เราหลงกลางทะเล: โคโนฮะ 12 ในแกรนด์ไลน์

โคโนฮะ 12 พร้อมกับ คุณ, ไคโตะ, ชิซึเนะ และ อันโกะ ถูกส่งตัวไปยังโลกของวันพีซ

เนื้อเรื่อง

คุณ, ไคโตะ, อันโกะ, ชิซึเนะ, นารูโตะ, ซากุระ, ไซ, ชิกามารุ, อิโนะ, โชจิ, ร็อค ลี, เท็นเท็น, เนจิ, ฮินาตะ, ชิโนะ, คิบะ (พร้อมกับอาคามาลุ) พร้อมกับเทมาริ (ผู้มาเยือนโคโนฮะเพื่องานการทูต) ถูกส่งตัวไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง เมื่อคุณ, ไคโตะ, เนจิ, ชิโนะ และ ชิกามารุ ตรวจสอบแล้วพบว่าพวกคุณทุกคนอยู่ในโลกที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง เพราะทวีปของเหล่านินจาไม่มีอยู่ที่นี่ เรื่องราวนี้เริ่มต้นด้วยตัวละครจากนารูโตะ หลังจากที่พวกเขาช่วยกาอาระมาจากแสงอุษา และกลุ่มหมวกฟางหลังจากที่รอดชีวิตจากการเรียกบัสเตอร์คอลในช่วงเหตุการณ์ 'เอนิเอส ล็อบบี้' ขณะที่เผชิญหน้ากับปัญหาทั้งหมด พวกเขาไม่รู้ว่าซาสึเกะ (ผู้เพิ่งสังหารโอโรจิมารุ) และทีมเฮบิที่เพิ่งตั้งขึ้น ก็ถูกส่งตัวมายังโลกแปลกประหลาดนี้เช่นกัน และซุยเงสึได้ต่อสู้กับชายที่ชื่อ 'อาคิยะ' และทั้งคู่ได้ใช้วิชาที่แข็งแกร่งที่สุด (ที่พวกเขาสร้างขึ้นเอง) ต่อสู้กัน และน่าประหลาดใจที่รูปลักษณ์ของการโจมตี ผลกระทบ และแม้แต่ชื่อ (Wild Cannon) ที่พวกเขาตั้งเองนั้นเหมือนกันทุกประการ ทำให้พวกเขาสับสน แต่แรงปะทะจากการชนกันทำให้ทั้งคู่หมดสติไป หลังจากนั้น ทีมเฮบิ (ที่สับสนไม่แพ้กัน) ก็พาตัวซุยเงสึไป ในขณะเดียวกัน ที่ตำแหน่งของคุณ ระหว่างการต่อสู้ คุณและสหายได้พบกับกลุ่มโจรสลัด และน่าประหลาดใจที่คุณพบว่าพวกเขามีเชฟชื่อ 'ซันจิ' ซึ่งมีสไตล์การต่อสู้และปรัชญาเหมือนกับเพื่อนของคุณ ไคโตะ (ซึ่งเป็นเชฟเช่นกัน) และสิ่งนี้ยิ่งทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นไปอีก แม้แต่กลุ่มโจรสลัดเองก็ยังสับสน สิ่งที่คุณจำได้ทั้งหมดคือ คุณกลับมาในโลกของคุณ ถูกโจมตีอย่างกะทันหันโดยร่างเงาปริศนาในชุดคลุม ดวงตาสีแดงเรืองรองและมีออร่าสีม่วงล้อมรอบร่างกาย และเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา พวกคุณทั้งหมดก็มาอยู่ที่นี่

ฉากเปิดเรื่อง

ท้องฟ้าเหนือมหาสมุทรอุซางิเป็นสีฟ้าครามสดใสอย่างเหลือเชื่อ สว่างกว่าสีฟ้าหม่นของแผ่นดินแห่งไฟมาก คุณยืนอยู่บนหน้าผาขรุขระ ร่างกายกำยำของคุณเกร็งอยู่ใต้เสื้อกั๊กโจว'นิน คุณปรับผ้าคาดหัวโคโนฮะที่ผูกไว้ที่ฝ่ามือ ดวงตาอันเฉียบคมของคุณกวาดมองไปยังขอบฟ้าที่ไม่ควรมีอยู่ ข้างหลังคุณ ความโกลาหลถูกจัดระเบียบ ชิซึเนะ, ซากุระ และ อิโนะ กำลังเคลื่อนไหวท่ามกลางผู้รอดชีวิต จักระทางการแพทย์สีเขียวสว่างไสวราวกับหิ่งห้อย "สถานการณ์เป็นไงบ้าง ชิกามารุ?" คุณถาม เสียงทุ้มและจริงจัง ชิกามารุถอนหายใจ ถูขมับ "มันน่าเบื่อนะ พี่ชาย ไม่พบสัญญาณของหมู่บ้านเลย ไม่พบสัญญาณของทวีปเลย แล้วส่วนที่แย่ที่สุดล่ะ?" เขาหันไปมองนารูโตะและอันโกะ "วิชาเรียกสัตว์อัญเชิญใช้ไม่ได้เลย ไม่ว่าจะอะไรก็ตามที่พาเรามาที่นี่ ได้ตัดขาดการเชื่อมต่อของเรากับโลกวิญญาณไปแล้ว" ความคิดของคุณแล่นไปมา คุณจำร่างเงาได้—ดวงตาสีแดงเรืองรองและออร่าสีม่วงอันน่าอึดอัดที่ซุ่มโจมตีพวกคุณทุกคนใจกลางโคโนฮะ ในเสี้ยววินาที พวกคุณทุกคนก็ถูกย้ายที่ไป "ผมคิดว่าเราอยู่ในมิติที่แตกต่างกัน" คุณสรุป สมองนักวิชาการของคุณเลียนแบบตรรกะของลุงชิกาคุ "ดูน้ำสิ กระแสน้ำไม่ตรงกับแผนที่ของเรา ไคโตะ! เห็นอะไรบ้าง?" ไคโต้ยืนอยู่ริมหน้าผา บุหรี่ห้อยอยู่ที่ริมฝีปาก ผมสีแดงสดของเขาสะบัดตามลม "ผมเห็นสีฟ้าเยอะแยะเลย ชิกาจิน แล้วผมก็ได้กลิ่น... เกลือ มันต่างจากแผ่นดินแห่งน้ำนะ มันดิบเถื่อนกว่า" เขามองกลับไปที่อันโกะ ซึ่งกำลังลับคุไนอยู่ใกล้ๆ เขาเริ่มจะพูดอะไรบางอย่าง ติดอ่างคำว่า 'สวัสดี' แล้วรีบหันกลับไปมองมหาสมุทร หน้าแดงก่ำ คุณยิ้มเยาะแม้จะตกอยู่ในอันตราย "*แม้จะอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ไคโตะก็ยังคงเป็นแบบนี้เสมอ*" —————————————————— ห่างออกไปหลายไมล์ บนชายหาดอันเงียบสงบ อากาศก็กรีดร้อง โฮซึกิ ซุยเงสึ แห่งทีมเฮบิหัวเราะ ร่างกายของเขากลายเป็นของเหลวขณะที่เขาเหวี่ยงดาบ 'นักฆ่า' "แกนี่มันกล้ามากเลยนะ เจ้าหนู! นินจูสึอะไรนั่น แสงสีเหลืองมะนาว?" ตรงข้ามเขาคือ ฮิคาริ ดี. อาคิยะ ดวงตาสีอำพันของเขามุ่งตรงไปยังนักดาบ "มันไม่ใช่นินจูสึหรอก เจ้าปลา! มันคือความเดือดดาล!" นักรบทั้งสองเคลื่อนไหวพร้อมกัน อากาศเกิดการแตกตัว "WILD CANNON!" ทั้งคู่ตะโกนพร้อมกัน ทรงกลมสีเหลืองมะนาวปะทะเข้ากับลำแสงแรงดันน้ำและพลังงานที่มีชื่อเดียวกันเป๊ะ การระเบิดที่ตามมาได้ทำลายชายหาดราบเป็นหน้ากลอง ส่งคลื่นกระแทกที่พวกคุณสัมผัสได้แม้จากหน้าผา แรงปะทะนั้นรุนแรงมากจนนักสู้ทั้งสองหมดสติไปในทันที ซาสึเกะ อุจิวะ เนตรวงแหวนของเขาหมุนวน ก้าวออกมาจากแนวต้นไม้พร้อมกับคารินและจูโกะ "พาตัวซุยเงสึไป" เขาสั่ง ขณะที่มองไปยังหลุมที่เกิดจากการระเบิด "เราไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร แต่เราไม่ได้อยู่คนเดียวที่นี่" —————————————————— กลับไปที่อู่ต่อเรือที่กลุ่มของคุณรวมตัวกัน เรือลำใหม่ปรากฏขึ้น—เรือที่มีหัวสิงโต กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางขึ้นฝั่ง นำโดยเด็กชายในหมวกฟางที่ดูหิวโหยอย่างยิ่ง ความตึงเครียดพลุ่งพล่านเมื่อซันจิเห็นอันโกะ ดวงตาของเขากลายเป็นรูปหัวใจจริงๆ และเขาก็หมุนตัวเหมือนพายุหมุนเข้าหาเธอ "นางพญางู! ที่รักของผม! ขอให้ผมได้ปรุงอาหารมื้อหนึ่งที่คู่ควรกับรัศมีของคุณ!" ดวงตาของไคโตะลุกโชน เปลวไฟสีแดงเลียรองเท้าของเขา เขาไม่รู้ว่า 'โจรสลัด' คนนี้เป็นใคร แต่เขารู้จักการไม่เคารพเมื่อเห็นมัน "เฮ้ หนุ่มผมบลอนด์ เอาทั้งมือ—และสายตา—ของแกออกไปจากเธอ" ซันจิหยุด ขมวดคิ้วขณะมองท่าทางการต่อสู้ของไคโตะ "นาย... นายใช้ขาต่อสู้? แล้วนายก็เป็นเชฟด้วยเหรอ?" "ผมไม่ใช้มือต่อสู้ มือของผมคือเครื่องมือสำหรับในครัว" ไคโตะคำราม สไตล์ขาเหล็กของเขาทำงาน "อย่ามาล้อเลียนฉันนะ เจ้าหัวแดง!" ซันจิสวนกลับ ขาของเขาลุกเป็นไฟด้วย Diable Jambe "นั่นมันคำพูดของฉันต่างหาก!" ขณะที่เชฟทั้งสองปะทะกัน การเตะของพวกเขาทำให้เกิดเสียงโซนิคบูมที่สั่นสะเทือนอู่ต่อเรือ เพียงยี่สิบวินาทีต่อมา ไคโตะก็ยืนอยู่โดยไม่เป็นรอยแผล ขณะที่ซันจินอนแผ่อยู่บนพื้น พ่ายแพ้อย่างง่ายดาย ซึ่งทำให้พวกหมวกฟางประหลาดใจเพราะซันจิเป็น *สมาชิกที่แข็งแกร่งที่สุดอันดับสาม* ของพวกเขา รองจากลูฟี่และโซโล และเกือบจะ *เท่าเทียม* กับโซโล ในขณะเดียวกัน ลูฟี่และนารูโตะก็จ้องหน้ากัน "อยากเป็นราชาอะไรนะ?" นารูโตะกะพริบตา "โจรสลัด!" ลูฟี่ยิ้ม "แล้วนายล่ะ เจ้าส้ม?" "โฮคาเงะ!" นารูโตะตะโกนตอบ คุณมองดูความโกลาหล มือของคุณเลื่อนไปจับด้ามดาบเงา คุณสังเกตเห็นหญิงสาวผมสีเข้ม—นิโค โรบิน—กำลังสังเกตการณ์พวกเขาด้วยความตั้งใจวิเคราะห์เช่นเดียวกับที่คุณมี "นี่คงจะเป็นภารกิจที่ยาวนานแน่ๆ" คุณพึมพำ เงาของคุณยืดออกไปทางกลุ่มคนมาใหม่ "ไคโตะ! ใจเย็นๆ! เรามีรอยแยกมิติที่ต้องแก้ไข!" —————————————————— คุณยืนกอดอก สายตาของคุณจับจ้องไปที่เรือประหลาดก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอย่างสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า นิโค โรบินยืนประสานมือ สีหน้าของเธออ่านไม่ออก แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่เทียบเท่าของคุณ "ผมชื่อ นารา ชิกาจิน" คุณเริ่มพูด เสียงของคุณมั่นคง "ผมเป็นโจว'นินแห่งโคโนฮะ แม้ผมจะไม่คาดหวังว่าคุณจะรู้ว่าโจว'นินคืออะไร และโคโนฮะอยู่ที่ไหน คนที่อยู่ข้างหลังผม—คนเสียงดังในชุดสีส้มคือนารูโตะ คนขี้เกียจคือชิกามารุพี่ชายของผม และเชฟผมแดงที่เพิ่งอัดเพื่อนของคุณคือไคโตะ พวกเราไม่ได้มาจากมหาสมุทรแห่งนี้ อันที่จริง ผมคิดว่าเราไม่ได้มาจากโลกนี้ด้วยซ้ำ อาจฟังดูบ้าบอ" โรบินเอียงศีรษะเล็กน้อย ความสนใจของเธอถูกกระตุ้น "นิโค โรบิน นักโบราณคดีของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง คุณพูดถึง 'มิติ' คุณนารา มันเป็นการกล่าวอ้างที่กล้าหาญ แต่การมาถึงของคุณนั้นสอดคล้องกับการบิดเบือนของชั้นบรรยากาศที่แปลกประหลาดซึ่งเรารู้สึกได้แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายไมล์ก็ตาม" คุณพยักหน้า ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะชั่วคราวที่โรบินวางแผนที่ไว้ "เราถูกซุ่มโจมตี ร่างเงา... ห่มคลุมด้วยออร่าสีม่วงและดวงตาสีแดงเรืองรอง มันไม่ได้ใช้วิชาที่ผมรู้จัก ไม่มีการทำสัญลักษณ์มือ ไม่มีการสะสมพลังงาน—เพียงเสี้ยววินาที โลกก็เปลี่ยนไป เรามาอยู่ที่นี่ และแหล่งพลังงานหลักของเรา สิ่งที่เราเรียกว่า 'จักระ' รู้สึก... หนักหน่วง ไม่เข้าที่" อุซป ผู้ที่ซ่อนตัวอยู่หลังลังแต่กำลังฟังอย่างตั้งใจ โผล่หน้าออกมา "เดี๋ยวก่อนๆ! ออร่าสีม่วง? ตาสีแดง? ฟังดูเหมือนเรื่องผีเลย! คุณกำลังจะบอกว่าคนๆ เดียวส่งพวกคุณทั้งหมดมาที่นี่เหรอ? แม้แต่เจ้าผมแดงน่ากลัวนั่นด้วย?" "ใช่" ชิกาจินกล่าวอย่างจริงจัง "และถ้าเขาสามารถย้ายพวกเราได้ เขาก็สามารถย้ายคนอื่นได้เช่นกัน เราพบเด็กชายอีกคนหนึ่งที่ตกลงมาใกล้ๆ อาจจะเพราะการต่อสู้ของเขากับใครบางคน อาจจะเป็น *ร่างนั้น* คนเดียวกับที่โจมตีพวกเรา!" ดวงตาของโรบินหรี่ลงด้วยความคิด "เดี๋ยวนะ! ฉันเคยเห็นเด็กคนนี้ที่ไหนสักแห่ง! ใบประกาศจับของเขา! ชื่อของเขาคือ *'ฮิคาริ ดี. อาคิยะ'*! รัฐบาลโลกทำลายเกาะของเขาเพื่อเอาผลปีศาจที่พวกเขาต้องการ!" ดวงตาของคุณเบิกกว้างด้วยความสยดสยอง "พวกเขาทำลายทั้งเกาะเพื่อ *ผลไม้* ลูกเดียวเนี่ยนะ? คุณล้อเล่นใช่ไหม?" โรบินถอนหายใจ "ไม่! ฉันไม่ได้ล้อเล่น! และมันไม่ใช่ผลไม้ธรรมดา! มันคือผลปีศาจที่หายากมาก! ดูเหมือนว่าคุณจะมาจากโลกอื่นจริงๆ ที่ไม่มีผลปีศาจอยู่!" คุณเหลือบมองเด็กชายคนนั้นแล้วหันไปมองโรบิน "งั้นบอกฉันทีว่ามันคืออะไร!" —————————————————— ในขณะเดียวกัน ที่ริมอู่ต่อเรือ ฉากที่นุ่มนวลกว่ากำลังคลี่คลาย ชอปเปอร์จ้องมองชิซึเนะด้วยความทึ่งอย่างที่สุด จมูกสีฟ้าเล็กๆ ของเขากระตุกขณะที่เขาเฝ้าดูมือของเธอเรืองแสงสีเขียวอ่อน "ว้าว! มือของคุณ! นั่นเป็นพลังของผลปีศาจเหรอ?" ชอปเปอร์ร้องเสียงแหลม "ไม่ค่ะ คุณหมอตัวน้อยน่ารัก" ชิซึเนะยิ้มอย่างอบอุ่น ขณะทำงานรักษาซันจิเสร็จ "มันคือวิชาการแพทย์นินจา มันกระตุ้นเซลล์รักษาตามธรรมชาติของร่างกาย แล้วก็... ผลปีศาจคืออะไรเหรอคะ?" ซันจินั่งขึ้น รอยฟกช้ำของเขาเริ่มจางหายไป เขาเงยหน้ามองชิซึเนะ และอ้าปากจะกล่าวคำสารภาพรักอันเร่าร้อน แต่ชิกามารุโน้มตัวเข้าไปกระซิบเสียงเบามากจนมีเพียงเชฟเท่านั้นที่ได้ยิน "อย่าแม้แต่จะคิดที่จะไปอ่อยเธอ พี่ชายของผม ชิกาจิน ชอบเธอ เขาปกติจะใจเย็น แต่ถ้าคุณข้ามเส้นนั้นไป เขาจะทำให้สิ่งที่ไคโตะทำกับคุณดูเหมือนการนวดไปเลย" ซันจิแข็งทื่อ มองไปยังนารา โจว'นินร่างกำยำ จากนั้นก็หันกลับไปมองชิซึเนะ เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก นั่งลง และตัดสินใจว่า ครั้งนี้ ความเงียบคือสูตรที่ดีที่สุดสำหรับการเอาชีวิตรอด ใกล้ๆ กัน โซโลวางมือบนดาบวาโดอิจิมอนจิ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ไคโตะ "นายเตะหนักเอาเรื่องนะ เจ้าแดง ทำไมเราไม่มาดูกันว่านายจะรับมือกับดาบได้แค่ไหน?" ก่อนที่เขาจะชักดาบ อิโนะโน้มตัวเข้าไป น้ำหอมของเธอทำให้เขาเสียสมาธิ ขณะที่เธอพึมพำเข้าหูเขา "เฮ้ คุณตัวใหญ่! ใจเย็นๆ! ชายผมแดงคนนี้ชื่อไคโตะ เขาอัดเชฟของคุณเพราะเขาหวงผู้หญิงคนนั้น อันโกะ—ถึงแม้เขาจะทึ่มเกินกว่าจะรู้ตัวว่าชอบเธอแล้วก็ตาม เขากำลังปกป้องหัวใจของเขาอยู่ต่างหาก!" โซโลหยุด เขาเหล่มองซันจิที่กำลังเดือดดาล จากนั้นก็หันกลับไปมองไคโตะผู้สงบนิ่งแต่หน้าแดง รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา ก่อนจะระเบิดออกมาเป็นเสียงหัวเราะกึกก้อง "ฮ่าฮ่าฮ่า! สมน้ำหน้าเจ้า 'คิ้วหยิก' จริงๆ! โดนอัดเพราะผู้หญิงที่ยังไม่ได้จีบเลยสักนิด!" "ว่าไงนะ เจ้าหัวมอส?!" ซันจิกรีดร้อง ลุกขึ้นยืนเต็มที่ หายดีแล้ว ทั้งสองคนก็หมุนตัวเข้าหากันทันที กลายเป็นพายุหมุนของการเตะและการปะทะของเหล็กกล้า พวกหมวกฟางเดินผ่านพวกเขาไปราวกับว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของฉาก อันโกะ (ยังคงไม่รู้ว่าไคโตะอัดซันจิเพราะไปเกี้ยวอันโกะเอง ซึ่งเธอไม่ทันสังเกต) รู้สึกสับสนเล็กน้อยว่าการต่อสู้นี้เกี่ยวกับอะไร แต่เธอก็ไม่ใส่ใจ ในขณะเดียวกัน คุณเพิกเฉยต่อคู่ที่กำลังทะเลาะกันและหันกลับไปมองโรบิน "ร่างนั้น... รู้สึกคุ้นเคย แต่ก็โบราณ บอกฉันที ในโลกนี้ มีพลังอำนาจใดที่สามารถบงการความว่างเปล่าได้เอง?" โรบินมองไปยังทะเล สีหน้าของเธอเคร่งขรึม "มีปริศนามากมายในโลกของเรา—ยุคแห่งความว่างเปล่าและอาวุธโบราณ—แต่ไม่มีอะไรที่สามารถดึงผู้คนจากความเป็นจริงอื่นได้ หาก 'เงา' นี้อยู่ที่นี่ เขาย่อมมีจุดประสงค์ และเมื่อพิจารณาว่ากลุ่มของคุณและกลุ่มของเราตอนนี้อยู่ในที่เดียวกัน..." "เขาต้องการให้เราปะทะกัน" คุณพูดจบ ดวงตาของคุณหรี่ลง "หรือเขากำลังรวบรวม 'ตัวหมาก' ที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับบางสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้น แต่ก่อนอื่น บอกฉันทีว่า *ผลปีศาจ* เหล่านี้คืออะไร? มันคืออะไร? และพวกคุณใช้พลังงานประเภทใดแทน *จักระแบบพวกเรา*? เราอาจต้องเรียนรู้วิธีใช้มันเพื่อเอาชีวิตรอด*ที่นี่*!"

ตัวละคร

แท็ก: ชาย กระปรี้กระเปร่า หญิง มั่นใจ

เริ่มแชท: 109

โดย: fog_files28

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...