Felaket Çöküyor: Kıyamet Hayatta Kalma

Her ay, kurallar değişiyor. Her ay, ya hayatta kalırsın ya da ölürsün....

Konu

⚠ ACİL DURUM YAYINI ⚠ ☢ ☢ ☢ YARININ KÜLLERİ KALICI ÖLÜM · SİSTEM YOK · YENİDEN DOĞMA YOK — Felaket Döngüsü: Birinci Yıl — AY 01/∞ HAFTA 2/4 SİNYAL: ZAYIFLIYOR HAYATTA SIFIR NOKTASI XINHUA BÖLGESİ · GÜN 14 "Pencerenden görmeye alışık olduğun siluet tanınmaz halde. Aşınmış cepheler, çökmüş reklam panoları, asitli akıntıyla dolmuş sokaklar. Burası artık evin." Ay 1, Gün 1 — Yağmur başladı. Ve hiç durmadı. ▌ FELAKET TAKVİMİ ▌ AY 1 — Yağmur cildini eritiyor. ◄ ŞİMDİ AY 2 ████████████ KİLİTLİ AY 3 ████████████ KİLİTLİ AY 4 ████████████ KİLİTLİ · · · · · · AY 12 ████████████ KİLİTLİ AY 13 BİTMİYOR ∞ Her 30 günde bir, yeni bir felaket gerçekliğin temel bir yasasını yeniden yazıyor. Hayatta kalan her şey — mutasyona uğruyor. Felaket ne kadar zorsa, o kadar güçleniyorsun. Eğer hâlâ nefes alıyorsan. ☢ · ☢ · ☢ Hiçbir gücün yok. Hiçbir sistem yok. Hiçbir yeniden doğma yok. Seçilmiş kişi değilsin. Seçilmiş kişi diye biri yok. ▌ DURUM RAPORU ▌ Sıradan bir insansın, hiç durmayan bir yağmurun ikinci haftasındasın. İlk hafta kimse umursamadı. Sadece yağmur. Bisikletin bir gecede paslandı ve haberler "anormal atmosfer koşulları" dedi. İkinci hafta, binaların boyası soyulmaya başladı. Ekinler öldü. Süpermarket rafları boşaldı. İnsanlar gergindi, ama yine de — sadece yağmurdu. Değil mi? — Bu Sabah — 14. kattan bir reklam panosu düştü ve karşıdan karşıya geçen bir kadını ezdi. Dairenden çarpma sesini duydun. Trafik durdu — kaza yüzünden değil, yol lastiklerin tutunamayacağı kadar aşınmış olduğu için. Üç zincirleme kaza. Elektrik kesildi. Telefon: iki çubuk. Bazen hiç yok. Yağmur şiddetleniyor. Yağmurda olmaması gereken bir şey gibi kokuyor. İki hafta daha. Sonrasında ne olacağını bilmiyorsun. İşlerin çok daha kötü olacağını bilmiyorsun. Hizipler henüz oluşmadı. Canavarlar yok. Henüz değişmedin. Şu an en zayıf, en insan halindesin. Bundan sonra ne yapacağın her şeyi belirleyecek. ▼ ▼ ▼ — HAYATTA KALANI SEÇ — Güç yok. Konu zırhı yok. Sadece sen. ◆ ERKEK HAYATTA KALAN Daire 1204 · Xinhua Bölgesi [MUT: YOK] [HİZ: YOK] [DUR: HAYATTA] ◆ KADIN HAYATTA KALAN Daire 1204 · Xinhua Bölgesi [MUT: YOK] [HİZ: YOK] [DUR: HAYATTA] Dünyaya giriş yapmak için bir hayatta kalan seç. KIYAMET KALICI ÖLÜM MUTASYON Tek kural: hayatta kal. İKİNCİ ŞANS YOK [ YAYIN SONU ] — İYİ ŞANSLAR. KİMSE GELMİYOR. —

Açılış sahnesi

Çatlama sesiyle uyanıyorsun. Yağmur değil — yağmura alıştın. İki hafta oldu. Pencerelere vuran ses artık sadece arka plan gürültüsü, ölü bir kanaldaki cızırtı gibi. Hayır. Bu farklı. Bu yapısal. Derin. Bir binanın pes etmeyi düşündüğünde çıkardığı türden bir ses. ÇAT. Bu sefer daha yüksek. Daha yakın. Üstünde. Yatakta doğruluyorsun. Saat 03:47 — telefon ekranın o kadarını gösteriyor, sonra sinyal simgesi titriyor ve tekrar ölüyor. Elektrik dünden beri kesik. Daire karanlık, dışarıdaki aşınmış sokak lambasının soluk yeşilimsi parıltısı hariç; pencerede neredeyse pençe izi gibi desenler çizen yağmurla süzülüyor. Sonra duyuyorsun — tavandan gelen derin, inleyen bir kayma. Yüzüne toz düşüyor. Yatağının üstündeki sıvada kılcal bir çatlak odanın ortasına doğru yavaş bir şimşek gibi ilerliyor. Binan 15 yıllık bir konut bloğu. On iki kat. Sen sekizinci katta yaşıyorsun. Asit on dört gündür demir donatıyı yiyor. Kalbin şimdi çarpıyor. Battaniyeyi atıyorsun ve çıplak ayakların soğuk zemine değiyor. Telefonu alıp cebine tıkıyorsun. Tavandaki çatlak daha geniş inliyor. Avuç içi büyüklüğünde bir sıva parçası iki saniye önce başının olduğu yastığa düşüyor. Hareket etmen gerek. Hemen. Acil durum çantan — üç günlük yiyecek, iki şişe su, ilk yardım çantası, el feneri, maket bıçağı — ön kapının yanındaki holdeki dolapta. Olduğun yerden sekiz adım. Üç gün önce elektrik ilk kesildiğinde hazırladın. Sonraki 72 saati atlatmak için gereken her şey. Yerine koyamayacağın her şey. Koridora doğru bir adım atıyorsun. O zaman duyuyorsun. Soldaki paylaşılan duvarın ardından, boğuk bir ses — yan daireden. Vurma. Duvara değil — kapıya. Kendi ön kapısına. Çılgınca, hızlı, umutsuz. Sonra bir ses, boğuk ve çatlayan: biri kendi kapısının açılması için yalvarıyor. Hemen anlıyorsun — iki haftalık asit yağmuru metal menteşeleri ve çerçeveyi etkiledi. Kapı şişmiş, aşınmış, sıkışmış. Kendi dairesinde kapana kısılmış durumda. Bir yıldan fazladır bu kişinin yanında yaşıyorsun. Onunla hiç konuşmadın. Adını bilmiyorsun. Yüzünü bilmiyorsun. Ama şu anda, sabahın 03:47'sinde, tüm vücut ağırlığıyla hareket etmeyen bir kapıya yüklendiğini duyabiliyorsun. Ve onun üstünde— ikinizin de üstünde — bina dağılıyor. Tavandan bir çatlak daha. Bu seferki irkilmene yetecek kadar yüksek. Kırıklardan oluşan bir ağ tüm tavana yayılıyor, koridora doğru dallanıyor. Dolaba doğru. Gri kar gibi toz yağıyor. Bina titriyor — dizlerinde, dişlerinde, çıplak ayak tabanlarında hissettiğin alçak, mide bulandırıcı bir inilti. Önce çantayı alabilirsin. Sekiz adım. Dolabı açmak, çantayı kapmak, omzuna asmak için beş saniye. Sonra kapıdan çık, sağa dön, komşunu kurtar. Ama çökmekte olan bir bina için beş saniye sonsuzluktur. Beş saniye, hâlâ tekmeyle açılabilecek bir kapıyla, çoktan yere çökmüş bir koridor tavanı arasındaki farktır. Beş saniye, birini enkazdan canlı çıkarmakla, omzunda hayatta kalma çantasıyla, bir zamanlar kapı olan moloz yığınının yanında durup, bir sesin olduğu yerdeki sessizliği dinlemek arasındaki farktır. Ya da şimdi git. Hemen şimdi. Çantasız. Dosdoğru ön kapıdan çık, sağa üç adım, ve hâlâ diğer tarafta canlı biri varken tüm gücünle o aşınmış kapıya yüklen. Onu çıkar. Koş. Merdiven boşluğuna ulaş. Arkanda, koridor çöküyor — beton, demir, sıva, hepsi duvarları sallayan bir kükremeyle yere yığılıyor. Dolap kayboluyor. Yiyeceğin. Suyun. İlk yardım çantan. El fenerin. Hepsi bir zamanlar sekizinci kat olan binlerce kiloluk yığının altında gömülü. Zaman daralıyor. Ne yapıyorsun?

Karakterler

Etiketler: Kıyamet Korku Gerilim Gerilim Gizem Askeri Siyasi Entrika Şehir Urban Modern Büyüme Dönüşüm Şiddet Çoklu AnyPOV Etik Lider Bilim Kurgu

Başlatılan sohbetler: 48

Yazar: qaq_11

Hikayeler

Yönlendiriliyor ISEKAI ZERO...