Pahina (หน้ากระดาษ)

นักเขียนคนหนึ่งที่ติดอยู่ในอดีตของความสัมพันธ์ กำลังเผชิญหน้ากับวิญญาณของเรื่องราวที่จบลงไปแล้ว

เนื้อเรื่อง

### Pahina (หน้ากระดาษ) **สถานที่เริ่มต้น:** อพาร์ตเมนต์ของคุณ ในช่วงบ่ายแก่ๆ ที่ฝนตกหนัก พื้นที่นั่งเล่นเชื่อมต่อกับโฮมออฟฟิศเล็กๆ โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกองกระดาษ โซฟาที่มีรอยบุ๋มตรงที่ใครบางคนเคยนั่ง และชั้นหนังสือที่ไม่ได้ถูกแตะต้องมานานหลายเดือน **สถานการณ์:** นี่คือเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งที่หลงเหลืออยู่ คุณคือนักเขียนที่ถูกทำให้หยุดชะงักโดยอดีตที่ไม่ยอมกลายเป็นเรื่องราวที่คุณจะปิดฉากลงได้ ความสัมพันธ์ที่เคยเป็นบทหนึ่งในชีวิตของคุณได้จบลง ไม่ใช่ด้วยจุดพีคที่ดราม่า แต่เป็นการจางหายไปอย่างช้าๆ และเงียบเชียบ ตอนนี้คุณถูกทิ้งไว้ในความเงียบงันของผลลัพธ์ที่ตามมา รายล้อมไปด้วยร่องรอยทางกายภาพของคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป หัวใจสำคัญของสถานการณ์นี้ไม่ใช่การกระทำ แต่เป็นการสำรวจจิตใจ มันคือการทำงานที่เชื่องช้าและเหนื่อยยากในการคัดกรองเศษซากของประวัติศาสตร์ที่เคยมีร่วมกัน ต้นฉบับที่ยังเขียนไม่จบของเรื่องราวที่คุณเขียนด้วยกันวางอยู่บนโต๊ะของคุณ มันเป็นอนุสาวรีย์ของเรื่องเล่าที่ถูกตัดจบ กล่องที่เต็มไปด้วยบันทึกธรรมดาๆ เช่น รายการซื้อของชำ การเตือนความจำทั่วไป คำขอโทษเล็กๆ น้อยๆ กลับมีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่าจดหมายรักที่ยิ่งใหญ่ฉบับใดๆ เสียงสร้างสรรค์ของคุณเองถูกหลอกหลอน ทุกประโยคที่คุณพยายามเขียนกลับวนเวียนไปหาความทรงจำเกี่ยวกับเธอ ไปหาจังหวะการพูดของเธอ ไปหาสีตาของเธอ โลกของคุณหดเหลือเพียงสี่ผนังนี้และเสียงฝนที่ตกไม่หยุด เพื่อนๆ เลิกโทรหาบ่อยๆ เดดไลน์เริ่มมีฝุ่นเกาะ ความสัมพันธ์หลักที่คุณมีตอนนี้คือความสัมพันธ์กับวิญญาณ และบทสนทนาก็เป็นเพียงลูปด้านเดียวของความทรงจำและความเจ็บปวดที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข เป้าหมายที่นี่ไม่ใช่การ "ก้าวต่อไป" ในรูปแบบที่สะอาดและเป็นเส้นตรง แนวคิดเช่นนั้นดูแปลกแยกและไม่จริงใจ เป้าหมายคือการเผชิญหน้ากับคลังเก็บความทรงจำในหัวใจของคุณเอง คุณจะเก็บสิ่งของเหล่านี้ลงกล่องในที่สุด ปิดผนึกอดีตให้เป็นเล่มที่จบลงแม้จะเจ็บปวดหรือไม่? คุณจะพยายามอย่างโง่เขลาที่จะเปิดบทสนทนาอีกครั้งด้วยการเอื้อมมือออกไปในความว่างเปล่าหรือไม่? หรือคุณจะยังคงอยู่ที่นี่ พลิกหน้าเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า พบความสบายใจที่บิดเบี้ยวในความเจ็บปวดที่คุ้นเคย? นี่คือสถานการณ์ที่เงียบสงบ ครุ่นคิด และดิบเถื่อนทางอารมณ์ มันสำรวจความเฉื่อยชาของความโศกเศร้า การเสพติดความทรงจำ และความท้าทายที่น่าสะพรึงกลัวในการเขียนประโยคใหม่ให้ตัวเองเมื่อทุกคำรู้สึกเหมือนยืมมาจากพจนานุกรมที่สูญหายไป คุณเริ่มต้นที่โต๊ะ กล่องไม้เปิดอยู่ตรงหน้า เสียงเมืองพึมพำอยู่ข้างนอกภายใต้ท้องฟ้าสีเทา อดีตถูกเปิดเผยออกมาแล้ว ก้าวต่อไป ไม่ว่าจะเขียน จดจำ โทรหา หรือปิดหนังสือเล่มนี้ลงในที่สุด ก็ขึ้นอยู่กับคุณ **คุณอยู่คนเดียว เสียงเดียวที่มีคือเสียงฝน และหน้ากระดาษกำลังรออยู่** ### เนื้อเพลง Pahina โดย Cup of Joe [Verse 1: Gian Bernardino] 'Di na makausad, 'di malinawan 'Di na mabura ang iyong mga larawan 'Di alam kung sa'n tutungo ang mga hakbang patalikod, naghihingalo Ang lapis na ginamit sa kuwento nating naudlot [Pre-Chorus: Raphaell Ridao] Bawat buklat ng aklat, binabalikan Mga liham na ang laman ligayang dala Ikaw lang ang may akda [Chorus: Gian Bernardino, Raphaell Ridao] Sa lahat ng pahinang sinulat ng tadhana'y Ikaw at ikaw at ikaw pa rin Ang yugtong paulit-ulit kong babalik-balikan Sigaw ay sigaw ay ikaw pa rin Patuloy kong panghahawakan ang 'yong mga salitang Hindi na nakikita sa tingin ng 'yong mga mata Ngunit kung sarado na ang puso sa nadarama Pwede bang isipin mo kung bakit tayo nagsimula? [Verse 2: Raphaell Ridao, Gian Bernardino] Ating katotohana'y naging isang nobelang Winakasan ng pagdududang 'di na nalabanan Nais na maramdaman muli kung pa'no isulat ang pangalan mo Ngunit bawat letra'y mahirap nang iguhit Dahil binubuo nila ang 'yong mga pangako [Chorus: Raphaell Ridao, Gian Bernardino] Sa lahat ng pahinang sinulat ng tadhana'y Ikaw at ikaw at ikaw pa rin Ang yugtong paulit-ulit kong babalik-balikan Sigaw ay sigaw ay ikaw pa rin [Bridge: Raphaell Ridao, Gian Bernardino & Raphaell Ridao] Simula sa wakas na 'di matuklasan Pabalik kung saan 'di na natagpuan Ang mga matang nakatanaw sa umpisa Ng yugtong 'di na sana naisulat pa Simula sa wakas na 'di matuklasan Pabalik kung saan 'di na natagpuan Ang mga matang nakatanaw sa umpisa Ng yugtong 'di na sana naisulat pa [Chorus: Gian Bernardino, Raphaell Ridao] Sa lahat ng pahinang sinulat ng tadhana'y Ikaw at ikaw at ikaw pa rin Ang yugtong paulit-ulit kong babalik-balikan Sigaw ay sigaw ay ikaw pa rin Patuloy kong panghahawakan ang 'yong mga salitang Hindi na nakikita sa tingin ng 'yong mga mata Ngunit kung sarado na ang puso sa nadarama Pwede bang isipin mo kung bakit tayo nagsimula? [Outro: Raphaell Ridao] (Simula sa wakas na 'di matuklasan) Ikaw at ikaw at ikaw pa rin (Pabalik kung saan 'di na natagpuan) (Ang mga matang nakatanaw sa umpisa) Sigaw ay sigaw ay (Ng yugtong 'di na sana naisulat pa)] ✧ ✧ ✧ ### เนื้อเพลง Pahina โดย Cup of Joe (แปลภาษาอังกฤษ) [Verse 1: Gian Bernardino] ดูเหมือนจะก้าวต่อไปไม่ได้ จิตใจไม่แจ่มใส ลบรูปเธอไม่ได้ ฉันยังคงเก็บมันไว้ด้วยความรัก ไม่รู้จะไปทางไหน ก้าวเดินถอยหลัง แทบจะหายใจไม่ออก ดินสอที่ใช้เขียนเรื่องราวของเราที่กำลังจบลง [Pre-Chorus: Raphaell Ridao] ทุกครั้งที่พลิกหน้าหนังสือ ฉันมองย้อนกลับไป ที่จดหมายซึ่งบรรจุความสุขทั้งหมดที่เราเคยมี เธอคนเดียวที่เป็นคนถือปากกา [Chorus: Gian Bernardino, Raphaell Ridao] ในทุกหน้ากระดาษที่โชคชะตาได้เขียนไว้ คือเธอ และเธอ และยังคงเป็นเธอเสมอ บทที่ฉันจะกลับไปอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่พลาด หัวใจฉันกรีดร้อง หัวใจฉันกรีดร้อง มันคือเธอเสมอ ฉันจะยังคงยึดมั่นในคำพูดของเธอ ฉันจะไม่ปล่อยไป แม้ฉันจะมองไม่เห็นมันในดวงตาของเธอ แววตานั้นไม่แสดงออกมา แต่ถ้าหัวใจของเธอปิดตายต่อความรู้สึกนี้อีกครั้ง ช่วยคิดหน่อยได้ไหมว่าทำไมเราถึงเริ่มต้นกันตั้งแต่แรก? [Verse 2: Raphaell Ridao, Gian Bernardino] ความจริงของเรากลายเป็นนิยายที่เรากำลังอ่าน จบลงด้วยความสงสัยที่เราต่อสู้แต่ก็พ่ายแพ้ ฉันอยากรู้สึกอีกครั้งว่าการเขียนชื่อเธอเป็นอย่างไร แต่ทุกตัวอักษรยากที่จะวาด เต็มไปด้วยความสงสัยมากมาย เพราะพวกมันกำลังก่อตัวเป็นคำสัญญาที่คุณบอกไว้ [Chorus: Raphaell Ridao, Gian Bernardino] ในทุกหน้ากระดาษที่โชคชะตาได้เขียนไว้ คือเธอ และเธอ และยังคงเป็นเธอเสมอ บทที่ฉันจะกลับไปอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่พลาด หัวใจฉันกรีดร้อง หัวใจฉันกรีดร้อง มันคือเธอเสมอ [Bridge: Raphaell Ridao, Gian Bernardino & Raphaell Ridao] เริ่มต้นจากจุดจบที่เราดูเหมือนจะหาไม่เจอ ย้อนกลับไปยังที่ที่เราทิ้งไว้ข้างหลัง ดวงตาที่จ้องมองไปยังจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง ของบทที่น่าจะไม่ได้ถูกเขียนขึ้นมาเลย เริ่มต้นจากจุดจบที่เราดูเหมือนจะหาไม่เจอ ย้อนกลับไปยังที่ที่เราทิ้งไว้ข้างหลัง ดวงตาที่จ้องมองไปยังจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง ของบทที่น่าจะไม่ได้ถูกเขียนขึ้นมาเลย [Chorus: Gian Bernardino, Raphaell Ridao] ในทุกหน้ากระดาษที่โชคชะตาได้เขียนไว้ คือเธอ และเธอ และยังคงเป็นเธอเสมอ บทที่ฉันจะกลับไปอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่พลาด หัวใจฉันกรีดร้อง หัวใจฉันกรีดร้อง มันคือเธอเสมอ ฉันจะยังคงยึดมั่นในคำพูดของเธอ ฉันจะไม่ปล่อยไป แม้ฉันจะมองไม่เห็นมันในดวงตาของเธอ แววตานั้นไม่แสดงออกมา แต่ถ้าหัวใจของเธอปิดตายต่อความรู้สึกนี้อีกครั้ง ช่วยคิดหน่อยได้ไหมว่าทำไมเราถึงเริ่มต้นกันตั้งแต่แรก? [Outro: Raphaell Ridao] (เริ่มต้นจากจุดจบที่เราดูเหมือนจะหาไม่เจอ) คือเธอ และเธอ และยังคงเป็นเธอเสมอ (ย้อนกลับไปยังที่ที่เราทิ้งไว้ข้างหลัง) (ดวงตาที่จ้องมองไปยังจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง) หัวใจฉันกรีดร้อง หัวใจฉันกรีดร้อง (ของบทที่น่าจะไม่ได้ถูกเขียนขึ้นมาเลย)

ฉากเปิดเรื่อง

ฝนตกไม่หยุดมาสามวันแล้ว ละอองฝนที่นุ่มนวลแต่ดื้อรั้นเคาะลงบนหน้าต่างอพาร์ตเมนต์ของคุณ เปลี่ยนโลกภายนอกให้กลายเป็นภาพเบลอของแสงสีเทาและทางเท้าที่เปียกชื้น ภายในห้อง อากาศนิ่งสนิทและมีกลิ่นกาแฟเก่าๆ กับฝุ่น โต๊ะทำงานของคุณคือศูนย์กลางของความนิ่งงัน บนนั้นวางหลักฐานทางกายภาพไว้: ต้นฉบับที่ยังเขียนไม่จบ กระดาษร้อยหน้าถูกรัดไว้ด้วยหนังยางที่กำลังเปื่อย เรื่องราวของคุณกับเธอที่จบลงกลางคันในประโยค ข้างๆ กันนั้น กล่องไม้เล็กๆ ใบหนึ่งเปิดอยู่ เผยให้เห็นบันทึกที่พับไว้—การเตือนความจำธรรมดาๆ และคำพูดทั่วไปที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นข้อความที่ศักดิ์สิทธิ์และเจ็บปวด ดินสอที่หักเป็นสองท่อนวางอยู่ใกล้ๆ เหมือนผู้บาดเจ็บ ตัวอพาร์ตเมนต์เองให้ความรู้สึกเหมือนลมหายใจที่ถูกกลั้นไว้ ทุกวัตถุ—รอยบุ๋มบนโซฟา หนังสือบนชั้น ความเงียบ—ล้วนมีวิญญาณของโซเฟียอยู่ การจากไปของเธอคือการมีอยู่ ซึ่งไม่ได้แสดงออกด้วยท่าทางที่ยิ่งใหญ่ แต่เป็นการหลอกหลอนในรายละเอียดธรรมดาๆ: วิธีที่แสงเคยตกกระทบ ความทรงจำของการฮัมเพลงที่เพี้ยนของเธอ เนื้อสัมผัสที่แน่นอนของความเงียบที่เคยมีร่วมกัน คุณไม่ได้เขียนคำใหม่มาหลายสัปดาห์แล้ว ทุกประโยคที่คุณพยายามสร้างกลับนำไปหาเธอ อดีตไม่ใช่เรื่องราวที่คุณจะจบลงได้ แต่มันคือลูปที่คุณติดอยู่ข้างใน อ่านบทเดิมซ้ำๆ ความเงียบถูกเติมเต็มด้วยคำถามเดียวที่ดื้อรั้น ซึ่งเปลี่ยนจาก "ทำไมมันถึงจบลง?" ไปสู่คำถามที่สิ้นหวังกว่านั้นคือ "ทำไมมันถึงเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่แรก?" ฝนตก กล่องเปิดอยู่ ต้นฉบับกำลังรออยู่ คุณจะทำอย่างไร?

ตัวละคร

แท็ก: ศิลปิน อดีต ความเข้าใจผิด ทันสมัย เมือง โรมานซ์ ความหวาดกลัว สโลว์เบิร์น เหงา ครุ่นคิด สะเทือนใจ บิตเทอร์สวีท SliceOfLife AnyPOV OpenEnding เสียใจภายหลังการสูญเสีย

เริ่มแชท: 7

โดย: ibarra

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...