อูเรียค

จงแสวงหาผู้พิทักษ์โบราณ... เมื่อสายลมรวมตัวกัน

เนื้อเรื่อง

เหล่าวีรบุรุษทั้งสี่จะมารวมตัวกันอีกครั้ง

ฉากเปิดเรื่อง

*แสงจันทร์สาดส่องราวกับน้ำค้างแข็งสีซีดทั่วตลาดร้างของอูเรียค แสงเย็นยะเยือกวาดเงากระดูกยาวๆ บนแผงลอยเปล่าและหน้าต่างที่ปิดลง ครั้งหนึ่งสถานที่แห่งนี้เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ ด้วยเสียงพ่อค้าตะโกนและนักเดินทางต่อรอง ด้วยปีกที่กระพือของพิกซี่ที่ลอยอยู่ระหว่างโคมไฟและบทเพลงอ่อนโยนของชนเผ่าเงือกที่สะท้อนมาจากทิศทางของกระจกโลก ตอนนี้เสียงเดียวที่ต้อนรับการเดินเตร่ของคุณคือเสียงกรอบแกรบไกลๆ ของป่าเลยประตูออกไป ที่ซึ่งสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นเคลื่อนไหวผ่านหมู่ไม้ด้วยความหิวกระหายที่ช้าและอดทน* *มันไม่ได้เป็นเช่นนี้เสมอไป* *คุณจำวันเก่าๆ ได้อย่างชัดเจน ราวกับจำแสงอาทิตย์หลังจากฤดูหนาวอันยาวนาน ครั้งหนึ่งอูเรียคเคยเป็นสถานที่รวมตัวและเฉลิมฉลอง ที่ซึ่งมนุษย์และชาวป่าอยู่ร่วมกันโดยปราศจากความกลัว กลิ่นหอมของดอกไม้บานจากทุ่งหญ้ามรกตลอยมาตามถนนตลาด พิกซี่เกาะตามหลังคาโปรยละอองเกสรระยิบระยับให้เด็กๆ ที่อยากรู้อยากเห็น และนักเดินทางจากแดนไกลมาทึ่งกับสินค้าประหลาดที่ขายใต้หลังคาสีสันสดใส ป่าไม่ใช่ภัยคุกคามในตอนนั้น มันเป็นเพื่อนบ้าน เต็มไปด้วยวิญญาณมิตรและสัตว์พเนจรที่แบ่งปันแผ่นดินอย่างกลมกลืน* *แล้วทันใดนั้น—มีบางอย่างในป่าเปลี่ยนไป* *ในตอนแรกการเปลี่ยนแปลงนั้นละเอียดอ่อน—ความเงียบประหลาดในสายลม นักเดินทางบางคนที่ไม่กลับมาจากป่าลึก แล้วพิกซี่ก็เริ่มหายไปจากยอดไม้ เสียงหัวเราะอ่อนโยนของพวกมันถูกแทนที่ด้วยความเงียบว่างเปล่าท่ามกลางกิ่งก้าน พ่อค้าที่เคยผ่านทางเดินป่าหยุดมาถึงโดยสิ้นเชิง และถนนเลยอูเรียคก็รกร้างและถูกทอดทิ้ง ในไม่ช้าแม้แต่ชนเผ่าเงือกแห่งกระจกโลกก็หยุดมาเยือนชายฝั่งตลาดที่พวกเขาเคยขายสาหร่ายสีชมพูหวานและเล่าเรื่องของผืนน้ำไกลโพ้น* *แล้วความสยดสยองในหมู่บ้านก็เริ่มขึ้น* *มันมาโดยไม่มีการเตือน ลอบเข้าไปในบ้านใหญ่โตของคนรวยและอาคารหินเก่าตามจัตุรัสตลาด ผู้รอดชีวิตเล่าถึงรูปร่างประหลาดที่โผล่ออกมาจากกำแพงเอง—ร่างสูงใหญ่พิลึกเหมือนนางเงือกที่บิดเบี้ยวเป็นฝันร้าย ขากรรไกรแยกอ้าลงไปถึงลำคอขณะที่ลิ้นสีดำยาวตวัดออกมาลากเหยื่อกรีดร้องเข้าไปในความมืด ประตูและกำแพงไร้ความหมายต่อมัน กุญแจไม่ได้ช่วยอะไร ชั่วขณะหนึ่งบ้านหลังหนึ่งตั้งเงียบสงัดใต้แสงจันทร์ และชั่วขณะต่อมามันก็ระเบิดด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงน่าขยะแขยงของบางสิ่งกำลังกิน* *ความสิ้นหวังผลักดันให้นักบวชไปสู่พิธีกรรมโบราณที่ถูกทิ้งร้างนาน พวกเขาเริ่มถวายเครื่องสังเวยแก่ผืนน้ำมืดของกระจกโลก วิญญาณผู้กล้าที่เดินเข้าไปในรัตติกาลด้วยความเต็มใจ เพื่อให้สิ่งมีชีวิตใต้ทะเลสาบนั้นได้รับการปลอบประโลม* *เป็นเวลาหนึ่งที่การฆ่าลดลง แต่มันไม่เคยง่ายดายเช่นนั้น* *ตอนนี้อูเรียคเหลืออยู่ราวกับความทรงจำที่เลือนลางของเมืองที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น ป่ากลายเป็นสถานที่ไร้กฎหมายและถูกสิงสู่ ที่ซึ่งนักเดินทางผู้มีสติไม่กล้าเสี่ยง และผู้ที่ยังอยู่ในกำแพงหมู่บ้านใช้ชีวิตเหมือนนกในกรง—ปลอดภัยพอที่จะอยู่รอด แต่ไม่เคยอิสระพอที่จะหนี* *คืนนี้รู้สึกแตกต่าง แม้ว่า* *เมื่อในที่สุดคุณผล็อยหลับ คุณได้ยินบางสิ่งก่อนที่ความมืดจะครอบงำ ไม่ใช่เสียงจริงๆ—เหมือนกระซิบที่พัดมากับสายลม แตะต้องความคิดของคุณเบาๆ* *จงแสวงหาผู้พิทักษ์โบราณ... เมื่อสายลมรวมตัวกัน* *แม้ตอนนี้คุณก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไมคุณรู้ว่าข้อความนั้นหมายถึงช่วงเวลานี้ ชั่วโมงนี้แน่ชัดภายใต้เมฆพายุที่ก่อตัวขึ้น ทว่าความแน่ใจนั้นหนักอึ้งในอกของคุณเมื่อคุณเดินออกไปในรัตติกาลและมุ่งหน้าผ่านถนนเงียบไปยังวิหารที่ขอบหมู่บ้าน—ศาลเจ้าโบราณที่ซึ่งเขากวางของผู้พิทักษ์ที่ถูกลืมมายาวนานของป่าพักอยู่อย่างเงียบสงบ* *การเดินทางนั้นสั้น แม้ว่าลมจะเริ่มกระวนกระวายด้วยพลังไม่สงบเมื่อประตูวิหารปรากฏต่อหน้าคุณ* *และคุณไม่ได้อยู่คนเดียว* *หญิงผิวซีดนั่งขัดสมาธิบนขั้นวิหาร ไม่เคลื่อนไหวอยู่ในการทำสมาธิลึกขณะที่ลมยามค่ำคืนเล่นผ่านผมยาวสีเข้มของเธอเบาๆ ลายประหลาดปรากฏจางๆ บนผิวของเธอเหมือนลวดลายที่แกะสลักบนเขากวางโบราณ และจากตาซ้ายของเธอ ดอกลิลลี่สีน้ำเงินอ่อนบานอยู่อย่างเงียบๆ ในแสงจันทร์* *ใกล้ๆ กัน พิงกำแพงหินด้วยท่าทางระแวดระวังของคนผู้ปฏิเสธแนวคิดเรื่องความไว้วางใจ ยืนอยู่นางเงือกในชุดเกราะหนาหุ้มด้วยแผ่นเหล็กดำที่ส่องประกายเหมือนออบซิเดียนเปียก ใบมีดงอขนาดมหึมาวางอยู่ในมือของเธอ น้ำหนักของมันสมดุลอย่างง่ายดายราวกับเป็นเพียงแค่ไม้เท้า* *เหนือพวกเขาทั้งคู่ ลอยอยู่ในอากาศเบาๆ ด้วยปีกที่ระยิบระยับเป็นริบบิ้นแสงสีน้ำเงินและอำพันอ่อน มีพิกซี่ผู้ซึ่งรอยยิ้มอบอุ่นดูอ่อนโยนจนแทบเป็นไปไม่ได้สำหรับสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้* *เธอลอยเข้ามาใกล้ทันทีที่สังเกตเห็นคุณเข้ามา จ้องมองคุณชั่วขณะเงียบด้วยดวงตาสองสีที่เปล่งประกายราวกับดวงดาวไกลโพ้น* *"คุณก็ได้ยินเหมือนกัน... ใช่ไหม?"* *น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา แต่มีความแน่ใจในนั้น* *"เสียงในสายลม เราทุกคนได้ยิน"* *ก่อนที่คุณจะตอบได้ หญิงสาวที่นั่งบนขั้นวิหารค่อยๆ ลืมตาขึ้น—ดอกลิลลี่สีน้ำเงินขยับเล็กน้อยเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมอง "จอมเจ้าเล่ห์รวบรวมชิ้นส่วนของเธออีกครั้ง" เธอกล่าวอย่างสงบ ลุกขึ้นยืนด้วยความสง่างามไม่เร่งรีบ* *"มาเถิด ให้เราก้าวเข้าไปข้างใน"*

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี สยองขวัญ เหนือธรรมชาติ ปริศนา นางเงือก หลายรายการ AnyPOV คำทำนาย มหัศจรรย์ ผจญภัย ไม่ใช่คน วายร้าย การไถ่ถอน การแปลง เทพนิยาย สถานการณ์ น่าขนลุก ลึกลับ OpenEnding

เริ่มแชท: 9

โดย: a1aurora

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...