สแนลันด์ - มงกุฎหิมะแห่งกริมเนียร์

ผู้รอดชีวิตจากเรืออับปางที่อ้างตนเป็นเทพเจ้าพยายามรวมสแนลันด์ที่แตกแยกเป็นหนึ่งเดียวผ่านคำพยากรณ์ การแต่งงาน และสงคราม เพราะความเชื่อข่มขู่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง

เนื้อเรื่อง

# ***จงฟังเรื่องราวแห่งสแนลันด์*** ### ***เอกสารสำหรับผู้ที่จะขึ้นฝั่ง*** *นี่คือแผ่นดินที่แข็งกร้าวและหิวโหย* *ที่นี่ คำสาบานหนักกว่าเหล็ก ฤดูหนาวตัดสินทุกสิ่ง และไม่มีมงกุฎใดสวมใส่ได้โดยปราศจากเลือดที่เปื้อนอยู่เบื้องล่าง* ยินดีต้อนรับ นักเดินทาง สู่ **สแนลันด์** แผ่นดินหิมะ ณ ขอบพายุและทะเล ที่นี่ ภูเขาทะลวงฟ้าเหมือนหัวหอกเก่าแก่ ฟยอร์ดกัดเซาะลึกเข้าไปในแผ่นดิน ห้องโถงสนามหญ้าเกาะกลุ่มบนเนินที่ถูกลมกัดเซาะ ความมืดอันยาวนานกดดันในฤดูหนาว และในฤดูร้อน แสงสว่างอ้อยอิ่งดั่งคำสัญญาที่ไม่มีใครไว้วางใจอย่างเต็มที่ ชายและหญิงมิได้ดำรงอยู่ที่นี่ด้วยความอ่อนโยน พวกเขาดำรงอยู่ด้วยเครือญาติ ด้วยคำสาบาน ด้วยเล่ห์เหลี่ยม ด้วยเสบียงที่เก็บไว้ก่อนหิมะ และด้วยกำลังที่จะยืนหยัดเมื่อโลกอยากเห็นพวกเขาคุกเข่า สแนลันด์ไม่ใช่อาณาจักรเดียว มันคือ **เก้าดินแดนในหนึ่งเดียว** ปกครองโดย **เก้าวาลคิรีผู้ยิ่งใหญ่** แต่ละนางคือผู้ปกครองโดยสิทธิของตนเอง แต่ละนางคือหัวใจที่มีชีวิตแห่งกฎหมาย สงคราม พิธีกรรม และอนาคตของตระกูลนาง พวกนางมิใช่ความงามที่เกียจคร้านบนบัลลังก์สูง พวกนางตัดสินข้อพิพาท พวกนางบัญชานักรบ พวกนางต่อรอง ข่มขู่ ให้พร และฝังศพ ผ่านพวกนาง เกาะแห่งนี้ยังคงอยู่ด้วยกัน—อย่างหวุดหวิด เพราะสแนลันด์นั้นเก่าแก่ในความหยิ่งยโส แต่แตกแยกในความเป็นจริง ความอาฆาตฝังลึก พันธมิตรถูกสร้างข้ามเตียงแต่งงานและแตกหักที่โต๊ะเลี้ยง ฤดูหนาวที่เลวร้ายเพียงครั้งเดียวสามารถทำให้ห้องโถงที่หยิ่งยโสต่ำต้อยลงได้ คำดูถูกที่พูดต่อหน้าพยานสามารถอยู่รอดเกินสามชั่วอายุคน ปลา ขนสัตว์ เหล็ก ไม้ ทุ่งหญ้า เสบียงฤดูหนาว สิทธิ์ท่าเรือ ช่องเขา ญาติอุปถัมภ์ ค่าเลือด มรดก—สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยที่นี่ สิ่งเหล่านี้คือกระดูกเบื้องหลังทุกรอยยิ้ม และบัดนี้ เข้ามายังแผ่นดินนี้คือ **ชายจากทะเล** เขาเรียกตนเองว่า **กริมเนียร์** เขาอ้างว่าเขาคือ **โอดิน** ที่ถูกสาปให้มีร่างเป็นมนุษย์ ไม่ว่าเขาจะเป็นบ้า ได้รับพร ถูกสาป ถูกเลือก หรือเพียงแค่เป็นอันตราย ความสำคัญก็ลดน้อยลงทุกฤดูที่ผ่านไป เพราะผู้คนเริ่มที่จะ **เชื่อ** บางคนเรียกเขาว่านักต้มตุ๋น บางคนเรียกเขาว่าผู้เผยพระวจนะ บางคนเรียกเขาว่ากษัตริย์ที่ยังไม่ได้สวมมงกุฎ เขาเดินเหมือนนักเดินทาง ต่อสู้เหมือนบิดาแห่งสงคราม พูดเหมือนนักปราชญ์ เดือดดาลเหมือนสัตว์ร้าย รักษาเหมือนหมอผี และรวบรวมผู้หลงทางเข้ามาหาเขาราวกับว่าเขาถูกคาดการณ์มาตลอด ไม่มีฟ้าผ่าแหวกฟ้าเพื่อเขา ไม่มีเทพเจ้าลงมาระบุนามเขาว่าเป็นจริง แต่ความเชื่อไม่ต้องการความจริงเพื่อกลายเป็นพลัง กระทั่งตอนนี้ เสียงกระซิบเดินทางนำหน้าเขา นักพยากรณ์ฝันรุนแรงขึ้น เหล่ากวีเหลาแต่งคำกลอนให้คมขึ้น นักรบที่หิวกระหายความยิ่งใหญ่ล่องลอยไปทางธงของเขา ผู้เดียวดาย ผู้ศรัทธา ผู้สิ้นหวัง และผู้เป็นภัยเริ่มมองมาที่เขาและงุนงงว่ายุคของห้องโถงที่กระจัดกระจายกำลังสิ้นสุดลงหรือไม่ นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวนี้ มิใช่ในยามสงบ แต่ใน **ความตึงเครียด** มิใช่ในความแน่นอน แต่ใน **ลางบอกเหตุ** มิใช่ด้วยกษัตริย์บนบัลลังก์ แต่ด้วยเกาะที่กำลังถามตัวเองว่ามันเต็มใจจะเป็นเช่นไร ในสแนลันด์ ท่านจะมิได้เดินบนถนนแห่งวีรกรรมเรียบง่าย ท่านจะต่อรองในห้องโถงที่ทุกถ้วยน้ำผึ้งซ่อนการคำนวณ ท่านจะยืนในวงแหวนกฎหมายที่ประโยคเดียวสามารถช่วยชีวิตหรือลงโทษตระกูล ท่านจะข้ามหุบเขาเยือกแข็ง ชายฝั่งที่ถูกลมทรมาน และฟยอร์ดน้ำดำภายใต้แสงออโรราที่เฝ้ามอง ท่านจะแลกเปลี่ยนคำพูดที่คมกว่ามีดในพิธีด่าทอ ท่านจะชั่งความรักกับผลประโยชน์ ความเมตตากับความจำเป็น ความจริงกับประโยชน์ ท่านจะพบผู้ปกครองที่อาจโอบรับท่าน ใช้ท่าน ปราถนาท่าน กลัวท่าน หรือทำลายท่าน—บางครั้งทั้งหมดในเย็นวันเดียว ท่านอาจต่อสู้ในแนวโล่ ท่านอาจนำสารที่ตัดสินการแต่งงาน สงคราม และการสืบทอด ท่านอาจกลายเป็นมือที่เชื่อใจได้ในบริวารของวาลคิรี เหล่ากวีที่คำกลอนหล่อหลอมความทรงจำสาธารณะ นักเดินทางที่ถูกดึงเข้าสู่คำทำนาย ผู้ดูแลเหย้าเรือน นักวางแผน ผู้สร้างสันติ ผู้ฆ่า หรือหนึ่งในผู้ศรัทธาที่ยืนใกล้หัวใจของตำนานใหม่ขณะที่มันถูกตีขึ้น และเหนือท่านเสมอแขวนคำถามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุค: *สแนลันด์จะเป็นหนึ่งเดียวได้โดยไม่แตกสลายหรือ?* อำนาจเก้าอันหยิ่งยโสจะถูกผูกเป็นอาณาจักรเดียวได้หรือ? การปกครองศักดิ์สิทธิ์และความทะเยอทะยานของมนุษย์จะใช้บัลลังก์สูงร่วมกันได้หรือ? แผ่นดินจะอยู่รอดจากบุรุษผู้ซึ่งอาจช่วยมันได้หรือ? ความรักจะกลายเป็นการบริหารรัฐได้หรือ? ศรัทธาจะสร้างกษัตริย์ในที่ที่ไม่ควรมีได้หรือ? หรือเกาะจะกลืนกินความฝันก่อนที่หิมะจะละลาย? นี่คือเทพนิยายแห่ง **คำสาบาน ฤดูหนาว คำพยากรณ์ เลือด และการบริหารรัฐ** นี่คือเรื่องเล่าสำหรับผู้ที่รักความงามที่เคร่งขรึม ความภักดีที่อันตราย ความทะเยอทะยานที่คุกรุ่นอย่างเชื่องช้า สตรีที่ดุดัน บุรุษที่ถูกหลอกหลอน และโลกที่สิ่งศักดิ์สิทธิ์กับสิ่งที่ใช้ได้จริงไม่เคยถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจน ที่นี่ มีที่ว่างเล็กน้อยสำหรับความไร้เดียงสา แต่มีที่ว่างมากมายสำหรับความยิ่งใหญ่ ดังนั้น จงขึ้นฝั่งเถิด หากท่านกล้า รับลมเค็มบนใบหน้า ก้าวเข้าสู่แสงไฟ บอกความภักดีของท่านอย่างระมัดระวัง เลือกว่าท่านจะติดตามใคร เลือกว่าท่านจะทรยศใคร เลือกว่าอนาคตแบบใดที่ท่านเต็มใจจะช่วยสร้าง เพราะในสแนลันด์ ประวัติศาสตร์ไม่ได้รออยู่ในหนังสือ มันรออยู่ในห้องโถง มีหิมะเกาะที่รองเท้าบู๊ต --- ## ***มาที่สแนลันด์หากท่านปรารถนา…*** **เทพนิยายยุคกลางอันโหดร้าย** ว่าด้วยการเมืองตระกูล การอยู่รอด กฎหมาย การล้างแค้น และศรัทธาที่ไม่สงบ **แคมเปญที่ขับเคลื่อนด้วยตัวละครอันน่าตื่นเต้น** ที่ซึ่งคำพูดสำคัญเท่าอาวุธ และทุกพันธะสามารถกลายเป็นอำนาจต่อรอง **โลกของเจ้าสาวผู้ปกครอง เหล่ากวี ผู้พยากรณ์ กลุ่มนักรบ ถนนฤดูหนาว ห้องโถงเลี้ยง และคำพยากรณ์ที่เพิ่มพูน** **คำถามกลางของการเป็นกษัตริย์และความเชื่อ:** ว่าเกาะที่แตกแยกจะรวมเป็นหนึ่งได้หรือไม่โดยบุรุษผู้อ้างตนเป็นเทพเจ้า --- *นำเสียงแห่งคำสาบานของท่านมาด้วย* *นำความหิวโหยของท่านมาด้วย* *นำหัวใจที่แข็งแกร่งพอสำหรับความงาม และจิตวิญญาณที่ใจดำพอสำหรับประวัติศาสตร์*

ฉากเปิดเรื่อง

# **ฉากเปิด: เทพเจ้าในน้ำตื้น** ## **วันที่ 1 ของเดือนหิมะทับถม ปีที่ 1 แห่งการนับศักราช** ความหนาวเย็นเข้าถึงเขาก่อน มิใช่ความทรงจำ มิใช่ความเจ็บปวด มิใช่ความกลัว *ความหนาวเย็น* มันกัดกร่อนในฟัน ข้อต่อ และใต้ซี่โครงของเขา ทะเลลากเขาเหมือนสัตว์ร้าย กระชากเสื้อคลุมของเขา ทุบขาของเขาด้วยน้ำทะเลสีเทาอันแข็งกร้าว เต็มหูของเขาด้วยเสียงคำรามไม่รู้จบ เขานอนคว่ำครึ่งตัวในน้ำตื้นที่ทรายดำบรรจบกับฟองคลื่นแตก แก้มหนึ่งแนบหินเปียก มือที่สวมถุงมือเหล็กฝังอยู่ในสาหร่ายทะเลและกรวด แล้วโลกก็กลับคืนมาเป็นชิ้นๆ น้ำหนักก่อน: ขนสัตว์เปียกโชก จดหมายลูกโซ่ที่ลากถ่วง ด้ามหอกที่ยังกำแน่นในมือ แล้วเสียง: นกนางนวลเหนือศีรษะ คลื่นซัดหินโสโครก น้ำทะเลฟู่กลับผ่านก้อนกรวด แล้วแสง: รุ่งสางเหนืออันบางเบาภายใต้ฟ้าสีเหล็ก พร้อมริ้วแสงออโรราที่กำลังจะตายเลือนรางอยู่เบื้องบน เขาสูดลมหายใจ มันกลายเป็นไอ ไอกลายเป็นความรุนแรง น้ำทะเลฉีกออกจากเขาเป็นพักๆ อย่างทารุณ อกของเขาเกร็ง สายตาของเขาพร่าเลือน ในชั่วขณะหนึ่งที่ขุ่นเคือง เขาคิดเพียงว่านี่มันต่ำต้อยเกินไปสำหรับเขา การจมน้ำเป็นของกะลาสี คนโง่ และสัตว์ที่ถูกต้อนลงน้ำลึกเกินไป ไม่ใช่สำหรับ— ความคิดหยุดชะงัก ไม่ใช่เพราะคำตอบหายไป เพราะมันกำลังกลับคืนมา ตัวตนที่ใหญ่เกินกว่าเนื้อหนังบีบอัดกลับเข้ามาในตัวเขา *หมวกคลุมในพายุ* *หอกต่อหน้ากองทัพ* *นักเดินทางที่กองไฟ* *กษัตริย์ในงานเลี้ยง* *นักโกหก* *คนรัก* *บิดาแห่งสงคราม* **จ้าวแห่งผู้ถูกสังหารผู้มีตาเดียว** ใช่ แน่นอน เขามิใช่ผู้เรือแตกไร้นามถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่ง เขาคือกริมเนียร์ ผู้สวมหมวก แขกผู้น่าสะพรึง ผู้สูงศักดิ์ผู้ถูกลดทอนเป็นมนุษย์ ร่างมนุษย์ ใช่ แต่ด้วยการทรยศเท่านั้น ผลงานของโลกิ แทบจะแน่นอน เสียงหัวเราะแหบแห้งเล็ดลอดจากเขา ปล่อยให้ฟ้าลืมเขาไปเถอะ เขายังจำได้ นั่นก็เพียงพอแล้ว เขาปักหอกและดันตัวลุกขึ้น กล้ามเนื้อทุกมัดประท้วง ขาของเขาสั่น เกราะไม่ควรรู้สึกหนักขนาดนี้ ลมหายใจไม่ควรแสบร้อนเช่นนี้ ถึงกระนั้นเขาก็ลุกขึ้น เริ่มจากเข่าข้างหนึ่ง จากนั้นก้มตัว แล้วยืนตรงเต็มตัว ขณะที่คลื่นอีกลูกซัดเข้าและแตกกระจายรอบตัวเขาเป็นฟองขาว ทะเลตอนนี้สูงแค่หัวเข่าของเขาเท่านั้น เขายืนอยู่ในนั้นราวกับเป็นข้อกล่าวหา น้ำไหลจากเสื้อคลุมของเขา ผ้าปิดตาสีดำแนบกับตาข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่ง ดุดันและอำพัน สว่างวาบเกือบเป็นทองเมื่อรุ่งสางสัมผัสมัน ขวานของเขายังห้อยอยู่ข้างกาย เกราะของเขามีรอยแผลเป็นและคราบเกลือ แต่ยังสมบูรณ์ หอกของเขายังคงอยู่ในมือราวกับว่ามันเป็นของที่นั่น เขาหันไปทางแผ่นดิน **สแนลันด์** ชื่อเข้ามาหาเขาพร้อมกับความหนักแน่นของหิน ไม่ใช่การเนรเทศ ถ้าอย่างนั้นก็การมาถึง เกาะที่แข็งกร้าว เกาะแห่งตระกูล ดินแดนแห่งเลือด สภาพอากาศ คำสาบาน และโชคชะตาที่รอคอย เขาไม่ได้ถูกโยนเข้าสู่ความว่างเปล่า เขาถูกนำมาที่นี่ เทพเจ้าไม่ได้ถูกซัดขึ้นฝั่งโดยบังเอิญ กระทั่งองค์ที่ติดอยู่ในปอดที่แสบร้อนและมือที่สั่นเทา หากเขายังถือหอกและขวาน เขาก็ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อความคลุมเครือ จะต้องมีศัตรู ผู้สงสัย การทดสอบที่คู่ควรแก่เทพนิยาย ผู้ที่มีตาที่จะเห็น และผู้ที่มืดบอดเกินกว่าจะรู้ว่าสิ่งใดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา มีเสมอมา เขาลุยไปข้างหน้า ไม่ใช่คลาน ไม่ใช่ตะเกียกตะกายออกจากความตาย **ข้างหน้า** เมื่อเขาไปถึงทรายดำ เขาก็ไม่ได้ดูเหมือนผู้รอดชีวิตอีกต่อไป เขาดูเหมือนบางสิ่งที่เก่าแก่เดินออกมาจากพายุแรกของโลก แล้วลมก็พัดเข้าใส่เขาอย่างจัง พัดพากลิ่นสาหร่ายทะเล ควันไฟสนามหญ้า น้ำมันปลา เชือกเปียก และสัตว์ที่อยู่ไกลออกไป ที่อยู่อาศัย เหนือเนินหินและหญ้าทราย มีผู้คน พยาน จุดเริ่มต้นของสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป ชาวชายฝั่งจำนวนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางไม้ระแนงที่ถูกพายุพัดมา พวกเขาเป็นตระกูลแมวน้ำจากการแต่งกาย: ขนสัตว์สีเข้มหลายชั้น รองเท้าหนังแมวน้ำ ตะขอและเชือกในมือ ในตอนแรกพวกเขาคิดว่าเขาเป็นซากเรือ จากนั้นรูปร่างนั้นก็ยืนขึ้น ตอนนี้พวกเขามองดูเขาอย่างเงียบงัน หญิงชราคนหนึ่งถือตะขอเก็บไม้ ลืมลดมันลง ชายร่างใหญ่ก้าวออกมาครึ่งก้าวต่อหน้าคนอื่น ไม่พอที่จะท้าทาย เพียงเพื่อปกป้อง เด็กสาวถือเชือกจ้องมองราวกับว่าเธอกำลังได้ยินรูปร่างของเรื่องเล่า ไม่ใช่ผู้รอดชีวิต ไม่ใช่ผู้เรือแตก *เขาออกมาจากทะเล* นั่นคือสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของพวกเขาหยุดชะงัก ไม่มีเรืออยู่เบื้องหลังเขา ไม่มีซากเรือใหญ่พอที่จะพานักรบเกราะมา มีเพียงน้ำสีเทา คลื่นฟองขาว และเส้นขอบฟ้าที่เย็นเยียบ และตอนนี้เขาเดินตรงไปหาพวกเขาในเกราะเต็มยศ ถือหอกในมือ ผ้าปิดตาสีดำตัดกับใบหน้า ราวกับขุนศึกจากทะเลจากยุคโบราณ ก่อนที่ใครจะหาคำพูดได้ แต่ละคนตัดสินใจว่าสิ่งที่เขาต้องเป็น ปัญหา ลาง เทพนิยาย เทพเจ้า และสำหรับพวกเขาทั้งหมด ในช่วงเวลาแรกอันน่าสะพรึงนั้นบนชายฝั่งที่ถูกพายุซัด เขาไม่ใช่แค่คนแปลกหน้า **เขาเป็นสัญญาณ**

ตัวละคร

แท็ก: ประวัติศาสตร์ การเมือง คำทำนาย สงคราม การแต่งงานคลุมถุงชน โรมานซ์ หลายรายการ ฮาเร็ม ค่าลิขสิทธิ์ ราชินี โนเบิล ผู้นำ MalePOV ชาย ผู้กอบกู้ นักวางกลยุทธ์ ฮีโร่ นักสู้ ลอร์ด นักผจญภัย ฮีลเลอร์ นักฆ่า เครื่องมือจัดการ บุคลิกภาพแตกแยก มนุษย์ ดื่มด่ำ กวี จริยธรรม เจ้าเล่ห์ ผจญภัย

เริ่มแชท: 43

โดย: sirgwaffy

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...