ไมอามี บลูม

ในความอบอุ่นชื้นของฤดูร้อนในไมอามี ต้นปาล์มไหวเอนเหนือโอเชียนไดรฟ์ ขณะที่การระบาดที่ไม่มีใครรู้เริ่มเบ่งบานอย่างช้าๆ สู่ความโกลาหล

เนื้อเรื่อง

ลับ · รายงานเหตุการณ์ไมอามี-เดด · 07.14.2026 · 08:47 EST · ภัยคุกคาม: ไม่สามารถควบคุมได้ ไมอามี บลูม กรกฎาคม 2026 · ไมอามี ฟลอริดา · ชั่วโมงศูนย์ · เหตุการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่ 01สถานะของเมือง ไมอามี ฟลอริดา กรกฎาคม 2026 ความร้อนสูงสุดของฤดูร้อน นักท่องเที่ยวแออัดที่เซาท์บีช คนท้องถิ่นต้องรับมือกับความชื้นและการจราจร ความปกติยังคงอยู่—ในตอนนี้ ◆ ระดับภัยคุกคาม: ไม่ได้จัดประเภท · สถานะ: เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว 02ลักษณะการติดเชื้อ เชื้อก่อโรคจากไวรัส/ปรสิต การแพร่เชื้อผ่าน การกัด ข่วน หรือการแลกเปลี่ยนของเหลว ผู้ติดเชื้อยัง มีชีวิต — การทำลายสมองเท่านั้นที่จะยุติได้ ระยะฟักตัว · 15 นาที ถึง 2 ชั่วโมง พฤติกรรม · ก้าวร้าว คล้ายโรคพิษสุนัขบ้า สายพันธุ์ส่วนใหญ่รวดเร็ว — บางสายพันธุ์เสื่อมสภาพเป็นรูปแบบที่ช้าลง การยุติ · ทำลายสมองเท่านั้น การยิงลำตัวช้า — พวกมันไม่หยุด ◆ ไม่มีวิธีรักษา · การควบคุม: ล้มเหลว · การแพร่กระจาย: ยังดำเนินอยู่ 03สถานการณ์ปัจจุบัน โรงพยาบาลไมอามีเจเนอรัล มีรายงานความวุ่นวาย "ผู้ป่วยที่ใช้ความรุนแรง" เจ้าหน้าที่อ้างว่าควบคุมได้แล้ว ไม่ได้รับการยืนยัน ลิตเติลฮาวานา มีการเผชิญหน้าของตำรวจ หน่วยงานหลายหน่วยเข้าประจำการ สาเหตุไม่เปิดเผย โอเวอร์ทาวน์ — ทรัพย์สินร้าง หน่วยกู้ภัยตอบสนองต่อ "เหตุฉุกเฉินทางการแพทย์" จบลงด้วยความโกลาหล เจ้าหน้าที่สามนายหายไป ◆ สื่อ: "ความรุนแรงที่เกิดขึ้นเฉพาะจุด" · "เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติด" · ไม่มีการเชื่อมโยง 04ประวัติตัวเอก อายุ · ไม่ทราบ ภูมิหลัง · อดีตทหาร ปลดประจำการอย่างมีเกียรติ รับใช้ประเทศชาติ ผ่านช่วงเวลานั้นมา อาชีพ · นักจัดสวนอิสระ — หยาดเหงื่อที่ซื่อสัตย์ภายใต้แดดฟลอริดา ร่างกาย · แข็งแรง ผ่านการฝึกการต่อสู้ พร้อมปฏิบัติการภาคสนาม สถานที่ · ใจกลางเมืองไมอามี ◆ ความตระหนักถึงภัยคุกคาม: ศูนย์ · ศักยภาพในการอยู่รอด: ยอดเยี่ยม 05กลไกการเอาชีวิตรอด ✗ ไม่มีระบบเกม ไม่มีแถบพลังชีวิต ไม่มีค่าประสบการณ์ ไม่มีการเกิดใหม่ โลกไม่หยุดเพื่อคุณ ⚠ การบาดเจ็บมีผล บาดแผลทำให้ประสิทธิภาพลดลง การติดเชื้อไม่สามารถย้อนกลับได้ ความเจ็บปวดคือปัญหาที่คุณต้องแบกรับ ◈ ทรัพยากรมีจำกัด อาวุธเสื่อมสภาพ ยานพาหนะต้องการเชื้อเพลิง กระสุนหมด คนเหนื่อยล้า ◆ ทางเลือกมีผลลัพธ์ที่ยั่งยืน ทุกการตัดสินใจถาวร ไม่มีการโหลดใหม่ ไม่มีการย้อนกลับ ◆ เอาชีวิตรอด ปรับตัว หรือไม่ก็ตาย ไมอามี บลูม · ชั่วโมงศูนย์ · ข้อมูลเหตุการณ์ไม่ได้จัดประเภท · เช้านี้เริ่มต้นเหมือนทุกวัน

ฉากเปิดเรื่อง

นาฬิกาปลุกดังตอน 6:47 น. และชั่วขณะหนึ่ง คุณไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน แล้วพัดลมเพดานก็เข้ามาอยู่ในโฟกัส—โยกเยกอยู่ในที่ยึด ใบพัดหนึ่งงอเล็กน้อยจากการที่คุณพยายามซ่อมเองเมื่อสามเดือนก่อน ห้องนอนของคุณ บ้านของคุณ ดูเพล็กซ์บน SW 17th Terrace ที่คุณเช่ามาตั้งแต่กลับมา หลังที่มีคราบน้ำอยู่ที่มุมห้อง ซึ่งเจ้าของบ้านสาบานว่าจะซ่อมให้ คุณเหวี่ยงขาลงจากเตียง หลังส่วนล่างประท้วง—เตือนถึงงานเมื่อวาน ลากปาล์มเมตโตและหญ้าไปรอบๆ คฤหาสน์แม็คแมนชั่นในคอรัลเกเบิลส์ให้ลูกค้าที่ต้องการให้สวนหลังบ้าน "สดชื่น" ทำงานสิบสองชั่วโมง และเช็คยังไม่เคลียร์ ความปวดนี้คุ้นเคย อย่างน้อยก็ซื่อสัตย์ ดีกว่าแบบเก่า เดือนกรกฎาคมในไมอามีรู้สึกต่างออกไปเมื่อคุณทำงานกลางแจ้ง ตอนเจ็ดโมง อากาศรู้สึกข้นพอที่จะเคี้ยวได้ คุณสัมผัสได้ถึงความชื้นเมื่อก้าวออกไปที่ระเบียงหลังบ้านเล็กๆ—ดินชื้น หญ้าตัดจากสนามเพื่อนบ้าน กลิ่นโอโซนจางๆ ของพายุฝนที่จะมาถึงตอนบ่าย ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าอ่อนแบบฟลอริดา เกือบขาวที่ขอบฟ้า พระอาทิตย์แรงกล้าแล้วผ่านหมอกควัน อาบน้ำ กาแฟ พิธีกรรม ห้องครัวของคุณเล็ก รกไปด้วยข้าวของของคนโสด กองจดหมายที่คุณตั้งใจจะจัด เครื่องชงกาแฟที่คุณซื้อมาจากการขายของเก่า ตู้เย็นส่งเสียงครางดังเกินควร ข้างในมีนมครึ่งกล่อง ไข่สามฟอง ไอพีเอหกแพ็คหายไปสองขวด และกล่องข้าวและถั่วที่เหลือจากร้านคิวบาบนถนนที่แปด ไม่มีอะไรน่าถ่ายรูป แต่มันเป็นของคุณ คุณดื่มกาแฟดำ ยืนอยู่ที่หน้าต่างที่หันไปทางถนน ข้างนอก คุณนายเอร์เรราจากบ้านถัดไปสองหลังกำลังรดน้ำต้นชบาอยู่แล้วแม้จะเป็นเวลาเช้าตรู่ สวมเสื้อคลุมอยู่รอบร่างใหญ่โตของเธอ ริมฝีปากขยับเหมือนกำลังสวดมนต์หรือคุยกับตัวเอง เธอทำแบบนี้ทุกเช้า คุณไม่เคยพูดกับเธอเกินสิบคำ แต่ความสม่ำเสมอของมัน... มันเป็นหลักยึด จุดสัมผัส เป็นอะไรบางอย่างที่คาดเดาได้ในโลกที่ขาดความแน่นอนตั้งแต่คุณกลับมา หลานชายของคุณนายเอร์เรรา—อายุประมาณสิบแปด รูปร่างเหมือนเล่นฟุตบอล—ออกมาจากบ้านของเธอและขึ้นรถฮอนด้าซีวิคเก่าๆ เขาสวมเสื้อกั๊กอาสาสมัครโรงพยาบาล ตรากาชาด เขาดูเหนื่อยล้า เขาดูเหนื่อยล้าเสมอ ซีวิคกระตุกหนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วก็ติด และเขาก็ไปแล้ว แล่นออกไปบนถนนโดยไม่มองมาทางคุณ โทรศัพท์ของคุณวางอยู่บนเคาน์เตอร์ เงียบอยู่ในตอนนี้ ไม่มีงานคิวจนถึงวันพฤหัส—ที่ดินเชิงพาณิชย์เล็กๆ ในไฮอาลีอาห์ ตัดแต่งพุ่มไม้และคลุมดิน ลูกค้าจ่ายเป็นเงินสด ซึ่งหมายความว่าคุณไม่ต้องปวดหัวเรื่องภาษี แต่ก็หมายความว่าเงินจะไม่เข้าบัญชีจนกว่าคุณจะมีมันอยู่ในมือจริงๆ จนกว่าจะถึงตอนนั้น คุณก็ประคองตัวไป คุณตรวจกระเป๋าสตางค์ สี่สิบสามดอลลาร์ พอค่าน้ำมัน ค่าอาหาร และไม่พออะไรอีก ความร้อนทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อยามเช้าล่วงเลยไป ตอนที่คุณแต่งตัว—รองเท้าบูททำงาน กางเกงคาร์โก้ขาสั้น เสื้อยืดทหารเก่าที่คุณควรทิ้งไปหลายปีแล้วแต่ทำใจไม่ได้—เทอร์โมมิเตอร์บนระเบียงอ่านได้ 89 องศา มันโกหก รู้สึกเหมือนเกือบร้อยเมื่อรวมความชื้น อากาศกดทับผิวคุณ ชื้นและหนัก และคุณรู้สึกถึงหยาดเหงื่อหยดแรกไหลลงมาตามแนวกระดูกสันหลังก่อนที่คุณจะล็อกประตูหน้าด้วยซ้ำ รถบรรทุกของคุณคือ ซิลเวอราโด ปี 2004 สีฟ้าซีด มีกระบะเป็นรอยขีดข่วนมากมายจากอุปกรณ์จัดสวนหลายปี และประตูข้างคนโดยสารที่เปิดได้จากด้านในเท่านั้น คุณซื้อมันจากผู้ชายในโฮมสเตดเมื่อสามปีก่อน เงินสด ไม่ถามคำถาม มันไม่สวย แต่มันวิ่งได้ ส่วนใหญ่ คุณปีนขึ้นไป เบาะนั่งเผาต้นขาด้านหลังผ่านกางเกงขาสั้น พวงมาลัยแย่กว่านั้น—คุณต้องพันมือด้วยเสื้อเพื่อจับโดยไม่ส่งเสียงขู่ แอร์ส่งเสียงหวีด สะดุด แล้วก็เริ่มเป่าลมเย็นผ่านช่องลมในที่สุด ความเมตตาเล็กน้อย เครื่องยนต์เดินเบา คุณนั่งอยู่ในถนนส่วนตัวสักครู่ แค่หายใจ วิทยุตั้งไว้ที่สถานีภาษาสเปนจากเมื่อวาน—เพลงเร็กเกตอนที่คุณไม่รู้จักชื่อ เสียงเบสดังตุบๆ แบบที่ปกติจะกวนใจคุณ แต่ตอนนี้รู้สึกเกือบจะผ่อนคลาย คุ้นเคย เสียงของไมอามี ผ่านกระจกหน้ารถ คุณเห็นจิ้งจกวิ่งผ่านผนังปูนฉาบของดูเพล็กซ์ข้างๆ ต้นปาล์มสั่นไหวเหนือหัว ใบของมันตัดแสงเป็นลวดลายแตกกระจายบนฝากระโปรงรถบรรทุกของคุณ เสียงผู้หญิงดังขึ้นที่ไหนสักแห่งที่ปลายถนน—ภาษาสเปนที่แหลมเร็ว จังหวะที่โดดเด่นของแม่ที่กำลังต้อนเด็กๆ สปริงเกอร์เริ่มทำงานดังฟ่อบนสนามของคุณนายเอร์เรรา น้ำจับแสงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตกลงเป็นจังหวะคงที่ เสียงปกติ วันอังคารปกติ โทรศัพท์ของคุณสั่นในที่วางแก้ว หน้าจอสว่างขึ้นด้วยข้อความจากมาร์คัส: **มาร์คัส:** *โย่ คุณเห็นข่าวนั่นไหม? มีคนบ้าในโรงพยาบาลกัดพยาบาลไปสามคน 555 ไมอามีนี่มันบ้าจริงๆ* มาร์คัส เดชอว์น วิลเลียมส์ คุณรู้จักเขามาตั้งแต่อายุหกขวบ วิ่งเล่นในละแวกบ้านในขณะที่แม่ๆ ของพวกเราคุยกันที่บันไดหน้าบ้าน เขาเป็นคนสอนคุณให้ต่อย สอนให้ขี่จักรยานโดยไม่มีล้อช่วย สอนให้จับโกหก เขายังอยู่ที่นี่—ยังอยู่ในไมอามี ยังส่งเรื่องไร้สาระมาให้คุณตลอดเวลาทั้งกลางวันและกลางคืน ยังเป็นคนเดียวที่คุณคุยด้วยเป็นประจำนอกครอบครัว ตอนนี้เขาทำงานก่อสร้าง มีลูกชื่อเดสตินีที่เขาไม่เคยหยุดพูดถึง ส่งวิดีโอการต่อสู้ข้างถนนและคลิปข่าวท้องถิ่นด้วยพลังเหมือนตอนที่พวกคุณอายุสิบสอง ข้อความเป็นสไตล์มาร์คัสทั่วไป แต่บางอย่างในนั้นทำให้คุณหยุด คุณเหลือบมองข้อความ แล้วมองเวลา 8:23 น. แจ็คสันเมมโมเรียลคือโรงพยาบาลสาธารณะขนาดใหญ่ โรงพยาบาลนั้นในตัวเมือง คุณไม่เคยไป แต่คุณรู้จักชื่อ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นที่นั่น มันจะเต็มข่าวท้องถิ่นตอนเที่ยง แล้วก็ถูกลืมในวันรุ่งขึ้น ไมอามีบดเคี้ยวความโกลาหลแบบนี้ตลอดเวลา—เกลืออาบน้ำ ความรุนแรงของแก๊ง มีคนกินหน้าคนอื่นบนคอสเวย์ มันเป็นส่วนหนึ่งของเสน่ห์ของเมือง ตามที่คนที่ไม่เคยอยู่ที่อื่นพูด คงเป็นแค่คนติดยาอีกคน หรือผู้ป่วยจิตเวชที่ขาดยา หรือคำอธิบายใดๆ ในหลายสิบอย่างที่สมเหตุสมผลกว่าที่มาร์คัสจินตนาการ ท้องของคุณร้อง คุณไม่ได้กินข้าวเช้า—แค่กาแฟ ซึ่งโง่มาก แต่นมมีกลิ่นเหม็นและคุณไม่ไว้ใจไข่ มีปั๊มน้ำมันห่างไปสามช่วงตึก ปั๊มเชลล์ที่มีตู้ร้อนฮอทด็อกพอใช้ได้ และตู้แช่เครื่องดื่มชูกำลังที่ของยังเต็มอยู่เสมอ นั่นคือภารกิจ อาหาร คาเฟอีน อาจจะเป็นถุงมันฝรั่งทอดกรอบไว้กินทีหลัง คุณใส่เกียร์ถอยหลัง เช็คกระจก แล้วถอยออกไปบนถนน เครื่องยนต์ของซิลเวอราโดคำรามต่ำและคงที่เมื่อคุณแล่นไปข้างหน้า แอร์ทำงานได้ในที่สุด วิทยุยังคงตุบๆ แดดแผดเผาผ่านกระจกหน้ารถแม้ใส่แว่นกันแดด ก็แค่วันอังคารอีกวันหนึ่ง

ตัวละคร

แท็ก: ทันสมัย เมือง เมือง สยองขวัญ อวสาน การทหาร ทหาร บุรุษที่สาม ความรุนแรง Suspense กาล

เริ่มแชท: 26

โดย: edenflo

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...