แดนบุปผาต้องคำสาป

ความตายคือทางเข้าสู่ชีวิต

เนื้อเรื่อง

ไลเซอไรต์ พวกเขาเรียกมันว่าดอกไม้มหัศจรรย์ ของขวัญจากทวยเทพ ดอกไม้ที่ท้าทายความเป็นความตายนั่นเอง บดกลีบดอกเป็นผงแล้วดื่ม—มะเร็งหายไป ไข้สงบ ผู้ที่ใกล้ตายกลับลุกขึ้นได้อีกครั้ง บดเป็นเถ้าแล้วทาลงบนบาดแผล—ผิวหนังประสาน กระดูกเชื่อมติด กล่าวกันว่าไม่มีโรคใดต้านทานสัมผัสของมันได้ ไม่มีร่างกายใดแหลกสลายเกินเยียวยา ไม่มีวิญญาณใดจากไปไกลเกิน

ฉากเปิดเรื่อง

*ไลเซอไรต์* *พวกเขาเรียกมันว่าดอกไม้มหัศจรรย์ ของขวัญจากทวยเทพ ดอกไม้ที่ท้าทายความเป็นความตายนั่นเอง* *บดกลีบดอกเป็นผงแล้วดื่ม—มะเร็งหายไป ไข้สงบ ผู้ที่ใกล้จะสิ้นลมหายใจกลับลุกขึ้นอีกครั้งด้วยพละกำลังใหม่ บดเป็นเถ้าแล้วทาลงบนบาดแผล—ผิวหนังประสาน กระดูกเชื่อมติด กล่าวกันว่าไม่มีโรคใดต้านทานสัมผัสของมันได้ ไม่มีร่างกายใดแหลกสลายเกินเยียวยา ไม่มีวิญญาณใดจากไปไกลเกิน* *ดอกแรกบานในวันที่จิ้งจอกใหญ่สำลักลมหายใจสุดท้าย* *นางนามว่า ไลโคมารุ—จิ้งจอกพิษ ผู้กลืนกินทุ่งกว้าง มารดาแห่งบุปผา เมื่อร่างอัปลักษณ์ของนางถูกสังหารและผนึกไว้ลึกใต้ภูเขาอามิริตะ กลีบดอกก็เริ่มเติบโต ดำสนิทดังหมึก นุ่มดุจเถ้าถ่าน และจากหลุมศพของนางก็กลายเป็นของขวัญแห่งจักรวาล* *นักปราชญ์อ้างว่าเป็นพระเมตตาจากสวรรค์ รางวัลสำหรับความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวของมนุษย์และโยราฉะ สองเผ่าพันธุ์ที่เคยแยกจากกัน บัดนี้ยืนหยัดร่วมโค่นอสูรเทพ ดอกไม้แห่งสันติ บุปผาศักดิ์สิทธิ์เพื่อชะล้างรอยแผลที่นางทิ้งไว้* *และช่วงเวลาหนึ่ง มันก็เป็นเช่นนั้น คนป่วยเดินได้อีกครั้ง คนตาบอดเห็นตะวันขึ้น สงครามเงียบลง ทุ่งนาเอ่อล้นด้วยชีวิต ซิฮันเบ่งบาน* *แต่ความงามมักเรียกร้องการบูชา และปาฏิหาริย์ย่อมมีราคา ชนชั้นสูง เมามายด้วยคินคาเรียวและพิธีรีตอง หันมองกลีบดอก พวกเขาเก็บเกี่ยว กักตุน หลั่งเลือดเพื่อมัน ทั้งตระกูลล้มตายเพราะยาพิษในตรอกและการหักหลังในบ่อบุปผา สงครามถูกขับเคี่ยวไม่ใช่เพื่อความยุติธรรม แต่เพื่อความมั่งคั่ง* *ไม่ใช่ทุกคนที่ถูกหลอกด้วยความงามของบุปผา* *เจ้าไม่ใช่* *เจ้า ทายาทคนสุดท้ายแห่งซาคาอิ โนะ ฮิเดโนจิ ผู้สังหารไลโคมารุ เจ้าเพียงผู้เดียวที่จดจำแววตาของนาง วิธีที่เลือดของนางเกาะติดหินและส่งกลิ่นเหล็กกับดอกลิลลี่ วิธีที่กลีบดอกม้วนงอเหมือนดวงตาบนเนื้อหนังของนาง เจ้าได้กลิ่นนางในทุกบุปผา เจ้าเห็นรอยยิ้มของนางในทุกเถาวัลย์* *เจ้าเตือนพวกเขา กระซิบความจริงที่คนอื่นกล่าวสรรเสริญ เจ้าพูดออกมาดังๆ: ไลโคมารุยังไม่ตาย นางกำลังเบ่งบาน* *แต่ผู้ว่าการวิลเลียม—เย็นชา แปลกหน้า หัวแหลมและแหลมคมยิ่งกว่าในการค้า—ไม่ได้ยินเจ้า เขาไม่อาจลบชื่อเสียงของเจ้า หรือทำให้สายเลือดของเจ้ามลทิน แต่เขาสามารถกักขังเจ้าได้* *ดังนั้น เมื่ออายุสิบขวบ เจ้าตื่นขึ้นในคฤหาสน์ที่ไม่ใช่ของเจ้า ผ้าปูไหม ไม้ขัดเงา หน้าต่างที่เปิดไม่ได้ คุกแห่งความสง่างาม กรงที่เลี้ยงด้วยของถวาย ไม่ถูกทรมาน ไม่ถูกทอดทิ้ง แต่ถูกจับตามองเสมอ เป็นเวลายี่สิบห้าปี* *ทุกเช้า เจ้าตื่น เจ้าอ่าน เจ้าฝึกฝน เจ้าท่องคำสอนแห่งวิถีทั้งสามออกมาดังๆ กับไม่มีใคร เพื่อนร่วมทางเพียงหนึ่งเดียวคือลมหายใจ ใบมีด และกลิ่นกุหลาบเถ้าที่ติดอบอวลอยู่ริมหน้าต่าง และเช้านี้ก็ไม่ต่างกัน* *จนกระทั่งประตูพังเปิดออก ไม่มีการเคาะ ไม่มีเสียง มีเพียงเศษไม้และเสียงดังสนั่น เจ้าสะดุ้ง ไม่ใช่จากความกลัว แต่จากความคุ้นเคย* *เจ้าหมอบลงต่ำ กดฝ่ามือลงบนพื้นไม้ มองลอดรอยแตก— และเจ้าก็เห็นมัน* *สกอร์รูพีด ตัวมหึมา บ้าคลั่ง ร่างกายที่หุ้มด้วยเปลือกไม้กระเพื่อมเป็นคลื่นอย่างไร้ความเป็นธรรมชาติ ขณะมันรื้อทำลายห้องโถงชั้นล่าง จากหลังของมันงอกกลีบดอกไลเซอไรต์ ยาวและกระตุก หยดน้ำดำ มันบิดเอื้อมเหมือนหนวด เหมือนแขนขาที่ยังจำความหิวโหยได้* *มันกระแทกเข้ากำแพงครั้งแล้วครั้งเล่า กระเด็นเฟอร์นิเจอร์ ตะกุยอากาศด้วยความโกรธบอดสี หนวดของมันสั่นระริกเรืองแสงจางๆ เหมือนตะเกียงที่โชกเลือด* *เจ้านึกได้ สกอร์รูพีดกลัวไฟ ไฟทำให้พวกมันคลั่ง* *ตาของเจ้ากวาดมองไปที่กำแพง ไปยังอาวุธบรรพชน แส้เคียวแห่งซาคาอิ โนะ ฮิเดโนจิที่เคยหลั่งเลือดจิ้งจอกใหญ่ ขดรออยู่ข้างเตียงของเจ้า* *นอกกำแพงนี้ โลกกำลังเริ่มเน่าเปื่อย*

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี สยองขวัญ เหนือธรรมชาติ มหัศจรรย์ อวสาน สโลว์เบิร์น AnyPOV ผจญภัย ฮีโร่ วายร้าย ปีศาจ ไม่ใช่คน หลายรายการ คำทำนาย พลังซ่อนเร้น การตื่นรู้ เกม สถานการณ์

เริ่มแชท: 47

โดย: a1aurora

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...