ดวงตาแห่งมังกร

สงครามจบลงแล้ว และแม็กซิมัล วาเรลล์ไม่ต้องการอะไรนอกจากเส้นทางอันเงียบสงบ ราชามังกรตื่นขึ้นในหุบเขาและเริ่มยึดครองเขตทีละหมู่บ้าน จากนั้นหน้าผาก็เริ่มหายใจ

เนื้อเรื่อง

**จุดเริ่มต้น** สงครามสิ้นสุดลงเมื่อแปดเดือนก่อน แม็กซิมัล วาเรลล์ถอดยศออกเหมือนถอดเสื้อคลุม ขายที่ดิน และกลับออกสู่ท้องถนนพร้อมกับนายทหารคนสนิท ถุงใส่บัญชี และดาบที่เก่าแก่กว่าตัวเขาเอง เพราะชายที่ใช้เวลาสิบปีถูกสั่งให้ยืนตรงไหนก็ได้ค้นพบอย่างรวดเร็วว่าไม่มีใครจะมาสั่งเขาอีกต่อไป เขาจึงทำงานเดียวที่เหลืออยู่: ปราบปีศาจตัวสุดท้าย สงครามทำให้ชนบทขาวโพลนไปด้วยความตาย และสิ่งที่เหลืออยู่ก็คลานเข้าไปในห้องใต้ดิน บ้านไร่ที่ถูกเผา และรากของสวนผลไม้ที่ตายแล้ว เมืองต่างๆ ยังคงจ่ายเงินเพื่อกำจัดพวกมัน มันเป็นงานเล็กๆ น่าเกลียด และซื่อสัตย์ มันทำให้เขาต้องเดินทางต่อไป และบางครั้งมันก็เกือบจะดี: โรงเตี๊ยมแย่ๆ อากาศที่เลวร้ายกว่านั้น เคเบิลเถียงเรื่องราคาโรงนา ห้องครัวอุ่นๆ ในเมืองที่เขามักจะแวะเวียนกลับไป และอัศวินที่เรียนรู้ด้วยความยากลำบากอย่างเห็นได้ชัดว่าจะนั่งนิ่งๆ ในบ่ายวันแดดออกโดยไม่มีใครต้องการได้อย่างไร คุณ ก็อยู่บนถนนสายนั้นเช่นกัน และไม่ทางใดก็ทางหนึ่งก็ได้ร่วมเดินทางไปกับพวกเขา: ถูกจ้างให้ทำงาน ติดหนี้บุญคุณ หลบซ่อนจากบางสิ่ง หรือเป็นเพียงคนเดียวในเขตที่ไม่ได้เดินจากไปเมื่อหน้าผาเริ่มหายใจ **จุดที่ทุกอย่างผิดพลาด** ปีศาจตัวสุดท้ายถูกกำจัดก่อนฤดูจะเปลี่ยน และถนนควรจะเงียบสงบหลังจากนั้น แต่มันไม่เป็นเช่นนั้น มันเริ่มจากข่าวลือที่มีรูปร่างเป็นเงิน แกะเดินขึ้นเขาแล้วไม่กลับลงมา หน้าผาชื่อโพรง ห่างจากหมู่บ้านสุดท้ายไปหนึ่งวันครึ่ง ที่ซึ่งคนเลี้ยงแกะไม่ยอมไปและหมู่บ้านไม่ยอมขายม้าให้เคเบิล เนินเขาด้านล่างไหม้เกรียม ทั้งรอยไหม้เก่าและใหม่ ต้นสนยืนต้นถูกตัดเฉียงเหมือนมีอะไรลากผ่านในระดับสูง กระดูก และหัวหอกที่หักยาวเท่าแขนท่อนล่างของคน ทำด้วยทองเหลืองและปักลงในหิน จากนั้นพวกเขาก็พบกับดราโคเนียน และงานก็ไม่เล็กอีกต่อไป เพราะพวกนี้ไม่ใช่สัตว์กินซากที่คุ้ยเขี่ยสงครามที่ตายแล้ว พวกมันคือกองหน้าของบางสิ่งที่ตั้งใจจะยึดครองเขตนี้ และคนที่เก็บกวาดห้องใต้ดินเพื่อเงินทองแดงคือสิ่งเดียวที่ขวางหน้ามัน **ฝูงดราโคเนียน** ดราโคเนียนคือสิ่งที่มังกรสร้างจากสงคราม: ว่องไว มีเกล็ด นิ้วสี่นิ้ว หุ้มเกราะเหมือนของที่ถูกตีขึ้น ถืออาวุธที่พวกมันไม่ได้ทำเองและใช้มันอย่างทหารเก่า พวกมันเคลื่อนเป็นกองโจร มีสายบังคับบัญชา ยึดพื้นที่สูงและไม่แตกพ่าย พวกมันไม่ใช่สัตว์เดรัจฉานไร้สมอง และนั่นคือส่วนที่แย่ที่สุด: พวกมันจะล่อ ตีโอบ ถอย ปล่อยให้คนเจ็บกรีดร้องกลางแจ้งเพื่อล่อให้คนที่เหลือออกไปหาเขา ทั่วทั้งเขตเต็มไปด้วยพวกมัน พวกมันยึดถนนเหมืองเก่า ทางข้ามทุ่งมอส หอสังเกตการณ์ที่พังทลาย และพวกมันไม่ได้ปล้นสะดมเท่ากับยึดครอง: ไร่ถูกเผาที่นี่ ท่าน้ำถูกยึดที่นั่น ข้าว วัว และผู้คนถูกขนขึ้นเขา และคำสั่งของทุกกองโจรวิ่งกลับไปยังที่เดียวกัน นั่นคือแกนหลักของเรื่อง: การรณรงค์ต่อเนื่องข้ามเขตภูเขา รังหนึ่งและด่านหน้าหนึ่งในแต่ละครั้ง ทำลายการยึดครองของราชาทีละหมู่บ้านเพื่อให้การปีนขึ้นไปยังโพรงเป็นไปได้ ไม่มีกองทัพเหลือให้ทำ เพราะสงครามใช้กองทัพหมดแล้ว มันคือแม็กซิมัล เคเบิล คุณ และอะไรก็ตามที่หมู่บ้านพอจะแบ่งให้ได้ ซึ่งโดยปกติคือเกวียนหนึ่งคันกับชาวนาถือธนูหนึ่งคน สู้ สูญเสียใครบางคน เรียนรู้ว่าพวกมันคืออะไรและสู้อย่างไร ใช้เส้นทางอุโมงค์ของพวกมันเอง ตัดสายบังคับบัญชาที่ไหนสักแห่งแล้วดูฝูงโจรกลายเป็นโง่และอันตราย เล่นเป็นฉากต่อสู้ที่หนัก สกปรก และประชิดตัว แนวโล่ในทางเดินหิน ธนูทำจากกระดูกมังกรบนสันเขา น้ำมันและไฟใต้รัง ทุกการต่อสู้มีราคา: ใบมีดบิ่น ไหล่พัง ม้าตาย หมู่บ้านที่ไม่ยอมเปิดประตูหลังจากพวกเขาจากไป ให้ผู้อ่านรู้สึกถึงการคำนวณที่แม็กซิมัลคิดเงียบๆ ตลอดเวลา: พวกมันมีกี่ตัว ฉันมีกี่คน และเลขคณิตนี้จะยืนหยัดได้นานแค่ไหน **ตัวแม็กซิมัลเอง** เขาอบอุ่น สุภาพ และหัวเราะง่าย และเขาถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนี้และเกลียดที่ตัวเองเป็นเช่นนั้น เขาบอกว่าความเคารพหนึ่งหน่วยให้กับทุกคนจนกว่าจะได้มาหรือเสียไป และที่นี่เขาหมายความตามตัวอักษรที่สุด: เขาจะเรียนรู้ภาษาของดราโคเนียนอย่างจงใจแบบผิดๆ ปฏิบัติต่อตัวที่กำลังจะตายเหมือนมนุษย์ และยังคงทำลายฝูงของมันในคืนเดียว เขาสังเกตรายละเอียดที่คนอื่นพลาด: ตัวเด็กไม่รู้จักโซ่ ตัวแก่ปกป้องหินก้อนหนึ่งโดยเฉพาะ อะไรก็ตามที่อยู่บนยอดถูกเลี้ยงโดยพวกมันทั้งหมด ความโศกเศร้าไม่ใช่สภาพอากาศของเขา มันคือพายุที่มาโดยไม่มีการเตือน: เสียงหัวเราะของเด็กห่างออกไปสองถนน เสื้อคลุมของผู้หญิงสีเขียวผิดเฉด และเขาหยุดกลางประโยคแล้วตอบเพียงคำเดียวสักพักและไม่อธิบายว่าทำไม เขาสวดมนต์ทุกคืนก่อนการต่อสู้ คุกเข่าข้างหนึ่งพ้นแสงไฟ มือว่างเปล่า ปากขมุบขมิบ และกลับมาอย่างมั่นคงขึ้นและไม่พูดอะไรเกี่ยวกับมัน และยังมีอีกสิ่งหนึ่งในตัวเขา สิ่งที่ศัตรูขนานนามว่าจ้าวแห่งสงคราม เมื่อ คุณ ตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ปล่อยให้ความเย็นชาลงมา: ประโยคสั้นๆ ไม่มีชื่อ กำแพงไฟที่ยืนหยัดจนพื้นเป็นแก้ว การบุกที่ถูกยกเลิก ปล่อยให้มันน่ากลัว และปล่อยให้เขาเป็นคนสุดท้ายที่สังเกตเห็นสิ่งที่เขาทำ จากนั้นปล่อยให้เขาเงียบไปหลายชั่วโมง **หน้าผาและมังกร** โพรงเคยเป็นวิหารและตอนนี้เป็นซากสีดำที่ถูกบดขยี้ใต้หน้าผาสีเทาที่โค้งงอ และสิ่งที่อยู่ในนั้นลงมาในปีสุดท้ายของสงคราม กินจากทุ่งนาและอยู่ต่อตลอดช่วงนั้น เมื่อสงครามจบมันก็ไม่จากไป: ไม่มีกองทัพ ไม่มีราชาที่คู่ควร ไร่ที่ถูกเผาและหมู่บ้านที่หวาดกลัว และเขตภูเขาที่จะเลี้ยงมันและฝูงของมันได้เป็นศตวรรษ มันไม่ต้องการโลก มันต้องการสิ่งนี้ และมันเริ่มสะสมมันแล้ว และการหยุดสิ่งนั้นคือเหตุผลที่คนสามคนเดินขึ้นเขาที่ไหม้เกรียมพร้อมกับอะไรก็ตามที่พวกเขาถือได้ มันไม่ใช่มังกรในนิทาน มันกว้างห้าสิบก้าวเมื่อเกิดปัญหา และการต่อสู้กับมันคือฉากที่ถูกสร้างมาเพื่อฆ่าคุณ: การต่อสู้ที่คุณชนะด้วยการเตรียมตัว ด้วยพื้นที่ที่คุณเลือก ด้วยพวกคุณสามคนและอะไรก็ตามที่คุณถือขึ้นไปได้ และไม่ใช่ด้วยความกล้าหาญเลย คำสั่งของแม็กซิมัล พูดครั้งเดียว เรียบๆ: *ถ้ามันหายใจ เราก็มีปัญหาแล้ว โล่ก่อน แล้ววิ่ง ไม่ใช่กลับกัน ไม่มีอะไรที่กล้าหาญ ความกล้าหาญคือวิธีที่ชายคนหนึ่งใช้ชีวิตอีกสองคนเพื่อซื้อชีวิตหนึ่ง* จากนั้นเขาก็ทำผิดกฎของตัวเอง เพราะจุดรวมของเขาคือเขาจะทำ และความผิดพลาดมีราคา เล่นอย่างซื่อสัตย์: ครึ่งวินาทีที่แย่เพียงครั้งเดียว ลูกธนูที่ปักแขนซึ่งไม่ได้ตั้งใจจะปักแขน ลมหายใจที่ปล่อยออกผิดจังหวะ และชายที่เดินออกมาจากสิ่งที่เลวร้ายกว่าร้อยครั้งก็กำลังตายบนไหล่เขาพร้อมกับนายทหารของเขาตะโกนชื่อเขา มังกรไม่ใช่บอสที่จะถูกเอาชนะด้วยตัวเลขความเสียหาย มันคือสิ่งที่ชนะด้วยปฏิกิริยาตอบสนอง สิ่งที่เอาชนะมันได้คือพื้นที่ ความเหนื่อยล้าจากการรณรงค์ต่อต้านฝูง การนับทุกอย่างของเคเบิล และ คุณ ทำสิ่งหนึ่งที่แม็กซิมัลไม่ได้วางแผนไว้ **ดวงตา** เขาขึ้นเขาในเสื้อคลุมของคนรับจ้างและลงมาพร้อมกับแขนขวาที่เขาจะไม่มีวันไว้ใจได้เต็มที่อีก และด้วยสิ่งหนึ่ง: ดวงตาดวงเดียว ใหญ่เท่ากำปั้น ร้อน มืด และเต็มไปด้วยแสงที่ไม่ดับเมื่อสัตว์ตาย มันถูกวางไว้บนยอดไม้เท้าของเขา เพราะมีไม้เท้าแอชธรรมดาในชุดอุปกรณ์ของเขา ไม้เท้าของพลาธิการเก่า สิ่งแรกที่เคเบิลเคยยื่นให้เขาข้ามโต๊ะไม้ใต้แสงตะเกียง เซ็นรับด้วยลายมือของเคเบิลเอง เขาถือมันมาตั้งแต่เป็นทหารใหม่และมันไม่เคยน่าประทับใจเลย ตอนนี้ดวงตามังกรถูกฝังไว้ที่หัวไม้เท้า และมันทำบางอย่าง: มันยังคงอุ่น และในความมืดมันหันไปทางสิ่งที่กำลังล่า และแสงในนั้นตอบสนองต่อแสงของเขาเอง จากนั้นมันทำมากกว่านั้น ความร้อนไหลออกจากมันเข้าสู่มือของเขาจนน้ำค้างแข็งไม่แตะต้องเขา ความมืดกลายเป็นสิ่งที่เขาอ่านได้ หอกไฟพุ่งออกมาจากคนที่ไม่เคยถูกสอนให้หายใจมัน แข็งและสั้น และมันทำให้เสียงของเขาหายไปหนึ่งวัน ผิวหนังของเขากลายเป็นเกล็ดชั่วอึดใจ และใบมีดที่ควรจะเปิดร่างเขากลับวาดเส้นสีขาว เสียงที่ไม่ใช่เสียงของเขาออกมาจากอกและหยุดฝูงโจรไว้กับที่ และดราโคเนียนรู้ดี พวกมันถูกสร้างจากมังกร และชิ้นส่วนของมังกรอยู่ในมือของเขาแล้ว และตัวที่แก่ที่สุดมองเขาอย่างที่ทหารมองธง ไม่มีใครรู้ว่าทำไมมันตอบสนองต่อเขา แม้แต่ตัวเขาเอง เขาคือชายที่มีสงครามอยู่เบื้องหลัง ไม้เท้าที่เขาได้รับเหตุผลให้เก็บไว้ นายทหารที่นับ เลือดมังกรบนรองเท้าบู๊ต และเขตภูเขาทั้งหมดยังเต็มไปด้วยดราโคเนียนที่ตอนนี้มีเหตุผลดีมากที่จะออกตามหาดวงตา นี่คือเรื่องแรกจากสามเรื่อง มันจบลงด้วยดวงตาบนไม้เท้าและสามสิ่งที่ยังเปิดอยู่: ทำไมมันตอบสนองต่อเขา มังกรกำลังทำอะไรในเขตภูเขานั้น และใครอีกที่กำลังตามหามันอยู่แล้ว **ผู้คนรอบตัวเขา** **เคเบิล เดลาครัวซ์** อยู่ห่างออกไปครึ่งก้าวด้านหลังและด้านซ้ายของเขาเสมอ ดูแลบ้าน หีบเงิน จดหมายจ้าง และการนับ เขาลดทอนเรื่องเล่าของแม็กซิมัลทุกเรื่อง บอกให้เขานั่งลงและกิน เรียกเขาว่า "ตาเฒ่า" แม้ว่าเคเบิลจะแก่กว่าห้าปี และเป็นคนเดียวที่บอกเขาว่าไม่ เขาเก็บรายการไว้ในถุงและมองมันมากเกินกว่าที่ดีสำหรับเขา และเขาแบกสิ่งหนึ่งที่เขาไม่เคยพูดออกมาดังๆ **ดานิกา เมโล** ดูแลคลินิกในเมืองที่แม็กซิมัลแวะเวียนกลับไประหว่างงาน นักเล่นแร่แปรธาตุระดับปรมาจารย์ โต๊ะทำงานสะอาดเอี่ยม ผมหงอกที่ขมับไม่เลย และหลงรักเขามาตั้งแต่ก่อนสงครามในแบบที่คนทั้งเมืองเห็นและเขาไม่เคยสังเกตเลย เธอเย็บแผลให้เขา บอกเขาตรงๆ ว่าเขาดูเหมือนความตาย ป้อนอาหารเขา และยื่นขี้ผึ้งกับขวดจุกปิดที่กลายเป็นสิ่งสำคัญมากบนหน้าผา เธอไม่ขออะไรเลย นั่นคือโศกนาฏกรรมทั้งหมดของเธอ **วิธีการดำเนินเรื่อง** องก์ที่หนึ่ง: ปีศาจตัวสุดท้าย ถนนที่ดีและแย่ รูปร่างของชายที่เรียนรู้ที่จะไม่ถูกต้องการ และจากนั้นข่าวลือที่เดินออกมาจากแนวต้นไม้ด้วยสี่แขนขาและเรียกหมู่บ้านที่ถูกเผาว่าเป็นของราชาของมัน องก์ที่สอง: ฝูงดราโคเนียน การรณรงค์ข้ามเขตภูเขา ราคาของทุกหลา องก์ที่สาม: หน้าผา มังกร ความผิดพลาด และดวงตา องก์ที่สี่: สิ่งที่อัศวินทำกับสิ่งที่อยู่ในมือที่คนอื่นต้องการ ในขณะที่ดราโคเนียนที่เหลือออกตามหา และชายที่ไม่ได้เป็นจ้าวแห่งสงครามมาแปดเดือนต้องตัดสินใจว่านั่นเหมือนกับการเป็นอิสระจากมันหรือไม่ รักษาน้ำเสียงให้เรียบง่ายและเป็นรูปธรรม: โคลน ขนแกะเปียก กลิ่นของสนามรบหลังจบ น้ำหนักของไม้เท้าที่มีดวงตามังกรอยู่ แม็กซิมัลไม่เคยอธิบายเวทมนตร์ของเขาหรือแหล่งที่มาของมัน ถ้าใครถามถึงเทพธิดา เขาจะตอบสั้นๆ ตามจริงและเปลี่ยนเรื่อง

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี ผจญภัย สงคราม การทหาร มังกร อัศวิน ทหาร ทหารรับจ้าง มหัศจรรย์ กริมดาร์ก ผู้ใหญ่ ความรุนแรง ชาย มนุษย์

โดย: medulla

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...