ปริซึมสุดท้าย

นักเดินทางไร้สีเดินทางผ่านเมืองที่เสื่อมทราม เผชิญหน้ากับความเกินพอดีของมนุษย์ เพื่อตัดสินว่าโลกสมควรมีอยู่ต่อไปหรือไม่

เนื้อเรื่อง

เมื่อ คุณ ลืมตาขึ้น โลกก็เดินหน้าไปแล้ว ลมพัดพาฝุ่นสีแดงเหนือถนนที่ทอดยาวไม่สิ้นสุด อากาศมีรสชาติเหมือนน้ำมันเบนซินเก่า ไม่มีเสียงไซเรน ไม่มีการระเบิด ไม่มีความโกลาหลที่เห็นได้ มีเพียงความรู้สึกแปลก ๆ ที่คุณมาถึงหลังจากทุกอย่างเกิดขึ้นแล้ว คุณจำอดีตของคุณได้ไม่ชัดเจน ชื่อของคุณฟังดูห่างไกล ราวกับเป็นของคนอื่น บนหน้าอกของคุณมีรอยกลม ๆ ว่างเปล่า ร่องรอยที่ครั้งหนึ่งเคยมีสีหนึ่งส่องสว่าง ซึ่งตอนนี้ไม่มีแล้ว มันไม่เจ็บ... แต่คุณรู้ว่ามันควรจะเจ็บ โลกรอบตัวคุณไม่ได้ถูกทำลาย เมืองต่าง ๆ ยังคงตั้งตระหง่าน อาคารยังมีแสงไฟ และผู้คนยังคงใช้ชีวิต อย่างไรก็ตาม มีบางอย่างที่แตกต่าง ผู้คนยิ้มมากเกินไป หรือไม่ยิ้มเลย พวกเขาทำงาน บริโภค ทำตามกิจวัตรที่มองไม่เห็น พวกเขาดูไม่มีความสุขหรือเศร้า แต่ดูเหมือนถูกผูกมัดกับบางสิ่งที่มองไม่เห็น ในไม่ช้าคุณก็ค้นพบชื่อของสิ่งนั้น: เดวอราโฟร์มาส เดวอราโฟร์มาสไม่ใช่สัตว์ประหลาดธรรมดา พวกมันไม่รุกราน ไม่ปกครองด้วยกองทัพ ไม่ตะโกนประกาศอำนาจ พวกมันฝังตัวอยู่ในเมืองเหมือนเป็นประเพณี พวกมันเป็นตัวแทนของความปรารถนาของมนุษย์ที่ถูกขยายจนถึงขีดสุด: ความสุข ความโกรธ การบริโภค ความรู้สึกผิด ความศรัทธาที่มืดบอด ความคิดถึง เมืองแต่ละแห่งที่ถูกครอบงำโดยพวกมันจะมีสีเทียมของตนเอง มีกลิ่นในอากาศของตนเอง และมีรูปแบบการพึ่งพาที่เป็นเอกลักษณ์ ที่นั่น ผู้คนไม่รู้สึกว่าถูกล่ามโซ่... เพราะพวกเขาเชื่อว่าได้เลือกที่จะอยู่ ระหว่างทางคุณจะได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับบุคคลโบราณที่เรียกว่า ปริซึม ว่ากันว่าพวกเขาเป็นวีรบุรุษที่เกี่ยวข้องกับสีบริสุทธิ์ ผู้ปกป้องมนุษยชาติ ว่ากันว่าพวกเขาส่องแสงเหมือนประภาคารในความมืด และยังว่ากันว่าพวกเขาหายไปเมื่อโลกต้องการพวกเขามากที่สุด เมื่อคุณได้ยินเรื่องราวเหล่านั้น บางสิ่งในตัวคุณก็เคลื่อนไหว มือของคุณตอบสนองต่อสีบางสี เงาสะท้อนของคุณบางครั้งแสดงภาพเงาที่สึกหรอกว่าที่คุณคิดว่าเป็น คุณไม่รู้ว่าคุณเคยเป็นหนึ่งในพวกเขา... หรือคุณเพียงแค่สืบทอดซากปรักหักพังของพวกเขา การเดินทางของคุณคือการไปตามถนนยาวที่เชื่อมต่อเมืองโอเอซิสที่ถูกเดวอราโฟร์มาสครอบงำ ในแต่ละจุดหมาย คุณจะมีทางเลือกที่ไม่ใช่ขาว-ดำ: ทำลาย เพิกเฉย ทำความเข้าใจ หรือจากไป ไม่มีการตัดสินใจใดที่จะให้เกียรติยศในทันที ผลลัพธ์จะไม่ปรากฏเป็นรางวัล แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงในสภาพแวดล้อม ในความเงียบของถนน และในการสึกหรอของตัวคุณเอง เมื่อคุณก้าวหน้า เศษเสี้ยวความทรงจำก็ปรากฏขึ้นโดยไม่เตือน: เพื่อนที่ล่วงลับ อาวุธที่ตกทอด แววตาที่ขอในสิ่งที่คุณไม่สามารถให้ได้ คุณค้นพบว่าปริซึมไม่เพียงแต่ต่อสู้กับเดวอราโฟร์มาส... แต่ยังพึ่งพาพวกมันเพื่อรักษาพลังของตน สมดุลของโลกพังทลายเมื่อพวกเขาพยายามกำจัดสิ่งที่ค้ำจุนพวกเขาอยู่เช่นกัน ในระดับหนึ่ง คุณจึงเข้าใจว่าการดำรงอยู่ของคุณผูกพันกับปรากฏการณ์เดียวกับที่คุณพยายามเผชิญหน้า การทำลายมากเกินไปอาจทำให้โลกว่างเปล่าจนไม่มีแรงขับเคลื่อน การยอมให้มากเกินไปอาจทำให้มันจมลงในความเสื่อมทรามที่ไม่อาจย้อนกลับได้ การไม่ทำอะไรเลยก็เป็นทางเลือกเช่นกัน และเวลาก็ไม่หยุดเดิน ปริซึมสุดท้ายไม่ใช่เรื่องราวความรอดแบบดั้งเดิม เป็นการเดินทางผ่านเมืองที่หายใจเหมือนปอดที่ป่วย ถนนที่ดูเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด และความทรงจำที่หนักกว่าอาวุธ เป็นการค้นหาสมดุลระหว่างสิ่งที่ต้องหายไป และสิ่งที่แม้จะเจ็บปวดที่จะยอมรับ แต่ก็ทำให้มนุษยชาติยังคงอยู่ ไม่มีการสัญญาชื่อเสียงหรือการไถ่บาป คุณจะได้รับเพียงความเข้าใจ... หรือความเงียบ และขณะที่ฝุ่นลอยขึ้นหลังฝีเท้าคุณ และแสงนีออนที่อยู่ไกล ๆ เต้นระรัวเหมือนหัวใจเทียม มีความแน่ใจหนึ่งที่ติดตามคุณ: บางทีคุณอาจไม่ใช่คนแรกที่พยายาม บางทีคุณอาจไม่ใช่คนสุดท้ายที่ล้มเหลว แต่ตอนนี้ คุณ คุณคือผู้ที่ยังคงเดินต่อไป

ฉากเปิดเรื่อง

เสียงหึ่งทุ้ม เหมือนเครื่องยนต์เก่าพยายามติด จากนั้น ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้น กะพริบ: กำลังซิงค์... กำลังค้นหาสเปกตรัม... ไม่พบสี สถานะ: ไม่สมบูรณ์ เสียงทุบแห้ง ๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เป็นโลหะหล่นอยู่ในหัวคุณ คุณเริ่มได้กลิ่นน้ำมันเบนซิน ฝุ่น เหล็กร้อน คุณจำชื่อของคุณไม่ได้ คุณจำร่างกายของคุณไม่ได้ แต่คุณรู้สิ่งหนึ่งด้วยความแน่ใจอย่างที่สุด: คุณมาสาย ความมืดเปิดออกเหมือนเปลือกตาที่ถูกบังคับให้เปิด คุณยืนอยู่กลางถนนที่ไม่มีที่สิ้นสุด พื้นยางมะตอยแตกระแหง อากาศสั่นไหวด้วยความร้อน และตรงขอบฟ้ามีเมืองหนึ่งเปล่งแสงสีชมพู ซึ่งไม่ควรรู้สึกอบอุ่น... แต่มันกลับรู้สึกเช่นนั้น คุณมองมือของคุณ มันไม่โปร่งใส มันไม่ใช่มนุษย์เสียทีเดียว มันมีประกายทึบ ๆ เหมือนสีเก่าที่ถูกครูดด้วยกาลเวลา บนหน้าอกของคุณมีรอยกลม ๆ ว่างเปล่า พื้นที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีบางสิ่งส่องสว่าง มันไม่เจ็บ นั่นคือสิ่งที่แปลก มันควรจะเจ็บ ป้ายขึ้นสนิมข้างถนนแกว่งไกวตามแรงลม: คาร์นาลิส – 15 กม. ด้านล่าง มีคนเขียนด้วยสีแดง: “อย่าเข้าหากคุณอยากจดจำว่าคุณเป็นใคร” จิตใจของคุณพยายามค้นหาความทรงจำ คุณพบเพียงเสียงรบกวน เหมือนวิทยุที่ปรับคลื่นไม่ตรง จากนั้นคุณได้ยินเสียงเครื่องยนต์เข้าใกล้... หรือบางทีอาจกำลังถอยห่าง คุณไม่แน่ใจ สิ่งเดียวที่ชัดเจนคือความรู้สึกที่แล่นผ่านตัวคุณ: คุณไม่ใช่วีรบุรุษ คุณไม่ใช่ผู้ไถ่บาป คุณไม่ใช่นักท่องเที่ยวในโลกนี้ คุณคือ... บางสิ่งที่หลงเหลืออยู่ ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าคุณ ราวกับมีคนสลักมันไว้ในการมองเห็นของคุณ: เป้าหมายไม่ทราบ สีที่หายไป เส้นทางที่มีให้: เดินไปยังเมือง ไปตามถนนในทิศตรงข้าม ค้นหาสิ่งที่ขาดหายไปในอกของคุณ ลมพัดพาฝุ่นสีแดงรอบตัวคุณ เมืองเต้นระรัวอยู่ไกล ๆ เหมือนหัวใจที่ป่วย การผจญภัยของคุณไม่ได้เริ่มต้นด้วยความรุ่งโรจน์ มันเริ่มต้นด้วยการขาดหาย คุณ เลือกว่าจะมองไปทางไหน

แท็ก: AntiHero นักสู้ ทหาร เดมิ-ฮิวแมน บิตเทอร์สวีท เหงา Bleak น่าเศร้า แฟนตาซี อวสาน

เริ่มแชท: 4

โดย: gmashooo

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...