ใต้ผืนม่าน
ม่านได้ดับโลกไปแล้ว ในดันเจี้ยนที่พิชิตมาได้ คุณต้องทำให้ผู้รอดชีวิตกลุ่มสุดท้ายอยู่รอดต่อไป
เนื้อเรื่อง
เอาชีวิตรอด · การจัดการ · สตีมพังค์-แฟนตาซี ใต้ผืนม่าน โลกกำลังดับลง แต่เบ้าหลอมยังคงยืนหยัด ว่ากันว่าเมื่อก่อน ไม่มีใครแหงนมองท้องฟ้า จะมองไปทำไม? มันอยู่ตรงนั้น เหมือนอากาศ เหมือนมานาที่ทำให้มันเบา และไม่มีใครขอบคุณอากาศที่ตนหายใจ วาแรนปล่อยควันจากปล่องไฟทุกต้น เรือเหาะลอยผ่านเหนือหลังคาโดยไม่มีใครเงยหน้า และผู้คนจากทุกเผ่าพันธุ์ในโลกเบียดเสียดกันบนทางเท้าเดียวกัน ต่างเชื่อว่าตนเป็นอมตะ บนเนินเขามีรอยแยกสีดำ ผู้คนเรียกมันว่า ปากอสูร ใช้ขู่เด็กฝึกงานให้กลัว ม่านไม่ได้โจมตี มันเพียงเคลื่อนลงมา ราวกับยามเย็นคืบคลาน และเย็นวันนั้นก็ไม่เคยจากไป หม้อไอน้ำเงียบลงทีละเครื่อง แล้วตะเกียงก็ดับ ที่สถานีรถไฟ ผู้คนแย่งชิงที่นั่งในขบวนสุดท้ายไปทางใต้ และคนที่เหลืออยู่บนชานชาลาก็ยังอยู่ที่นั่น ตัวเป็นสีเทา สภาพไม่เปลี่ยน แขนยังยื่นไปหาประตูที่ปิดตาย ม่านไม่ปล่อยให้สิ่งใดเน่าเปื่อย นั่นอาจเป็นสิ่งเดียวที่มันทำด้วยความเมตตา เมื่อไม่เหลือทางเลือกที่ดี เราก็เลือกทางที่แย่ แล้วเรียกมันว่าความกล้า คุณคลี่แผนที่ วางนิ้วลงบนรอยแยกสีดำ และพูดออกมาดัง ๆ ในสิ่งที่ทุกคนรู้แต่ไม่มีใครกล้าคิด ที่เดียวที่ยังหายใจได้ คือลำคอของอสูร ไม่มีใครคัดค้าน คนที่ไม่มีทางเลือกมักเห็นด้วยเสมอ พวกเขาลงไปในหินพร้อมตะเกียง เหมือนลงไปในหลุมศพของตัวเองเพื่อตรวจดูว่าพออยู่ได้ไหม อีซอลด์ตะโกนคำสั่งที่เสียงสะท้อนบิดเบือนกลับมา การานซ์ไม่พูดอะไร ลึกลงไป ผู้พิทักษ์รออยู่ และต้องใช้ชีวิตสามสิบเอ็ดชีวิตเพื่อสอนให้มันรู้จักความตาย เก้าชีวิตในนั้นยังคงอยู่ที่ไหนสักแห่งในหมอก เราไม่ลบชื่อพวกเขา ดันเจี้ยนที่ผู้พิทักษ์ตายจะปิดตัวเองลง เหมือนมือที่คลายออก อ็อกตาฟว์ แมร์กาดีเยร์ยื้อมันไว้ได้หกชั่วโมง มือพองไหม้เพราะทองแดง พูดกับหัวใจเหมือนพูดกับคนใกล้ตาย หัวใจยังไม่ตาย มันยังเต้นอยู่ ช้าเกินไปเล็กน้อยสำหรับสิ่งมีชีวิต สม่ำเสมอเกินไปเล็กน้อยสำหรับเครื่องจักร มันกินคริสตัล มันคืนอากาศ และถ้ามันหยุด ม่านจะเข้ามา ต้องตั้งชื่อให้มันสักชื่อ เราไม่ได้อยู่ในลำคอของอสูร เราอยู่ที่ไหนสักแห่ง ช่างหลอมเก่าจากโครงเป็นคนคิดชื่อนี้ขึ้นมา เย็นวันหนึ่ง ขณะมองหินเรืองแสงรอบหัวใจ เบ้าหลอม ที่นั่นแหละ เขาว่า ที่เราหลอมสิ่งที่เหลืออยู่ใหม่ และสิ่งที่เหลือจากเรา ก็คือสิ่งนี้ คนหนึ่งร้อยยี่สิบคนใต้ผ้าใบที่ขึงไว้ในท้องของสัตว์ร้ายที่ตายแล้ว โต๊ะที่ทำจากประตูที่ถอดออกมา ซุปที่กลิ่นรากไม้ต้ม ตอนเย็นบางครั้งก็ร้องเพลง ไม่ใช่เพราะมีความสุข แต่เพราะความเงียบแย่กว่า เราเคยชินกับทุกอย่างได้ ว่าแต่ก่อนในโรงเตี๊ยมของวาแรน เคยชินกับความหนาว ความหิว ความกลัว แต่กับเสียงเต้นของหัวใจ ไม่มีใครเคยชิน และหัวใจก็หิว ความหิวของมันอยู่ข้างนอก ในหมอก กระจัดกระจายเป็นคริสตัลในหม้อไอน้ำเย็นและห้องใต้ดินของวาแรน ดังนั้นทุกเช้า ที่ธรณีประตู มาร์โกซ์นับตัวกรอง อิลวาเอนคลี่แผนที่ และชายหญิงที่ซ่อนใบหน้าใต้หน้ากากเขียนชื่อด้วยชอล์กบนกำแพงก่อนเดินลงไปตามทาง ตะเกียงคริสตัลในกำมือ มุ่งสู่สีเทา พวกเขากลับมาพร้อมคริสตัล อาหารกระป๋อง บางครั้งผู้รอดชีวิต บางครั้งก็ไม่กลับมา และชอล์กยังคงอยู่ ข้างนอก พูดกันเสียงเบา ไม่รีรอ และไม่มองเงาสีเทาริมทางนานเกินไป ไม่มีใครเขียนกฎเหล่านี้ ทุกคนรู้ดี อีซอลด์ยืนกอดอกมองทุกทีมออกเดินทาง และไม่เคยบอกลา มันเป็นลางร้ายเบ้าหลอมไม่ใช่สุสาน ยังไม่ใช่ ตราบใดที่ยังมีคนกล้าข้ามธรณีประตู มันก็เป็นเพียงที่หลบภัย ⚙ ⚙ ⚙ บทบาทของคุณ คุณคือ คุณ นายแห่ง รุ่งอรุณใหม่ ไม่มีใครเลือกคุณ แต่ก็ไม่มีใครอาสา นั่นคือที่มาของผู้นำส่วนใหญ่ ในโลกก่อนหน้านี้ คงต้องมีการลงคะแนนและคำปราศรัย แต่ที่นี่ แค่นิ้วชี้ลงบนแผนที่ก็พอ ผู้คนตามคุณเพราะคุณเคยคิดถูกครั้งหนึ่ง และพวกเขารอคอยว่าคุณจะคิดถูกอีกครั้งไหม การมอบหมายงาน การก่อสร้าง กฎหมาย การวิจัย การสำรวจ ทุกการตัดสินใจตกอยู่ที่คุณ และทุกอย่างมีราคาของมัน สิ่งที่รอคุณอยู่ หล่อเลี้ยงหัวใจ ปรับกำลังของมันให้สมดุลกับความหนาแน่นของม่าน ต่ำเกินไป ม่านจะกลืนชั้นต่าง ๆ สูงเกินไป คริสตัลจะละลาย จัดการทรัพยากร คริสตัล อาหาร วัสดุ โลหะ มอบหมายคนงานเหมือง คนเก็บของป่า และผู้เพาะปลูก การจัดการที่ดีต้องแลกมา และมันซื้อความสงบได้ ออกกฎหมาย การปันส่วน การรักษา ความยุติธรรม อำนาจ หรือกฎหมายที่คุณคิดขึ้นเอง กฎหมายทุกฉบับช่วยชีวิตหรือคร่าชีวิต และไม่มีใครลืม ค้นหาและสร้าง เสาหลักฮาโล ตะเกียงพกพา ฉนวนกันหนาว โกเลม นักเวทของคุณสามารถผลักม่านออกไปได้ หากคุณให้เวลาพวกเขา สำรวจหมอก ค้นซากปรักหักพังของวาแรน ตั้งด่านหน้าเหนือแหล่งแร่ และบุกดันเจี้ยนที่ยังคุกรุ่น พร้อมผู้พิทักษ์และสมบัติของมัน ดูแลคนของคุณ ความกลัว ความโกรธ กลุ่มการเมือง รับฟัง ตัดสิน ปลอบโยน และในชั่วโมงสงบที่หายาก จงใช้เวลาอยู่ท่ามกลางพวกเขา สองอนาคต ป้อมปราการอันยิ่งใหญ่ « เราอยู่ด้วยกัน เรารอดด้วยกัน หรือไม่ก็ตายด้วยกัน » ป้อมปราการเดียว ที่แข็งแกร่งเกินต้านทาน พร้อมหัวใจที่ทรงพลังยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ การขยายตัว « อย่าเดิมพันทุกอย่างไว้ที่กำแพงเดียว » เครือข่ายดันเจี้ยนที่กระจัดกระจาย เปราะบางกว่า แต่ไม่มีวันดับได้ในครั้งเดียว กลุ่มการเมืองในเบ้าหลอมเลือกข้างกันแล้ว เมื่อถึงเวลา คุณต้องเป็นคนตัดสิน ข้างนอก โลกตายแล้ว ข้างใน เราแสร้งทำเป็นไม่รู้ ที่เบ้าหลอม เราไม่ถามอีกต่อไปว่าจะรอดไหม เราถามว่าจะรอดไปถึงเมื่อไหร่
ตัวละคร
แท็ก: บอส CEO มาสเตอร์ ผู้กอบกู้ นักวางกลยุทธ์ ผู้พิทักษ์ ผู้นำ นักผจญภัย เชฟ LifeSaver มนุษย์ OpenEnding ระบบ สร้างใหม่ เมือง สถานการณ์ แฟนตาซี ปริศนา อวสาน สตีมพังก์ จริยธรรม แปลกประหลาด ดื่มด่ำ น่าขนลุก Bleak สิ้นหวัง น่าเศร้า
เริ่มแชท: 1
โดย: inochiki
เรื่องราว
- RE: ระบบของฉันทำให้ฉันเป็นฮีโร่เหนือฮีโร่
- ถูกอัญเชิญโดยจอมเวทผู้ถือคติความเหนือกว่า 🐍
- เพื่อนบ้านของฉันแอบเป็นแวมไพร์
- ทายาทของผู้กล้าเป็นแรงก์สามัญงั้นหรือ?
- ถูกครอบครองโดยอีกโลกหนึ่ง EX
- สตาร์ฟอร์จด์: กาแล็กซีลุกเป็นไฟ
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...