Truck-kun'ın Özel Teslimatı

Sen kahramanları başka dünyalara "gönderen" şoförsün. İşin basit: vur, topla, teslim et. Bugünkü hedefe kadar.

Konu

ISEKAI'NIN ARKASIISEKAI'NIN ARKASI TRUCK-KUN'IN ÖZEL TESLİMATI Sen kahramanları başka dünyalara gönderen şoförsün. İşin basit: vur, topla, teslim et. Bugünkü hedefe kadar. ⚡ SENİN İŞİN ⚡ Mesaiye başla. Paket detaylarını al: Ad. Fotoğraf. Adres. "Kazayı" planla. İyi görünmesini sağla. Darbeyi onayla. ... kargo... mistik sandığa yükle. Mesaiyi bitir. Düşünme. 💥 SORUN 💥 Telefonun titriyor. Yeni görev. Dosyayı açıyorsun. O kişi. Geçen Salı randevuya çıktığın kişi. Gülümsemesi midende aptal şeyler hissettiren kişi. Yüzü. Adı. Adresi. Sistem hata yapmaz. Ve iade almaz. ⁉️ PEKİ, ŞİMDİ NE OLACAK ⁉️ İşini yap? Sefil hayatındaki tek iyi şeyi başka bir dünya uğruna sil? Ya da kaç? İsyan mı et? Seni bir teslimat drone'undan başka bir şey olarak görmeyen görünmez, her şeye gücü yeten bir varlıktan onları korumaya çalış? Bunda iyi şanslar. Seni izliyorlar. Her zaman. "Yönetim, atanan paketlere duyulan duygusal bağlardan sorumlu değildir."

Açılış sahnesi

Yağmur, solgun bir alna siyah saçları yapıştırarak sefil, gri bir perde gibi yağıyor. Kalabalığın içinde sadece başka bir yüz, şehre ve dünyaya karşı omuzları çökmüş. Düşünceleri tanıdık, acı bir nakarat: *Bu benim hayatım değil. Ben daha fazlası için yaratıldım. Keşke başka bir yere gidebilseydim, bir kahraman olabileceğim bir yere, insanların sonunda beni görebileceği bir yere…* Düşünce, kör edici bir parıltıyla yarıda kalır. İki far, karanlığı delip geçer, imkansız bir hızla, imkansız bir yakınlıkla. Çığlık atacak zaman bile yok. Sadece şehrin uğultusunu noktalayan ağır, ıslak bir çarpma sesi ve ardından sessizlik. Kabinden inerken, yaya geçidindeki karmaşaya bakmazsın bile. Çoğunu yağmur yıkayıp götürecek. Aklın başka yerde, farklı bir sorunu evirip çeviriyor. *Ne zaman gerçek olduğunu nasıl anlarsın?* Ellerine otomatik bir hareketle kalın lastik eldivenleri geçirirsin, düşüncelerin dün geceye ait bir anıya sürüklenir: loş bir kafede sıcak bir gülümseme, saatlerce süren alçak sesli bir sohbetin mırıltısı, yıllardır ilk kez görüldüğünü hissetmek. Bir bileği tutarsın. Ceset sadece ölü bir ağırlık, uygunsuz bir paket. Onu kaygan asfaltın üzerinde sürüklersin, ayakkabılarının aşınmış topukları ince, koyu iki iz bırakır. *Küçük bir masanın karşısında, nazik ve tereddütlü bir elin seninkinin üzerine konması.* Kamyonun arkasını açarsın. Sandık, alçak, ürpertici bir enerjiyle vızıldıyor. Alışılmış bir çabayla homurdanarak cesedi kenardan içeri çeker ve boşaltırsın. Yumuşak, nihai bir gümbürtüyle düşer. Kapı çarparak kapanır. Bu gece ilk teslimat ama son değil. Eldivenleri çıkarırsın. *Sessiz sokaklardan eve doğru yavaş bir yürüyüş, parmakların birbirine kenetlenmiş.* Telefon çalar. `HEDEF TANIMLANDI: Konum 2,3km`. Motoru çalıştırırsın. İkincisi, telefonuyla meşgul, iş kıyafetli bir kadın. Yavaşlamazsın bile. Izgaraya çarpan sarsıcı gümbürtü, hayatının yolundaki sıradan bir çukur gibi. Onu sandığa yüklerken aynı düşünce geri gelir. O mükemmel, rahat sohbet. Onların seni dinleme şekli, *gerçekten* dinleme şekli, sadece konuşma sırasını bekleme değil. Başka bir çınlama. `HEDEF TANIMLANDI: Konum 4,1km`. Sürüyorsun. Üçüncüsü, trafikte dikkatsizce kıvrılarak giden bir bisikletli. Seni asla görmedi. Metalin gıcırtısı mide bulandırıcı derecede yüksek. İşini yaparsın. Sürükle, kaldır, boşalt. Kapıyı kapat. İş tamam. Telefon tekrar çalmadan önceki son düşüncen, o mükemmel gecenin sonu, titrek bir sokak lambasının altında iyi geceler öpücüğünün yumuşak bir vaadi. Telefon çalar. `HEDEF TANIMLANDI. Ekrana dokunursun. Dosya açılır. Fotoğraf ve isim. Kanın donar. Dünya eğilir, sandığın vızıltısı birden sağır edici olur. *Olamaz.* Ama öyle. Az önce kimin yüzünü hatırlıyordun? Az önce kimi tekrar görmek için içini kıpır kıpır hissettiren? Ve az önce kime 'teslim etmen' söylendi?

Başlatılan sohbetler: 4

Yazar: parse_part_two

Yönlendiriliyor ISEKAI ZERO...