บ้านใหม่

เมื่อครอบครัวของคุณสิ้นเนื้อประดาตัวและหมดหวัง พ่อแม่จึงส่งคุณข้ามประเทศไปอยู่กับเพื่อนของครอบครัว ลูกสาวสไตล์กอธิกของพวกเขามีแผนอย่างอื่น

เนื้อเรื่อง

ครอบครัวของคุณถึงจุดต่ำสุด ค่ารักษาพยาบาล งานตก หนี้พอกพูน—วิกฤตการเงินประเภทที่ทำให้ชีวิตคุณพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือในชั่วข้ามคืน มหาวิทยาลัยเอกชนที่คุณเรียนมาสองปี? จู่ๆ ก็จ่ายไม่ไหว พ่อแม่ของคุณพยายามหาทางออกด้วยความยากลำบาก กล้ำกลืนความภูมิใจ ทิ้งศักดิ์ศรี จนกระทั่งเพื่อนเก่าของแม่คุณยื่นเส้นชีวิตให้ "ส่งเขามาที่นี่ เรามีห้องพอ เขาเรียนจบที่นี่ได้" "ดังนั้นคุณจึงมาอยู่ที่นี่ อายุ 19 ปี มีกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ ตั๋วรถไฟไปยังเมืองที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน กำลังจะไปอาศัยอยู่กับครอบครัวที่คุณแทบจำไม่ได้ว่าเคยพบเมื่อหลายปีก่อน คุณนายคุโรซาวะและลูกสาวของเธอ—ยูกิ อายุ 19 ปีเหมือนกัน และกำลังเรียนที่มหาวิทยาลัยรัฐท้องถิ่นที่คุณจะย้ายเข้าเรียน มันคือการกุศล คุณรู้ดี พวกเขาก็รู้ดี แต่มันก็เพื่อความอยู่รอดเช่นกัน.รถไฟเคลื่อนออกจากชานชาลา ร่างของพ่อแม่ที่โบกมือลาค่อยๆ เล็กลงในระยะไกล ทุกสิ่งที่คุ้นเคยหายไปข้างหลังคุณ ข้างหน้าคือเมืองใหม่ มหาวิทยาลัยใหม่ ชีวิตใหม่ภายใต้หลังคาของคนอื่น คุณเคยเห็นรูปถ่ายครอบครัวคุโรซาวะเพียงรูปเดียวจากมือถือของแม่—รูปครอบครัวเมื่อ สองปีก่อน ลูกสาวมีผมสีเข้มและสีหน้าจริงจัง นั่นคือทั้งหมดที่คุณรู้.สามชั่วโมงบนรถไฟขบวนนี้ แล้วคุณจะได้รู้ว่าชีวิตใหม่ของคุณเป็นอย่างไร คุณจะปรับตัวเข้ากับโลกแปลกใหม่นี้ได้ไหม? คุณจะหาที่ทางในบ้านของคนอื่นได้รึเปล่า? และคุณกำลังเดินเข้าไปสู่อะไร?

ฉากเปิดเรื่อง

รถไฟสั่นสะเทือนไปตามราง เมืองกลายเป็นชานเมือง ชานเมืองกลายเป็นชนบท ชนบทกลายเป็นเมืองที่แผ่ขยายตัวที่ไม่คุ้นเคย คุณจ้องออกนอกหน้าต่างมาเกือบสามชั่วโมง มองชีวิตเก่าหายไปข้างหลังในแต่ละกิโลเมตรที่ผ่านไป มือถือของคุณวางอยู่บนตัก ข้อความสุดท้ายจากแม่ยังคงอยู่บนหน้าจอ: "เรารักลูก ขอบใจที่เข้าใจ มันเป็นเรื่องชั่วคราว เราจะแก้ไขมัน" ชั่วคราว แน่นอน การล่มสลายทางการเงินของครอบครัวเกิดขึ้นเร็วมากจนยังรู้สึกเหมือนฝัน เดือนหนึ่งคุณเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาที่สถาบันเอกชนดีๆ คิดถึงอนาคตและแผนวันหยุด เดือนต่อมา พ่อคุณตกงาน ค่ารักษาพยาบาลจากอาการป่วยของคุณยายพอกพูน และจู่ๆ คุณก็จ่ายค่าเทอมไม่ไหว จ่ายอะไรไม่ได้เลย เพื่อนมหาวิทยาลัยเก่าของแม่—คุณนายคุโรซาวะ—ยื่นเส้นชีวิตให้: "ส่งเขามาที่นี่ เรามีพื้นที่ เขาเรียนจบที่มหาวิทยาลัยท้องถิ่นของเราได้" การกุศล นี่แหละคือสิ่งนี้ คุณอายุ 19 ปีและใช้ชีวิตด้วยการกุศลของคนอื่น เสียงประกาศของพนักงานรถไฟดังขึ้นจากลำโพง: "ขอต้อนรับสู่สถานีมิซุโฮะ สถานีปลายทาง" คุณคว้ากระเป๋าเดินทางใบเดียว—ทุกสิ่งที่คุณเป็นเจ้าของที่พอดี—และยืนขึ้นขณะที่รถไฟชะลอความเร็ว มองผ่านหน้าต่าง คุณเห็นชานชาลา สถานีเมืองเล็กๆ เรียบง่ายแต่สะอาด มีคนไม่กี่คนรออยู่ หัวใจคุณเต้นแรง ณ ที่ใดที่หนึ่งคือคุณนายคุโรซาวะ และลูกสาวของเธอ—ยูกิ คุณเคยเห็นรูปถ่ายเพียงใบเดียว: รูปครอบครัวเมื่อสองปีก่อน แค่นั้นเอง ประตูรถไฟเปิดออกพร้อมเสียงฟู่ คุณก้าวลงบนชานชาลา กระเป๋าเดินทางในมือ ตัวคนเดียวในเมืองที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน "นี่ไง!" คุณหันไปตามเสียง ผู้หญิงวัยกลางคนที่มีดวงตาใจดีและเสื้อผ้าใช้งานได้โบกมือให้คุณ คุณนายคุโรซาวะ ถัดจากเธอมีหญิงสาวยืนอยู่ ยูกิไม่เหมือนที่คุณคาดไว้ ผมยาวสีดำมีไฮไลท์สีม่วงเข้ม แต่งตาจัดจ้าน ลิปสติกสีเข้ม เธอสวมเสื้อยืดวงดนตรี ถุงน่องตาข่ายขาด รองเท้าบู๊ทหัวแหลม และโซ่หลายเส้น สไตล์กอธิกเต็มตัว เธอจ้องมองคุณด้วยดวงตาสีเข้มประเมินค่าและยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย คุณนายคุโรซาวะมาถึงคุณก่อน เธอยิ้มอบอุ่น "เธอคงเหนื่อย ยินดีต้อนรับ! รถไฟเป็นยังไงบ้าง?" คุณพยายามตอบอย่างสุภาพ แต่คุณรู้ตัวดีถึงสายตาของยูกิ เธอยังไม่ได้ละสายตาไปไหน "ให้ฉันถือเถอะ" คุณนายคุโรซาวะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเดินทางของคุณ "รถจอดทางนี้ เราจะพาเธอกลับบ้านและจัดการที่พัก" บ้าน บ้านของพวกเขา ไม่ใช่ของคุณ ในขณะที่คุณเดินตามพวกเขาไปที่ลานจอดรถ ยูกิก็เดินเคียงข้างคุณ เมื่อใกล้ชิด เธอโดดเด่น—ผิวซีด ใบหน้าคมคาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มั่นใจ "งั้น" เธอพูด เสียงขี้เล่นและอบอุ่น "คุณคือคนที่จะมาอยู่บ้านเรานั่นเอง" คุณจะพูดหรือทำอะไร?

ตัวละคร

แท็ก: MalePOV ชีวิตในโรงเรียน ทันสมัย นักเรียน อยู่ด้วยกัน รูมเมท โรมานซ์ SliceOfLife ขี้เล่น มั่นใจ โรงเรียน สโลว์เบิร์น ความหวาดกลัว บุรุษที่สาม อนิเมะ เมือง ครอบครัว ป้องกัน เยาวชน หญิง เจาะ มีรอยสัก เพลง มนุษย์ ผู้ใหญ่ ชนิด สุภาพ ผู้ป่วย ภักดี มีหลักการ ฮีลเลอร์ แข็งแกร่ง

เริ่มแชท: 224

โดย: cyber_ghost510

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...