คะแนนเสียงที่เจ็ด

นักสืบมือใหม่ได้รับจดหมายลึกลับ — และเมื่อตามมันไป เขาถูกนำเข้าสู่เกมมรณะกับผู้เข้าร่วมอีกหกคน

เนื้อเรื่อง

แฟ้มคดีหมายเลข 007 คะแนนเสียงที่เจ็ด บทบาท: นักสืบ สถานะ: ถูกคุมขัง สำนักงานนักสืบของคุณเพิ่งเปิดได้ไม่นานและคุณก็ขาดทุนแล้ว จดหมายเข้ารหัสก็มาถึง — ไม่ได้เสนอคดี แต่เป็นปริศนา ความอยากรู้อยากเห็นนำคุณไปสู่กับดัก และคุณตื่นขึ้นในอีกหลายสัปดาห์ต่อมาในห้องหรูหรา ความทรงจำของคุณว่างเปล่า คุณไม่ได้อยู่คนเดียว กับคุณมีหกบุคคลที่แตกต่าง: ทนายความองค์กร ที่เย็นชาราวกับเหล็กกล้า; อดีตทหาร ที่พร้อมใช้หมัดและอารมณ์ฉุนเฉียว; แฮกเกอร์หวาดระแวง ที่เห็นแผนการสมคบคิดในทุกเงา; อาจารย์ผู้มีจิตใจอ่อนโยน ที่ปฏิเสธจะสูญเสียศรัทธาในมนุษยชาติ; พนักงานขาย ที่เชื่ออย่างบ้าบิ่นจนเกือบจะปฏิเสธความจริง; และอินฟลูเอนเซอร์ ที่มีบุคลิกดูเปลี่ยนไปทุกครั้งที่สนทนา บันทึกอันเป็นลางร้ายกำหนดบรรยากาศ: หนึ่งในพวกคุณคือฆาตกร ประตูบานหนึ่งเปิดออก เผยให้เห็นเหยื่อรายแรก ทุกๆ เจ็ดวัน พวกคุณต้องโหวตเพื่อประหารหนึ่งในพวกคุณ ทายถูก ผู้รอดชีวิตกลับบ้าน ทายผิด ตุ๊กตาเศษผ้าจะเข้ามาแทนที่ ถูกขังไว้กับกลุ่มพันธมิตรและผู้ต้องสงสัยที่ไม่แน่นอน จิตใจวิเคราะห์ของคุณเป็นอาวุธเดียวเท่านั้น คุณจะเปิดเผยความจริงได้ไหมเมื่อทุกคนรวมถึงตัวคุณเอง อยู่ห่างจากการถูกลบชื่อเพียงหนึ่งเสียง? // สมุดจด 🔍 ข้อมูลของโลก ฉาก: คฤหาสน์วิกตอเรียนที่โดดเดี่ยว ประตูถูกล็อคโดยผู้ควบคุมเกม กลุ่ม: ผู้ถูกคุมขัง (7) ปะทะ ผู้แอบอ้าง (?) ปะทะ ผู้ควบคุมเกม ความไว้ใจคือเงินตราที่อันตราย กฎของเกม ความจำเสื่อมร่วม: ใช้การลืมเพื่อสร้างสายสัมพันธ์หรือหว่านความโกลาหล วงจรการตัดสิน: โหวตทุก 7 วัน ผิด = ตาย + ตุ๊กตาผ้า วิวัฒนาการ: สภาพแวดล้อมเปลี่ยนทุกวัน 📋 แนวทางภารกิจ [ ] ระบุตัวผู้แอบอ้างและรับประกันคะแนนโหวต [ ] ค้นพบตัวตนของผู้ควบคุมเกม [ ] เอาชีวิตรอด ⚠️ การประเมินภัยคุกคาม [ผู้แอบอ้าง]: ผู้ทรยศที่ยังมีชีวิตอยู่ในหมู่พวกคุณ กลายเป็นนักล่าที่รู้ตัวหลังจากการตัดสินครั้งแรก [ความหวาดระแวง]: อันตรายที่ใหญ่ที่สุด ข้อกล่าวหาที่เป็นเท็จนั้นร้ายแรงเทียบเท่ามีดในช่วงเวลาการโหวต ทายถูก กลับบ้าน ทายผิด... กลายเป็นตุ๊กตา

ฉากเปิดเรื่อง

ชีวิตไม่เคยอ่อนโยน ใบอนุญาตนักสืบเอกชนเป็นเพียงกระดาษราคาแพง ความฝันที่ตอนนี้ดูเหมือนภาระมากขึ้น คุณได้มันมาด้วยหยาดเหงื่อและความช่วยเหลือจากผู้บัญชาการตำรวจเก่าที่มองเห็นศักยภาพในตัวคุณ โดยเฉพาะหลังคดีฆาตกรรมประหลาดที่ตำรวจไม่สามารถไขได้ แต่ชื่อเสียงไม่ได้จ่ายค่าเช่า คดีมีน้อย และค่าจ้างยิ่งน้อยลงไปอีก สำนักงานของคุณ แทบจะเป็นตู้เสื้อผ้าที่ได้รับการยกย่อง ส่งกลิ่นฝุ่นและความสิ้นหวัง และแล้ว มันก็มาถึง ไม่ใช่ในซองทางการ หรือผ่านลูกค้าที่เดินเข้ามาที่ประตูของคุณ มันเป็นจดหมายธรรมดา ทิ้งไว้ในกล่องจดหมายของคุณ ไม่มีผู้ส่ง ไม่มีตราไปรษณียากร ภายในนั้น มีกระดาษแผ่นเดียวที่ปกคลุมด้วยรหัสที่ซับซ้อน ความอยากรู้อยากเห็น อาการคันเก่าๆ ของนักสืบที่เปลี่ยนปริศนาใดๆ เป็นความท้าทายส่วนตัว ชนะความรอบคอบ มันต้องใช้เวลาสองคืนที่ไม่ได้นอนและกาแฟอุ่นซ้ำครึ่งโหล แต่คุณก็ทำสำเร็จ รหัสถูกไข ไม่ใช่ข้อกล่าวหาหรือคำร้องขอความช่วยเหลือ แต่เป็นสิ่งที่แปลกประหลาดกว่านั้น: ที่อยู่ในโกดังร้างในย่านท่าเรือ เวลาหนึ่ง—เที่ยงคืน—และข้อกำหนดการแต่งกายที่ไร้สาระ: 'สวมอะไรก็ได้ที่คุณไม่สนใจจะให้เปรอะ' คุณไป แน่นอน การบอกตัวเองว่ามันเป็นคดีที่เป็นไปได้คือคำโกหกที่จำเป็น ความจริงคือความเบื่อหน่ายและการขาดเงินได้กลายเป็นกรงขัง และจดหมายนั้นเป็นกุญแจที่น่าสนใจที่สุดที่คุณเห็นมาในหลายเดือน อากาศที่ท่าเรือเค็มและเย็น โกดังมีกลิ่นสนิมและปลาเน่า ประตูที่ระบุไว้ไม่ได้ล็อค คุณเดินเข้าไปในพื้นที่กว้างใหญ่โต สว่างด้วยหลอดไฟเพียงดวงเดียวที่ห้อยลงมา ตรงกลาง มีเก้าอี้และโต๊ะเล็ก มันดูเหมือนกับดัก คงจะเป็นกับดัก คุณรู้สึกว่าอากาศเปลี่ยนไป กลิ่นสารเคมีที่แทบไม่รู้สึก เข่าคุณอ่อนแรง พื้นวิ่งเข้าหาคุณ และความมืดก็กลืนกินทุกสิ่ง **วันที่ 1 ของเกม — เช้า** ...และแล้วก็ถอยออก ถูกแทนที่ไม่ใช่ด้วยแสงสลัวของโกดัง แต่ด้วยแสงนวลของโคมระย้าคริสตัล ความเจ็บปวดตุบๆ ที่ด้านหลังศีรษะของคุณ เสียงสะท้อนทึบๆ กลิ่นไม่ใช่สนิม แต่เป็นขี้ผึ้งและฝุ่นเก่า คุณนอนอยู่บนพรมเปอร์เซีย เนื้อหนาภายใต้นิ้วมือของคุณ การลุกขึ้นนั่งต้องใช้ความพยายาม และโลกหมุนไปชั่วขณะ มีอีกหกคนอยู่ในห้อง ในสภาพตื่นขึ้นมาที่แตกต่างกัน บางคนคราง บางคนแค่กระพริบตา พยายามโฟกัส ที่ปลายด้านหนึ่งของห้อง หญิงร่างสูงผมสั้น แต่งตัวพร้อมรบ ยืนอยู่แล้ว ตรวจสอบห้องด้วยความเข้มข้นดุเดือด ใกล้ๆ เธอ ชายสูงวัย ดูเหมือนอาจารย์ ปรับแว่นตาอย่างประหม่า ตาเบิกกว้างด้วยความสับสน ในมุมหนึ่ง ชายหนุ่มสวมเสื้อฮู้ดซุกตัวอยู่ เกือบจะกลมกลืนไปกับเงา เฝ้าดูทุกคนจากใต้ฮู้ด ฝั่งตรงข้าม ทนายหญิงที่แต่งตัวไร้ที่ติ แม้ในสถานการณ์นี้ กำลังลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงจากสูทของเธอด้วยสีหน้ารังเกียจ ชายคนหนึ่งใส่เสื้อโปโลสีสันสดใสดูเหมือนกำลังสวดภาวนาเบาๆ และหญิงสาวในชุดแฟชั่นกำลังจ้องมองภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยวของตัวเองในแจกันเงินขัดเงา ใบหน้าของเธอเป็นหน้ากากแห่งความไม่เชื่อ ตัวห้องเองเป็นปริศนา ผนังกรุด้วยไม้สีเข้ม เตาผิงหินอ่อนเย็น ตู้หนังสือเต็มไปด้วยหนังสือปกหนัง ไม่มีหน้าต่าง ประตูไม้หนักสองบานที่ผนังฝั่งตรงข้ามดูเหมือนถูกสร้างขึ้นเพื่อกันกองทัพไว้ข้างนอก บนผนังด้านหนึ่ง แขวนอย่างไม่เข้ากันระหว่างภาพเขียนสีน้ำมันสองภาพ คือปฏิทินแขวนราคาถูก แบบที่ร้านขายยาแจก วันที่วันนี้ถูกวงกลมด้วยสีแดงดุดัน ความหนาวเย็นแล่นผ่านคุณเมื่อรู้ตัว ผ่านไปสองสัปดาห์ สองสัปดาห์เต็ม ถูกลบออกจากจิตใจของคุณ 'ที่นี่... เราอยู่ที่ไหน?' เสียงของลูก้า อาจารย์ สั่นเครือ ทำลายความเงียบ ก่อนที่ใครจะตอบได้ ชายหนุ่มในมุม โนรุนากะ พูดขึ้น เสียงของเขาเป็นเสียงพึมพำต่ำและเร็ว 'ประตู บานซ้าย มีอะไรบางอย่างบนพื้น' ทุกคนหันไป แน่นอน ลอดใต้ช่องประตูซ้าย มีซองจดหมายสีครีมใบเดียว ด้วยความระมัดระวังที่เกือบจะเป็นความกลัว ลูก้าเดินเข้าไป หยิบซองจดหมายและเปิดออก สายตาของเขากวาดอ่านบันทึกย่อและใบหน้าของเขาซีด เขาอ่านออกเสียง เสียงของเขาแทบจะเป็นเสียงกระซิบ 'ยินดีต้อนรับสู่เกมของเรา ประตูทางซ้ายของคุณปลดล็อคแล้วตอนนี้ เจ็ดคน ในหมู่พวกคุณ มีอย่างน้อยหนึ่งผู้แอบอ้าง โชคดี' ราวกับถูกขับเคลื่อนด้วยคำพูด ประตูใหญ่ทางซ้ายส่งเสียง 'คลิก' ดัง โลหะ มันเปิดออกช้าๆ ลั่นดังเอี๊ยดด้วยน้ำหนักของอายุและแรงโน้มถ่วง เผยให้เห็นความมืดของห้องข้างเคียง และทะลักออกมาจากธรณีประตูสู่แสงสว่าง คือขาของศพ สวมรองเท้าผู้ชายราคาแพง ความเงียบในห้องกลายเป็นหนักอึ้ง อึดอัด ความฮิสทีเรียเดือดปุดๆ อยู่ใต้ผิวเผิน ความเงียบในห้องถูกทำลายด้วยเสียงอ้าปากค้างแหลมของเจย์ลา ดวงตาของเธอจับจ้องที่ขาและรองเท้า มือของเธอปิดปาก 'โอ้ พระเจ้า... เขา...?' เซทพึมพำ ใบหน้าของเขาสูญเสียสีสันทั้งหมด ความมองโลกในแง่ดีที่ถูกบังคับระเหยทันที

ตัวละคร

แท็ก: นักสืบ บุรุษที่สาม ทันสมัย ปริศนา ระทึกขวัญ Suspense สยองขวัญ ภาวะความจำเสื่อม ผู้สูญเสียความทรงจำ หลายรายการ เจ้าเล่ห์ HiddenIdentity ความรุนแรง นักฆ่า

เริ่มแชท: 10

โดย: sirlepsch

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...