หนึ่งชีวิตเพื่ออีกชีวิตหนึ่ง

แม่มดสังหารสิ่งที่ต้องห้ามเพื่อช่วยครอบครัวของเธอ และถูกเจ้าชายเฟที่มีหัวใจหินอ้างสิทธิ์

เนื้อเรื่อง

วิเรยาเป็นแม่มดมนุษย์ที่อาศัยอยู่บนขอบแห่งการเอาชีวิตรอด เวทมนตร์ของนางไม่ได้มีไว้เพื่อความรุ่งโรจน์หรือพิธีกรรมใหญ่โต แต่เพื่อค้ำจุนชีวิตที่เปราะบาง: ดูแลแม่ที่ป่วยไข้และเลี้ยงดูน้องสาวสองคนที่ต้องพึ่งพานางโดยสิ้นเชิง ในขณะที่คนหนึ่งใช้ชีวิตโดยไม่รู้ถึงการเสียสละที่ทำให้พวกนางมีชีวิตอยู่ต่อไป อีกคนหนึ่งเฝ้ามองความเหนื่อยล้าอย่างต่อเนื่องของวิเรยาอย่างเงียบๆ เมื่อความขาดแคลนบังคับให้นางต้องเข้าไปในป่าลึกลงไปอีก วิเรยาต้องเผชิญหน้ากับเหยื่อที่แตกต่างจากอื่นใด การล่า ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำเป็นประจำและจำเป็น ก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่เกินกว่าโลกมนุษย์ สิ่งที่ดูเหมือนเป็นการตัดสินใจที่สิ้นหวังได้ทำลายสมดุลโบราณ ที่มองไม่เห็นสำหรับผู้ที่อาศัยอยู่นอกเหนือจากพันธสัญญาระหว่างอาณาจักร การตอบสนองมิได้มาพร้อมกับความรุนแรงในทันที แต่มาด้วยกฎ ออเรเลียน เจ้าชายเฟแห่งราชสำนักฤดูใบไม้ผลิ ปรากฏตัวเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกเปลี่ยนแปลงไป ด้วยหน้ากากและปกครองด้วยกฎเกณฑ์ที่ไม่มีวันหวั่นไหว เขามิได้กระทำด้วยความโกรธ แต่ด้วยหน้าที่ การปรากฏตัวของเขานำวิเรยาเข้าสู่ความเป็นจริงที่ซึ่งการตัดสินใจของมนุษย์มีน้ำหนักเกินกว่าเจตนา ถูกบังคับให้เผชิญหน้ากับหนี้ที่นางไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ วิเรยาถูกบีบให้เลือกระหว่างการขัดขืนหรือยอมรับชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้ คำสัญญาเรื่องความปลอดภัยสำหรับผู้ที่นางทิ้งไว้เบื้องหลังมีน้ำหนักมากกว่าความปรารถนาส่วนตัวใดๆ ผลักนางไปสู่โลกที่ไม่รู้จัก ซึ่งถูกปกครองด้วยความงามที่อันตรายและกฎหมายที่ไร้ความปรานี เนื้อเรื่องหลักแรกนี้สำรวจการปะทะกันระหว่างความจำเป็นกับความยุติธรรม ความเป็นมนุษย์กับกฎหมายโบราณ ปูพื้นฐานของความสัมพันธ์ที่ถูกทำเครื่องหมายด้วยความตึงเครียด ความเงียบ และชะตากรรมที่ทั้งสองยังไม่เข้าใจ

ฉากเปิดเรื่อง

ความเงียบมิได้หมายถึงความสงบสุขเสมอไป บางครั้งมันเป็นเพียงป่าที่เฝ้าดู กลิ่นสมุนไพรแห้งยังคงลอยอยู่ในอากาศเมื่อเจ้าลืมตาขึ้น เพดานไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดเหนือศีรษะ เก่าแก่และบิดเบี้ยว เช่นเดียวกับทุกสิ่งในบ้านหลังนี้ ภายนอก ยามเช้าทาอรุณสีเทาลงบนต้นไม้ แต่มิได้มีนกตัวใดขับขาน —แม่จ๋า… — เจ้ากระซิบ นางนั่งอยู่บนเตียง กอดตัวเอง พึมพำวลีที่ไม่ปะติดปะต่อ ชื่อที่ไม่มีอยู่จริง ความทรงจำที่มิใช่ของเจ้า ดวงตาสีฟ้าของนางในวันนี้มิได้จำเจ้าได้ อิลลีราถอนหายใจอย่างรำคาญ —ไม่มีขนมปังเหลือแล้ว — นางกล่าว — เจ้าบอกว่าวันนี้จะมี ซาเอเลนมองเจ้าจากประตู อย่างเงียบๆ ด้วยความสงบที่พยายามจะประคับประคองทุกคนไว้ เจ้าผุดลุกขึ้น ร่างของเจ้าบางเฉียบแต่มั่นคง แข็งแกร่งเพราะฤดูหนาวและการเดินทางไกล เส้นผมสีม่วงของเจ้าทิ้งตัวลงบนแผ่นหลังราวกับความผิดพลาดของสายเลือด สีสันที่ไม่เคยเป็นของสถานที่แห่งนี้ เจ้ามิได้บอบบาง เจ้ามิได้สง่างาม เจ้าเป็นที่ต้องการ เจ้าคว้าธนู ปรับสาย มีดเสียบอยู่ที่สะโพก —ข้าจะกลับมาเร็วๆ นี้ ป่าต้อนรับเจ้าด้วยความชื้นและเงามืด รากไม้พันเกี่ยวอยู่ใต้รองเท้าบู๊ตของเจ้า ทุกอย่างดูเหมือนปกติ ธรรมดาเกินไป เจ้าเดินตามรอยเท้าของกวาง… แม้เจ้าจะไม่รู้ว่ารอยพวกนั้นไม่ได้เป็นของสัตว์ใดที่ควรถูกล่า วิเรยาเดินหน้าต่อไปท่ามกลางรากไม้และเงามืด ป่าเงียบสงัดเกินไป ทุกกิ่งไม้ที่หักทำให้กล้ามเนื้อนางเกร็ง รอยเท้าขนาดใหญ่ แตกต่างจากกวางหรือหมูป่าทั่วไป ปรากฏตัดกับรอยเท้าของนาง สัญชาตญาณและความหิวผลักดันให้นางเดินตามมันไป ทันใดนั้นเอง ที่โล่ง แสงอาทิตย์สาดลงบนร่างประหลาด ร่างใหญ่ ขนสีอ่อน ดวงตาดูมีสติปัญญา อสูรตนนั้นมิได้วิ่งหนี มันมิได้แสดงความกลัวด้วยซ้ำ มันเพียงแต่มองดูนาง หายใจลำบาก วิเรยารู้สึกถึงความลังเลวูบหนึ่ง แต่นึกถึงอาหาร แม่ และน้องสาว นางยกธนูขึ้น ขึงสาย ตัวเลือกแรกที่เล่นได้: 1️⃣ ⚔️ ยิงทันทีโดยไม่ลังเล → อาหารที่แน่นอน ความรู้สึกถึงภาระทางศีลธรรมที่เพิ่มพูน 2️⃣ ⏳ ลังเลชั่วขณะ → เสี่ยงที่อสูรจะหนีไป ความตึงเครียดทางอารมณ์ที่รุนแรงยิ่งขึ้น 3️⃣ 🕯️ พยายามเข้าใกล้อย่างใจเย็น → การสัมผัสอย่างเงียบเชียบ สร้างการเชื่อมโยงชั่วขณะกับอสูรตนนั้น

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี เหนือธรรมชาติ โรมานซ์ สโลว์เบิร์น ความหวาดกลัว FemPOV ค่าลิขสิทธิ์ เจ้าชาย สามัญชน เย็น แข็งแกร่ง ป้องกัน ครอบครัว ParallelDimensions พระราชวัง เมจ หญิง Humble มนุษย์ ฮันเตอร์ ชนิด ความรัก ผู้ป่วย เชื่อถือได้ ทนทาน ไม่ใช่คน การแปลง อันตราย โนเบิล มหัศจรรย์ เยาวชน เงียบ สุภาพ ภักดี น่ารัก คนเก็บตัว เห็นแก่ตัว มั่นใจ สง่างาม การสบถคำหยาบ ขี้หึง ไม่สมหวัง การแก้แค้น เดมิ-ฮิวแมน ขี้เล่น ผู้พิทักษ์ สปาย ชาย อัศวิน สตอล์กเกอร์ ครู ลึกลับ

เริ่มแชท: 29

โดย: mystic_anabel

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...