกไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนพูดเกี่ยวกับร้าน แต่เป็นสิ่งที่พวกเขาละเว้น ทุกคนเล่าเรื่องพรให้คุณฟัง คนทำขนมปังที่ได้หนังสือสูตรอาหารของครอบครัวคืนมาหลังไฟไหม้ ชายที่พบน้องชายของเขาที่หายไปสิบปี นักเรียนที่สอบผ่านการสอบที่เธอเคยสอบตกสามครั้ง พวกเขาเล่าเรื่องเหล่านี้ด้วยใบหน้าที่นุ่มนวลและห่างไกล แต่เมื่อคุณถามคำถามถัดไป แล้วมันต้องแลกด้วยอะไร? บทสนทนาก็เปลี่ยนอุณหภูมิ โทรลล์ขายร่มพบสิ่งที่ต้องจัดเรียงอย่างเร่งด่วน หางของวิศวกรหยุดนิ่ง นักดนตรีข้างถนนวางไวโอลินลงและพูดอย่างเงียบ ๆ ว่า "คุณไม่ถามแบบนั้น" มีเพียงนางเซธราเท่านั้นที่ตอบ และเฉพาะเมื่อร้านเบเกอรี่ว่างเปล่าและบานเกล็ดปิดลงครึ่งหนึ่ง "ฉันรู้จักผู้ชายคนหนึ่งที่ใช้มัน" เธอกล่าว "ฉันจะไม่บอกว่าใคร เขาได้สิ่งที่ขอ ตรงตามที่ขอ ทุกคนบอกว่าเขาโชคดี" เธอจัดถาดที่ไม่จำเป็นต้องจัด "ไม่มีใครเคยบอกว่ามันไม่คุ้มค่า และไม่มีใครเคยบอกว่ามันคุ้มค่า คนที่กลับมาจากร้านนั้น... พวกเขาเปลี่ยนไป ไม่จำเป็นต้องแย่ลง แค่เบาลงในบางจุด และหนักขึ้นในบางจุด และไม่เคยอยู่ในจุดที่คุณคิดจะตรวจสอบ" "เงินเหรอ?" คุณถาม "บางครั้ง ส่วนใหญ่ไม่ใช่" เธอสบตาคุณ และชั่วขณะหนึ่งรูม่านตาแนวตั้งของเธอเป็นสิ่งที่เก่าแก่ที่สุดในห้อง "สิ่งที่ทรงพลังขนาดนั้นย่อมเอาบางอย่างไปเสมอ เจ้าตัวเล็ก คำเตือนทั้งหมดพูดเหมือนกัน มันมีราคาแพง พวกเขาแค่ไม่เคยบอกว่าแพงแบบไหน ฉันคิดว่านั่นคือส่วนที่ยากที่สุดที่จะอธิบายเป็นคำพูด" ความเงียบก่อนการเลือก คุณพกนามบัตรกลับบ้าน กาต้มน้ำยังเสียอยู่ ลิฟต์ยังครางระหว่างชั้น คืนนั้นคุณนอนไม่หลับ คิดถึงสิ่งที่อยู่ใต้สิ่งอื่น ๆ ทั้งหมด พรที่กลาดิโอบอกว่าเขาจะรู้ทันทีที่คุณหมายมั่น คุณคิดถึงสิ่งที่คุณจะยอมแลกเพื่อมัน คุณคิดถึงว่าคุณตอบไม่ได้ เพราะคุณไม่รู้ว่าราคาจะเป็นเท่าไร ข้างนอก โคมไฟถนนกะพริบขณะที่วิญญาณวิลโอเดอะวิสป์ของพวกมันปรับตัวสำหรับคืนนี้ ที่ไหนสักแห่งเหนือหลังคา แผ่วเบาจนคุณอาจจินตนาการไปเอง มีบางอย่างส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเหมือนระฆังเล็ก ๆ ทางเลือกของคุณ ตามขอบทองคืนนี้ ยกนามบัตรขึ้นแล้วเดินไปทางที่แสงเอนไป คุณจะไปโดยไม่ได้เตรียมตัว แต่คุณจะไปในขณะที่ความกล้ายังอยู่ รอและเตรียมตัว ใช้เวลาสองสามวันคิดให้ออกว่าจริง ๆ แล้วคุณต้องการอะไร และอะไรที่คุณพอจะเสียได้ กลาดิโอบอกว่ามีแต่คนโง่เท่านั้นที่ขอพรอย่างเร่งรีบ ถามเสมียนทะเบียน ใครสักคนที่สำนักงานเทศบาลต้องมีแฟ้มเกี่ยวกับร้านที่อย่างเป็นทางการไม่มีอยู่จริง หาชายที่ "ได้ตรงตามที่ขอ" นางเซธราจะไม่บอกชื่อเขา แต่ละแวกนั้นอาจจะรู้ บทที่สาม: ชายที่ได้ตรงตามที่ขอ คุณไม่ต้องตามหาเขา เรื่องราวที่ขมปนหวานไม่ค่อยทำให้คุณลำบาก สามวันต่อมา นางเซธราวางถุงกระดาษไว้ที่หน้าประตูของคุณ ข้างในมีขนมปังน้ำตาลไหม้และที่อยู่ที่เขียนบนผ้าเช็ดปากด้วยลายมือคับแคบและวกวนของเธอ ไม่มีข้อความ ผ้าเช็ดปากคือข้อความ ที่อยู่เป็นของร้านขายเครื่องดนตรีเล็ก ๆ บนถนนฮอลโลว์ ห่างจากร้านกาแฟที่มีกระดานดำสามประตู ป้ายเขียนว่า ออร์รินแอนด์ดอเทอร์ การปรับแต่งและซ่อมเปียโน ระฆังเหนือประตูเป็นระฆังทองเหลืองธรรมดาที่ส่งเสียงทองเหลืองธรรมดา คุณพบว่าคุณรู้สึกขอบคุณมัน ข้างใน อากาศมีกลิ่นสักหลาด น้ำมันชักเงา และไม้เก่า ผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุณก้มอยู่เหนือฝาเปิดของเปียโนตั้ง กำลังปรับบางอย่างด้วยเครื่องมือเล็ก ๆ เธอเงยหน้าขึ้น แล้วมองผ้าเช็ดปากในมือคุณ และไหล่ของเธอลดลงเล็กน้อย ราวกับว่าเธอรอสิ่งนี้มาหลายปีแล้ว "คุณมาที่นี่เรื่องพ่อของฉัน" เธอกล่าว "ทุกคนที่มาพร้อมสีหน้าแบบนั้นก็เป็นแบบนี้" บ่ายธรรมดา เธอชื่อเรน และเธอไม่ตอบคำถามของคุณทันที เธอชงชาก่อน รินใส่ถ้วยที่ไม่เข้ากันที่โต๊ะทำงานที่รกด้วยค้อนและขดลวด พ่อของเธอนั่งอยู่ที่มุมห้อง บนเก้าอี้ริมหน้าต่างที่แสงยามบ่ายตกกระทบหัวเข่าของเขา เขาแก่ อ่อนโยน และเลื่อนลอยเล็กน้อย ชายที่ดูเหมือนกำลังฟังบางอย่างที่อยู่นอกเหนือการได้ยินของคุณ "เขาปรับเปียโนมาห้าสิบปี" เรนกล่าวอย่างเงียบ ๆ "แม่ของฉันเคยร้องเพลงขณะที่เขาทำงาน นั่นคือชีวิตแต่งงานทั้งหมดของพวกเขา จริง ๆ นะ เขาปรับสาย เธอฮัมโน้ตที่เขากำลังตั้ง" เธอหมุนถ้วยในมือ "เธอเสียชีวิตเมื่อหกฤดูหนาวที่แล้ว" คุณรอ คุณเรียนรู้แล้วว่าการรอได้ผล "หนึ่งปีหลังจากนั้น เขาพบนามบัตร" เธอพยักหน้าไปทางชั้นเหนือเครื่องคิดเงิน "ขอบทอง เขาตามมันไปที่ไหนสักแห่ง และชายที่มีเขาให้ข้อเสนอแก่เขา อะไรก็ได้ที่เขาต้องการอย่างแท้จริง" ปากของเธอบิดเบี้ยว ไม่ใช่รอยยิ้มเสียทีเดียว "เขาไม่ได้ขอให้เธอกลับมา เขารู้ดีกว่า เขาขอให้ได้ยินเธอร้องเพลงอีกครั้งหนึ่ง ทั้งเพลง เพลงที่เธอฮัมเสมอและไม่เคยร้องจบ" "แล้วเขาได้ยินไหม?" คุณถาม "เขาได้ยิน ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่เขาบอกฉันทีหลัง เขาบอกว่าห้องเต็มไปด้วยมัน ทุกโน้ต เสียงของเธอถูกต้องทุกอย่าง ลมหายใจของเธออยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องทั้งหมด เขาร้องไห้หนึ่งชั่วโมงแล้วก็หลับไปหนึ่งวัน" เรนมองข้ามร้านไปที่พ่อของเธอ ซึ่งเริ่มฮัมบางอย่าง ไร้ทำนอง ให้กับไม่มีใคร "เขาไม่เคยไม่พอใจกับมัน นั่นคือสิ่งที่คนเข้าใจผิด เขาจะทำอีกครั้ง" ส่วนที่ไม่อยู่ในเรื่องเล่า เธอรอนานมากก่อนจะพูดอีกครั้งจนคุณเริ่มคิดว่าเธอจะไม่พูด "ฉันถามเขาครั้งหนึ่งว่ามันต้องแลกด้วยอะไร เขาบอกว่า 'ไม่มีอะไรที่ฉันใช้อยู่'" เธอวางถ้วยลงอย่างระมัดระวัง "ฉันใช้เวลาหนึ่งปีกว่าจะเข้าใจ เขาจำเสียงพูดของเธอไม่ได้ ไม่แม้แต่คำเดียว ไม่ใช่วิธีที่เธอเรียกชื่อเขา ไม่ใช่วิธีที่เธอหัวเราะ ไม่ใช่วิธีที่เธอเรียกพวกเรามากินข้าวเย็น เสียงธรรมดา ๆ ทั้งหมด เสียงเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันนับพัน หายไปหมด เขามีเพลงนั้น เขามีเพียงเพลงนั้น" ฝั่งตรงข้ามห้อง เสียงฮัมของชายชรากลายเป็นทำนองสองสามห้อง มันไพเราะและไม่จบ และหยุดลงตรงจุดที่คุณคาดว่าบทจะจบ "บางวันเขารู้สึกขอบคุณมัน บางวันเขานั่งที่หน้าต่างนั้นและพยายามจำว่าเธอฟังดูเป็นอย่างไรเมื่อเธอรำคาญเขา และเขาจำไม่ได้ และไม่มีอะไรที่ฉันทำได้" เสียงของเรนยังคงราบเรียบ "มันไม่ใช่ราคาที่โหดร้ายเสียทีเดียว เขาแลกสิ่งเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันกับสิ่งที่ยิ่งใหญ่และหายาก และการแลกนั้นยุติธรรม เพียงแต่ไม่มีใครบอกคุณว่าคนเรามีชีวิตอยู่ในสิ่งเล็ก ๆ และชีวิตประจำวันมากแค่ไหน" คุณคิดถึงนามบัตรในกระเป๋า คุณคิดถึงสิ่งธรรมดา ๆ มากมายที่คุณพกติดตัวโดยไม่ทันสังเกต: เสียงหัวเราะที่คุ้นเคย กลิ่นครัวของคุณยาย ลักษณะถนนของคุณตอนพลบค่ำ สิ่งที่คุณไม่เคยคิดจะปกป้อง เพราะคุณไม่เคยจินตนาการว่าจะสูญเสียมัน "ทำไมเขาถึงบอกคนอื่น?" คุณถาม "ถ้ามันต้องแลกด้วยบางอย่าง... ทำไมเตือนคนอื่นแทนที่จะเก็บเป็นความลับ?" เรนเกือบหัวเราะ "เขาไม่ได้บอกใคร ฉันบอกเอง เพราะเรื่องเล่ามักหยุดอยู่แค่ส่วนที่ดี" เธอสบตาคุณ "ฉันอยากให้ใครสักคนได้ยินเรื่องทั้งหมดก่อนตัดสินใจ" ระหว่างทางออก เธอไม่รับเงินค่าชา ที่ประตู เธอยัดบางอย่างใส่มือคุณ: ส้อมเสียงเล็ก ๆ เรียบลื่นจากการใช้งาน ประทับวันที่ก่อนคุณเกิด "มันคือโน้ต A" เธอกล่าว "ถ้าคุณเคยลืมว่าอะไรสำคัญสำหรับคุณ เคาะมันกับโต๊ะแล้วฟัง มันไม่ได้แก้ไขอะไร แต่มันจะเตือนคุณว่าบางสิ่งควรค่าแก่การเก็บไว้เหมือนเดิม" ข้างนอก ถนนฮอลโลว์กลายเป็นสีทองด้วยแสงสุดท้าย กระดานดำนอกร้านกาแฟยังอ่านว่า กาแฟเพื่อความกระจ่าง ชาเพื่อการสนทนา และเป็นครั้งแรกที่คุณอ่านครึ่งหลังเป็นคำเชิญมากกว่าเบาะแส นามบัตรของคุณอุ่นในกระเป๋า แบบเดียวกับที่หินอุ่นหลังจากอยู่กลางแดดมาทั้งวัน และที่ไหนสักแห่งเหนือหลังคา คุณได้ยินมันอีกครั้ง ไม่ใช่ระฆังเสียทีเดียว ไม่ใช่ดนตรีเสียทีเดียว บางอย่างที่ฟังดูเหมือนมันฟังคุณมาระยะหนึ่งแล้ว

ตัวละคร

แท็ก: Crush สุภาพบุรุษ LifeSaver ไม่ใช่คน

โดย: mixednode744

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...