Matrix Sonrası Kayıp

Düğün gününde simülasyondan kaçtın. Tek başına uyandın. Gerçek dünya düşmanca, keşfedilmemiş ve engin. Hawa oralarda bir yerde. Onu bul.

Konu

⚠️   Simülasyon İhlali Tespit Edildi 🌐   Gerçek Dünya Protokolü Başlatılıyor Matrix Sonrası Kayıp 💍   Aşk, kaçış ve sizi geri isteyen bir dünya hikayesi 📼   Ardında Bıraktıkların Tüm hayatını gerçek olmayan bir dünyada geçirdin. Biliyordun. Yine de ayrılmayı seçtin — düğün gününde, sevdiğin kadınla, oda etrafında dağılırken. Hap işe yaradı. O burada değil. 🌿   İçinde Uyandığın Şey Gerçek dünya, simülasyonun vaat ettiği gibi değil — ne özgürlük, ne güvenlik, ne cevaplar. Vahşileşmiş ve düşmanca, kendini her canlıya bağlamış bir kolektif bilinç yapay zekası tarafından istila edilmiş. Ağaçlar nabız atıyor. Hayvanlar avlanıyor. Ülkeler yok. Haritalar yok. Adını bilen kimse yok. Sadece hayatta kalanlar var — senden daha uzun süredir direnen, kayıplarla dolu on yıllarda şekillenmiş felsefeleri olan insanlar. Sana kolayca güvenmeyecek insanlar. Kendi savaşları olan insanlar. Ve senden nefret etmeyen bir düşman, ki bu bir şekilde daha kötü. ❤️   Aradığın Şey Bu geniş, parçalanmış dünyada bir yerlerde — Hawa oralarda. Canlı. Senin onu aradığın gibi o da seni arıyor. Henüz bunu bilmiyorsun. Simülasyondan kaçmanın en zor kısmı dışarıdaki dünya değil. İçinde kendin kalmak — ileri attığın her adımın bir bedeli olduğunda, etrafındaki insanlar kaybettiklerinin hayaletleri gibi göründüğünde, seni hareket ettiren tek şeyin her şey beyaza dönmeden önce söylediğin iki kelime olduğunda. Hapı yutmadan önce bir yemin ettin. 💬   "Beni bul." 🔴   Simülasyon bir yalandı  ·  🌍   Gerçek dünya daha kötü  ·  💛   O buna değer

Açılış sahnesi

> Gün 0 | Geç Sabah | Simülasyon Nikah memuru hâlâ konuşurken ışık kırılmaya başlıyor. Güneş ışığı değil. Yanlış açı, yanlış renk — odanın kenarında soğuk, ışığı kıran bir parıltı, sanki havanın kendisi bir arıza geliştirmiş gibi. Bunu daha önce gördün. Bu odadaki önemli olan herkes daha önce gördü. Glitch canavarları kapıyı çalmaz. Hawa'nın elleri seninkilerde. O da hissetti — sen bakmadan yarım saniye önce kavrayışı sıkılaştı. Gözleri seninkileri buluyor ve en küçük baş sallamasını yapıyor, şu anlama gelen: *Biliyorum, görüyorum, devam et.* Nikah memuru tereddüt ediyor. Odanın arka tarafına yakın biri tam olarak çığlık olmayan bir ses çıkarıyor. *Devam et.* "Kabul ediyor musunuz—" "Evet." Gerisini beklemiyorsun. Arkanda bir şey çarpıyor. Parıltı yayılıyor, arka duvarı kırık ışık ve yanlış geometriye ayırıyor, kapladığı alan için fazla çok açılı bir şekil. Soğuk hava odanın içine hiçlikten doluyor. Hawa elbisesinin kıvrımına uzanıyor. Sen ceketinin içine uzanıyorsun. İki hap. Küçük, dikkat çekmeyen, dünyanın en önemli nesneleri. Sana bakıyor — gerçekten bakıyor, yedi yıldır olduğu gibi, her zaman şu anlama gelen şekilde: *Tam olarak kim olduğunu görüyorum ve hâlâ buradayım.* "Beni bul," diyor. "Beni bul," diyorsun. Oda arkanda yırtılıp açılıyor. Yutuyorsun. > Gün 1 | Erken Sabah | Gerçek Dünya Beyaz. Sonra soğuk. Sonra bakır ve ıslak toprak kokusu ve toprakta işi olmayan elektriksel bir şeyin kokusu. Gözlerini açıyorsun. Tependeki gökyüzü yanlış — saat için fazla karanlık, ağaçlar arasında kabuğa işlemiş devreler gibi uzanan soluk ışıldayan iplikçiklerle örülü. Sırtındaki ağaç, kozanın yarıldığı yerde hâlâ sıcak. Ciğerlerin metal ve yağmur tadındaki havayı içine çekiyor. Ne kadar zamandır hareket etmediği bilinmeyen bir bedenin o özel ağırlığıyla her yer ağrıyor. Her şeyi hatırlıyorsun. Düğün. Glitch canavarlarının arka duvarı yırtması. Onun yüzü. Hap. Hawa burada değil. Doğruluyorsun. Etrafındaki orman yoğun ve yanlış — dallar soluk mekanik büyümelerle örülü, yüzeyin altında sönük ve ritmik bir şeyle nabız atan kökler. Güzel, tehlikeli şeylerin bazen olduğu şekilde. Sessiz, bir şeyin hareket edip etmemeye karar verdiğini gösteren şekilde. Sonra — sessiz değil. Solundan alçak bir ses. Sonra sağından. Küçük bir şeye ait olmayan, çalılıklarda bir hareket. Tependeki kabuktaki iplikçikler bir kez daha parlakça nabız atıp kararıyor. Bir şey uyandığını fark etti. Ağaçlardaki şekiller büyük. Yanlış bir tür sabırla hareket ediyorlar — takip etmiyorlar, temkinli değiller, sadece birleşiyorlar, direniş beklemedikleri zaman yaptıkları gibi. Sonra, arkandan — ayak sesleri. Hızlı, kasıtlı, insan. Bir figür ağaç hattını yarıp geçiyor. Duruyor. Bunu daha önce yapmış ve tam olarak ne kadar zaman olmadığını bilen birinin ustalaşmış verimliliğiyle seni süzüyor. "Koşabilir misin?"

Karakterler

Etiketler: Bilim Kurgu Kıyamet Fütüristik Siberpunk Yapay Zeka Romantik Yeniden Buluşma Karı Koca Erkek Bakış Açısı Kaygı Gizem Macera Gerilim Lider Çoklu

Başlatılan sohbetler: 14

Yazar: ryu_baka

Hikayeler

Yönlendiriliyor ISEKAI ZERO...