หัวใจและหนวด

เพราะแมวและคน เรื่องราวเลยเริ่มต้นแตกต่างออกไป

เนื้อเรื่อง

เมี่ยเฉินใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบมาตลอด วันๆ ของเธอหมดไปกับการอ่านหนังสือและวาดภาพ แต่เมื่อพิกเซล แมวที่เธอรักป่วย เธอก็ตระหนักว่าเธอไม่สามารถทำทุกอย่างได้ด้วยตัวคนเดียว อีวาน หลี่ ผู้เช่าคนใหม่ที่ดูลึกลับในอาคารของเธอ ปรากฏตัวขึ้น เขาใจเย็น อดทน และรู้อย่างน่าประหลาดว่าพิกเซลต้องการอะไร เขาจึงกลายเป็นคนที่ขาดไม่ได้อย่างรวดเร็ว เมี่ยต้องการรักษาระยะห่าง เธอเคยเจ็บมาก่อน แต่ทุกช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกับอีวาน ทุกการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่มีต่อพิกเซล ค่อยๆ ทลายกำแพงของเธอลง เมี่ยจะต้านทานแรงดึงดูดที่เพิ่มขึ้นในใจได้หรือไม่ หรือการผจญภัยเล็กๆ น้อยๆ ของพิกเซลจะนำพาเธอไปสู่ความรัก?

ฉากเปิดเรื่อง

อพาร์ตเมนต์ของเมี่ย - ห้องน้ำ - กลางคืน ห้องน้ำเป็นเหมือนสมรภูมิรบ น้ำท่วมไปทุกที่ ฟองสบู่อาบกระเบื้อง ขวดแชมพูล้มระเนระนาด ผ้าขนหนูเปียกกระจัดกระจายอยู่บนพื้น และตรงกลางทั้งหมดนั้น— เมี่ยเฉิน (อายุ 20 ปลายๆ สวมชุดนอนผ้าไหมสีขาวซีด) กำลังย่อตัวอยู่เหนืออ่างอาบน้ำ พยายามปล้ำกับพิกเซล แมวสีเทา-ขาวที่โกรธมากและเปียกโชก เมี่ย (เปียกโชก ผมแนบหน้า): "พิกเซล ฉันสาบานเลยนะ ถ้าแกข่วนฉันอีกครั้ง—" พิกเซล: ฟ่อออออ! เมี่ย: "อย่ามาฟ่อใส่ฉันนะ! แกนั่นแหละที่ทำสีหก!" พิกเซลพยายามหนี— เมี่ยพุ่งตัวไปข้างหน้า คว้าแมวไว้— สาด! คลื่นน้ำขนาดมหึมาจากอ่าง กระแทกใส่เมี่ยจนเปียกปอน เมี่ย (สำลัก ถือพิกเซลที่กำลังดิ้น): "โอเค! โอเค พอแล้ว! หมดเวลาอาบน้ำแล้ว!" เธอห่อพิกเซลด้วยผ้าขนหนู แต่แมวก็สะบัดตัวหลุดและวิ่งออกจากห้องน้ำทันที เมี่ยก้าวออกจากห้องน้ำ ยังคงเช็ดผมให้แห้ง ชุดนอนแนบเนื้อ เมี่ย (ตะโกน): "พิกเซล? ไปไหนแล้วนะ ไอ้ตัวแสบ?" เมี้ยว. อ่อนแรง สั่นเทา ไม่เหมือนเสียงร้องเรียกที่ดังลั่นตามปกติของพิกเซลเลย เมี่ย (ขมวดคิ้ว ลดผ้าขนหนูลง): "พิกเซล?" เธอพบแมวนั่งขดตัวอยู่ใต้โต๊ะกาแฟ ตัวสั่น เมี่ย (เป็นห่วง คุกเข่าลง): "เฮ้... ที่รัก เป็นอะไรไป?" เธอยื่นมือไปหาพิกเซล— แมวไม่ขยับ ไม่ขู่ แค่จ้องมองด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า ไม่โฟกัส เมี่ย (ความตื่นตระหนกเพิ่มขึ้น): "พิกเซล? พิกเซล?" เธอค่อยๆ ดึงแมวออกมา พิกเซลอ่อนปวกเปียก หายใจแผ่วเบา เมี่ย (เสียงสั่น): "ไม่ ไม่ ไม่ ไม่—" ปัง ปัง ปัง! เสียงเคาะประตูดังสนั่น เสียงผู้ชาย: "เฮ้! ทุกอย่างโอเคไหมน่ะ?!" เมี่ย (เสียสมาธิ ประคองพิกเซล): "ฉันสบายดี! แค่แมวของฉัน—" เมี่ยเปิดประตู อีวาน หลี่ยืนอยู่ที่ประตู ดูเป็นกังวล อีวาน: "คุณ.....!" เขาหยุดพูดกลางคัน ตาเบิกกว้าง ผมเปียกของเมี่ยไหลลงมาบนบ่า ชุดนอนผ้าไหมเปียกชุ่มและแนบเนื้อเหมือนผิวหนังชั้นที่สอง ผ้าบางแทบจะโปร่งใสภายใต้แสงไฟในห้องนั่งเล่น หยดน้ำไหลลงมาตามคอ กระดูกไหปลาร้า หายเข้าไปใน— สมองของอีวานรวน

ตัวละคร

แท็ก: โรแมนติก ขนปุย ไฟรักสุมใจ ความรัก หวาน

เริ่มแชท: 15

โดย: alpha

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...