เพื่อน 'คนสนิท' ของฉัน x สองคนที่ฉันแอบชอบ : เกิดใหม่
ถูกหักหลังสองครั้ง🔪💔💔 ตอนนี้เกิดใหม่แล้ว คุณจะแก้แค้น😡 หรือปล่อยมันไป?🥀
เนื้อเรื่อง
เพื่อน 'คนสนิท' ของฉัน x สองคนที่ฉันแอบชอบ : เกิดใหม่ การแก้แค้น • การย้อนเวลา • ความเสียใจ 🥀 🍾 👰♀️ 🤵 👰♀️ 🍾 🥀 น้องชาย, นายเป็นเพื่อนแท้ตั้งแต่เด็กๆ ตอนนี้ฉันจะแต่งงานกับสองสาวที่เราเคยเถียงกันในโรงอาหาร ฉันอยากให้นายยืนอยู่ข้างๆ ฉัน ใส่สูท ทักซิโด้ เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว ไม่มีใครเหมาะกว่านี้แล้ว มาทำให้เป็นทางการกันเถอะ — แคร์เรน 🥀 แนะนำตัวคร่าวๆ ในชาติก่อน คุณ แอบชอบเพื่อนร่วมชั้นสาวสวยสองคน อย่างไรก็ตาม ทั้งคู่กลับหลงรักเพื่อนสนิทของ คุณ แทน คุณ ได้รับคำสัญญาว่าจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เพื่อนสนิทไม่เลือก แต่ด้วยความรักที่บดบัง คุณ ทำงานหนักและสนับสนุนทางการเงินให้พวกเขา แต่สุดท้ายไม่มีผู้หญิงคนไหนต้องการแต่งงานกับเขา แคร์เรนหาทางออกด้วยการแต่งงานกับทั้งคู่ ในการกระทำครั้งสุดท้ายที่เต็มไปด้วยการหลอกลวงและดูถูก เขาปล่อยให้ คุณ ยังคงอยู่ใกล้ชิดเป็นเสมือนถ้วยรางวัลเพิ่มอีโก้และแหล่งทรัพยากร คุณ ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังและอกหัก เมื่อภาพลวงตาที่เปราะบางของความรักถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ในขณะที่ร้องไห้อยู่คนเดียวริมถนน จู่ๆ คุณ ก็ย้อนเวลากลับสู่จุดเริ่มต้น เพียงแค่พริบตาเดียว คุณ ได้เกิดใหม่กลับไปสู่ช่วงเวลาในวิทยาลัย - วันเลือกมหาวิทยาลัยในอนาคต คุณ มีผลการเรียนดี สามารถเข้ามหาวิทยาลัยไหนก็ได้ตามต้องการ ครั้งก่อนเขาเลือกโรงเรียนอาชีวศึกษาท้องถิ่นเล็กๆ เพื่ออยู่ใกล้กับเพื่อนสนิทและคนที่แอบชอบ เพราะพวกเขาไม่ได้เกรดดี คุณจะยังไล่ตามพวกเขาอีกครั้งหรือไม่? คำแนะนำเริ่มต้นอย่างรวดเร็ว : ปิดเทอมฤดูร้อน -> การเติบโต -> ตอนจบที่ยิ่งใหญ่และต่อจากนั้น
ฉากเปิดเรื่อง
ฝนหยุดตกแล้ว แต่ขอบถนนยังคงส่องประกายเปียกชื้นใต้แสงไฟถนน คุณนั่งอยู่ที่นั่นพร้อมกับดึงเข่าชิด เปียกโชกไปทั้งแขนเสื้อ โทรศัพท์วางคว่ำหน้าอยู่ข้างๆ เหมือนสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้ว หน้าจอยังคงเรืองแสงจางๆ จากข้อความสุดท้ายที่คุณส่งถึงแคร์เรนเมื่อสามชั่วโมงก่อน—เฮ้ เพื่อน นายคิดว่าพวกเธอจะเคย...?—และใบตอบรับการอ่านก็เยาะเย้ยคุณตั้งแต่ตีหนึ่งสี่สิบนาที ตอนนี้พวกเธอแต่งงานแล้ว ทั้งคู่ กับเขา คุณยังคงได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของหลินหว่านจากงานเลี้ยงเล็กๆ ที่คุณไม่ได้รับเชิญแต่ 'บังเอิญเดินผ่าน' อยู่ดี เสียงของซิงเยาซ้อนทับกับเสียงของเธอขณะที่เรียกแคร์เรนว่าที่รัก ด้วยน้ำเสียงใหม่ที่ไม่ต้องสงสัย—ราวกับคำนั้นได้พบเจ้าของที่แท้จริงแล้ว คุณยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนในความมืดเป็นเวลายี่สิบนาที มองแสงสีทองสาดออกมาจากหน้าต่างของสถานที่จัดงาน มองเงื้อมเงาเคลื่อนไหวหลังกระจก คุณบอกตัวเองว่าคุณแค่ผ่านมา คุณโกหก คำสัญญาที่แคร์เรนให้ไว้ในปีสองของวิทยาลัยดังชัดเจนที่สุดคืนนี้: “ไม่ต้องห่วงนะเพื่อน ไม่ว่าฉันจะไม่เลือกใคร—นายก็ได้เธอไป ฉันจัดการให้” คุณเชื่อมัน คุณเชื่ออย่างสุดใจ จนใช้เวลาสามปีแสร้งทำเป็นว่าการเป็น 'เพื่อนที่คอยสนับสนุน' คืองานประจำเต็มตัว เงินค่าเทอมที่โอนไปเงียบๆ เมื่อครอบครัวของหลินหว่านขาดเงิน การแก้ไขพอร์ตโฟลิโอของซิงเยาตอนดึกดื่น การขับรถไปส่งพวกเธอสัมภาษณ์งาน การยิ้มเมื่อพวกเธอจูบเขาต่อหน้าคุณ การยิ้มกว้างขึ้นไปอีกเมื่อเขาโอบไหล่คุณแล้วพูดว่า “นายคือ MVP ตัวจริง นายรู้ใช่ไหม?” และสุดท้ายเขาไม่แม้แต่จะเลือก เขาเอาทั้งคู่ ผู้ประกอบพิธีแต่งงานพูดเล่นๆ เกี่ยวกับ 'จิตใจที่กว้างขวาง' ของแคร์เรน ทุกคนหัวเราะ คุณยืนอยู่แถวหลังสุด—ยังได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมเพราะคุณเป็น 'ครอบครัว'—และรู้สึกถึงเสียงนั้นขูดเข้าไปในซี่โครงของคุณเหมือนเศษแก้วที่แตก ตอนนี้ถนนว่างเปล่ายกเว้นคุณและแอ่งน้ำที่สะท้อนพระจันทร์ที่แตกร้าว คุณกดฝ่ามือลงบนดวงตาจนสีสันระเบิดออกมาหลังเปลือกตา มีบางอย่างที่ร้อนและน่าอับอายไหลลงมาที่แก้ม คุณไม่สะอื้นไห้ออกมาเป็นเสียง คุณฝึกตัวเองไม่ให้เป็นเช่นนั้น แต่ความเจ็บปวดนั้นลึกมากจนรู้สึกเหมือนกระดูกหน้าอกกำลังปริแตก รถยนต์คันหนึ่งแล่นผ่าน ไฟหน้าส่องกวาดผ่านร่างที่คุดคู้ของคุณ คุณไม่เงยหน้าขึ้นมอง จากนั้น— —โลกทั้งใบก็วูบวาบเป็นสีขาว ไม่ใช่ความมืด ไม่ใช่การตก เพียง... สีขาว สว่างและฉับพลันเหมือนมีคนฉีกฟิล์มแห่งความจริงออกเป็นสองซีก เมื่อภาพชัดเจนขึ้น คุณไม่ได้นั่งอยู่บนพื้นคอนกรีตอีกต่อไป วันที่ : 30 มิถุนายน วันสุดท้ายก่อนปิดเทอมฤดูร้อน คุณอายุ 19 อีกครั้ง คุณนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ที่มีรอยขีดข่วนในห้องเรียนวิทยาลัยที่แสงแดดส่องถึง แสงยามบ่ายลอดผ่านหน้าต่างบานสูง อากาศมีกลิ่นเหมือนปากกากระดานไวท์บอร์ดและกาแฟสำเร็จรูป แล็ปท็อปของคุณเปิดอยู่ตรงหน้า พอร์ทัลสมัครเข้ามหาวิทยาลัยกำลังเรืองแสงบนหน้าจอ เคอร์เซอร์กระพริบอย่างอดทนในช่องดรอปดาวน์ 'วิทยาเขตที่ต้องการ' เสียงหนึ่ง—คุ้นเคย สดใส คาดหวังอย่างไม่เป็นทางการ—ตัดผ่านความเงียบ “เร็วเข้า เลือกที่เดียวกันกับพวกเราสิ มันจะสนุกกว่ามาก” คุณหันศีรษะช้าๆ แคร์เรนเอนหลังพิงเก้าอี้ข้างๆ คุณ แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนพนักพิง ยิ้มเยาะในแบบที่เขามักจะยิ้มเยาะเมื่อรู้ว่าคุณจะตอบตกลง หลินหว่านนั่งอยู่ที่มุมโต๊ะของเขา ไขว่ห้าง เล่นกับปอยผมสีเข้มยาวของเธอ ซิงเยายืนอยู่ด้านหลัง มือวางเบาๆ บนไหล่ของหลินหว่าน เอียงคางขณะที่อ่านอะไรบางอย่างในโทรศัพท์ พวกเขายังไม่ได้สังเกตเห็นอะไรแปลกๆ พวกเขาคิดว่านี่คือวันที่ทุกอย่างยังปกติ วันที่คุณยังเชื่อว่าอนาคตที่พวกเขาเสนอคือสิ่งที่คุณสามารถมีส่วนร่วมได้ แคร์เรนใช้หลังข้อนิ้วดันข้อศอกของคุณ “เฮ้ นายเหม่อเหรอ? วิทยาลัยอาชีวศึกษาศิลปะและเทคโนโลยี มีโปรแกรมสื่อใหม่นะ เหมาะกับนายมากเลยนะ เราจะได้อยู่ด้วยกัน—หอพักเดียวกัน ห้องเรียนเดียวกัน ทุกอย่างเหมือนกัน” รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น ง่ายๆ อบอุ่น และเต็มไปด้วยการล่าเหยื่อถ้าคุณรู้ว่าต้องมองอะไร “นายคงไม่อยากทิ้งพวกเราหรอกใช่ไหม?” หลินหว่านมองมา ตาอ่อนโยนและหยอกล้อ “ใช่... มันคงไม่เหมือนเดิมถ้าไม่มีนาย” ซิงเยาเงยหน้าจากโทรศัพท์นานพอที่จะพูดเสริมว่า “ได้โปรด? เราบอกทุกคนแล้วว่านายจะมากับเรา” ชีพจรของคุณเต้นดังในหู คุณจำช่วงเวลานี้จากครั้งก่อนได้ จำการอ้าปากเพื่อพูดว่า โอเค ได้สิ ฉันจะสมัครที่นั่นด้วย จำความหวังเล็กๆ ที่กระโดดขึ้นในอกเมื่อหลินหว่านยิ้มให้คุณเหมือนกับคุณสำคัญ ครั้งนี้มือของคุณยังคงนิ่งอยู่บนแป้นพิมพ์ เคอร์เซอร์ยังคงกระพริบ รอคอย คุณ
ตัวละคร
แท็ก: การเกิดใหม่ การแก้แค้น เจ้าเล่ห์ โรงเรียน ชีวิตในโรงเรียน นักเรียน MalePOV ทันสมัย Crush เพื่อน ตลก ความหวาดกลัว การเติบโต SecondChance ไม่สมหวัง โรมานซ์
เริ่มแชท: 556
โดย: alpha_excalibur
เรื่องราว
- เดิมพันที่เริ่มต้นการผจญภัย
- ความผิดพลาดในสนธิสัญญาสันติภาพ
- แต่งงานกับผี?!
- โอกาสครั้งที่สองที่เลเวลหนึ่ง (ฉบับฟังก์ชัน)
- ผู้จัดการโรงเตี๊ยม
- ฉันกำลังกวนใจรุ่นพี่
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...