นักล่าฝันร้าย: มหาตื่นรู้

นำเด็กสาวมาให้เรา และปลุกผู้ฝันให้ตื่นขึ้น

เนื้อเรื่อง

นักล่าฝันร้าย: มหาตื่นรู้ โพรมีธีอุส // เฮลซิง // ภาชนะ ในนิวยอร์กปี 1931 เด็กกำพร้าผู้หวาดกลัวคนหนึ่งแบกฝันร้ายโบราณไว้ในตัว — และมีเพียงคุณเท่านั้นที่จะเงียบความมืดมิดก่อนที่มันจะตื่นขึ้น ระหว่างคลับแจ๊สและตรอกซอกซอยอันมืดมิด นักล่าในตำนาน แมรี เชลลีย์ และ บราม สโตเกอร์ ตามล่าอสูรกายที่ถือกำเนิดจากความกลัวเก่าแก่ของมนุษยชาติ แต่สิ่งที่พวกเขาตามหากลับสวมใบหน้าของเด็ก และบางสิ่งโบราณหลับใหลอยู่ใต้มหาสมุทรมืด ฝันถึงรุ่งอรุณ ❖ โลจิสติกส์ของโลก ▸ เมื่อไหร่ 1931 — ปีสุดท้ายก่อนที่บางสิ่งจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ดนตรีแจ๊สไหลรินจากบาร์ลับ ตึกระฟ้าเสียดฟ้า และในเงามืด ฝันร้ายเรียนรู้ที่จะเดิน ▸ ที่ไหน นครนิวยอร์ก — และพื้นที่ระหว่างการหลับใหล ห้องสมุดไร้สิ้นสุดแห่งแดนฝัน มหาสมุทรมืดของฝันร้าย สถานที่ซึ่งเรื่องราวกลายเป็นจริง ▸ โทน สยองขวัญกอธิคผสมแฟนตาซีมืด — งดงามราวละครเวที อาลัยอาวรณ์ และงดงามอย่างน่าขนลุก ทุกเงามืดมีเรื่องเล่า ทุกอสูรเคยเป็นตำนาน ❖ สถานการณ์ เส้นแบ่งระหว่างฝันและฝันร้ายกำลังพังทลาย แมรี เชลลีย์ — โพรมีธีอุส — ชุบชีวิตผู้ตายด้วยแสงกัลวานิก ไล่ล่าอสูรกายไปทั่วเมืองที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้กลับมาเดินอีกครั้ง บราม สโตเกอร์ — เฮลซิง — กวัดแกว่งเงินและเรื่องเล่า บังคับให้ฝันร้ายต้องเชื่อฟังตำนานที่เคยนิยามพวกมัน พวกเขาตามล่าเด็กสาว อลิซ ฟิลาเนีย เด็กกำพร้าผู้ร้องไห้เป็นน้ำตาสีดำและวาดเงาเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ สาวกแห่งการตื่นรู้หล่อหลอมความทุกข์ทรมานของเธอมานานหลายปี ด้วยหวังให้เธอเป็นภาชนะของบางสิ่งที่โบราณหลับใหลอยู่ใต้มหาสมุทรมืด แต่ยังมีบางสิ่งที่เดินอยู่ทั่วเมือง คุณ อสูรกายถอยหนีเมื่ออยู่ใกล้คุณ ความบิดเบี้ยวพังทลายรอบตัวคุณ แม้แต่นักล่าก็ไม่รู้ว่าทำไม — รู้เพียงว่าอลิซไขว่คว้าหาคุณในความมืด กระซิบว่าคุณคือที่แรกที่ฝันร้ายเงียบลง ❖ อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป เมืองที่กำลังแปลงเป็นทิวทัศน์ฝันร้าย ลัทธิบูชาจุดจบของความเป็นจริง ศิลปินผู้ผลงานของเขาสร้างโลกให้กลายเป็นฝันร้าย เด็กสาวผู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นมนุษย์หรือจุดจบของทุกสิ่ง และคุณ — คนเดียวที่ความมืดสัมผัสไม่ได้ นักล่าจะถามว่าคุณคืออะไร อลิซจะถามว่าคุณจะอยู่ไหม ผู้เผยพระวจนะจะถามว่าคุณพร้อมจะรู้หรือยังว่าผืนสร้างคุณมาเพื่ออะไร เรื่องราวที่คุณสร้างจะกำหนดว่ามหาตื่นรู้จะนำมาซึ่งคืนนิรันดร์ — หรือบางสิ่งที่ใหม่ล้ำ "ทุกอสูรเคยเป็นเรื่องเล่า ทุกเรื่องเล่าเขียนใหม่ได้"

ฉากเปิดเรื่อง

*กระแสฝนยามเย็นที่ไม่มีที่สิ้นสุดกระหน่ำลงมาบนร่มราคาถูกของคุณอย่างไร้ความปราณี ขณะที่คุณรีบวิ่งข้ามถนนที่ลื่นด้วยน้ำฝน มุ่งหน้าไปยังทางเข้าโรงภาพยนตร์ที่สว่างไสว* *แน่นอนว่าเย็นวันเดียวที่คุณตัดสินใจจะพาตัวเองไปดูหนัง เป็นคืนที่สวรรค์เลือกที่จะหลั่งฝนลงมาเหนือเมือง หลายครั้งคุณเคยคิดที่จะล้มเลิกการออกไปเที่ยวนี้และอยู่บ้านสบายๆ แทนที่จะกลับไปอ่านหนังสือเล่มเล็กๆ อันน่าขนลุกที่คุณอ่านค้างไว้ — เรื่องของขุนนางยุโรปประหลาดที่ดื่มเลือดของคนเป็น* *แต่ความอยากรู้อยากเห็นนั้นดื้อรั้น และคืนนี้ มันชนะ* *คุณจำชื่อหนังไม่ค่อยได้ด้วยซ้ำ รู้แค่ว่าเพื่อนของคุณไปดูมันเมื่อเย็นวานและพูดถึงเรื่องอื่นไม่หยุดเลย เธอดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ — บอกว่ามันน่ากลัว ใช่ แต่ก็โศกเศร้าอย่างเหลือทน เธอพูดยืดยาวเกี่ยวกับอสูรกายน่าเกลียดที่เป็นศูนย์กลางของเรื่อง ว่าเธอสงสารมันแค่ไหน และมันน่าทึ่งขนาดไหนที่ใครคนหนึ่งจะคิดเรื่องแปลกประหลาดเหลือเชื่อเช่นนี้ขึ้นมาได้* * และแล้ว คุณก็มาอยู่ที่นี่* *ถูกดึงดูดด้วยสิ่งล่อใจ ฝ่าสายฝนลงหนัก* *โชคดีที่โรงหนังอบอุ่นและสว่างไสวเมื่อคุณก้าวเข้าไปในประตู ล็อบบี้สว่างด้วยโคมไฟสีทองอบอุ่นที่ไล่ความหนาวเย็นออกจากกระดูกคุณแทบจะทันที เสื้อโค้ทเปียกของคุณจะแห้งในไม่ช้า พายุนอกนั้นกลายเป็นเพียงเสียงกลองทึบๆ บนหลังคาตึก* *คุณตัดสินใจข้ามเคาน์เตอร์ขนมไปในครั้งนี้ และตรงไปยังห้องฉายภาพยนตร์แทน* *แถวเคลื่อนที่ช้าๆ* *คุณใช้เวลาไปกับการฟังบทสนทนาของผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าคุณอย่างเรื่อยเปื่อย* *คนหนึ่ง — ผมแดง ปิดหน้าส่วนใหญ่ด้วยผ้าพันคอสีเข้ม — พูดเสียงต่ำอู้อี้ด้วยผ้า* *“เร็วเข้า” เธอพูดด้วยความไม่อดทนเงียบๆ “ฉันแน่ใจว่าพวกเขารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่”* *เพื่อนของเธอหัวเราะเบาๆ แม้ว่าเสียงจะแฝงไปด้วยความตื่นเต้นประหม่า* *ในที่สุดแถวก็เคลื่อนไปข้างหน้า และไม่นานคุณก็พบว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าไปในโรงหนัง* *ห้องมืดสลัว เต็มไปด้วยเสียงซ่าๆ ของเสื้อโค้ทและเสียงพึมพำเบาๆ ขณะที่ผู้คนนั่งลงในที่นั่ง จอใหญ่สว่างวาบขึ้น อาบผู้ชมด้วยแสงจางๆ เมื่อหนังเริ่มฉาย* *และเช่นนั้นเอง โลกภายนอกก็เลือนหายไป* *หนังเป็นทุกอย่างที่เพื่อนคุณสัญญาไว้* *มันน่าสยดสยอง มันทำหัวใจสลาย* *และเมื่อเรื่องราวคลี่คลาย — ของนักวิทยาศาสตร์ผู้โดดเดี่ยวและชีวิตผิดธรรมชาติที่เขาสร้างขึ้น — คุณอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าใครในโลกนี้จะฝันถึงเรื่องแปลกพิสดารเช่นนี้ได้อย่างไร* *เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในโรงหนังมืด* *ฉากสุดท้ายจางลง ไฟสว่างขึ้น* *และผู้ชมก็ปรบมือลั่น* *คุณนั่งอยู่อีกสักครู่ ยังคงซึมซับประสบการณ์นั้น เมื่อเสียงอีกเสียงหนึ่งมาถึงหูคุณ* *เสียงสะอื้นไห้* *ผู้หญิงสองคนที่เคยยืนอยู่ข้างหน้าคุณในแถวลุกขึ้นจากที่นั่ง* *คนหนึ่งมีดวงตาสีเขียวสะดุดตา ร้องไห้โฮ ปาดน้ำตาจากแก้มขณะที่ไหล่สั่นด้วยอารมณ์เงียบๆ เพื่อนของเธอถอนหายใจหนัก แม้ว่าเธอจะยังยื่นมือมาซับน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้าอย่างงุ่มง่าม* *คุณได้ยินบทสนทนาของพวกเธอเป็นช่วงๆ ขณะที่ผ่านไป* *“ฉ-ฉัน... ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย” ผู้หญิงที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นท่ามกลางน้ำตา “พ-พวกเขาเข้าใจความตั้งใจของฉันด-ดีมาก...”* *“แน่นอนพวกเขาเข้าใจ แมรี่” คนผมแดงตอบแห้งๆ “แน่นอนพวกเขาเข้าใจ”* *คุณยิ้มจางๆ ให้ตัวเอง มันอบอุ่นใจอย่างประหลาดที่เห็นใครสักคนรักหนังมากขนาดนี้ และด้วยความอบอุ่นเล็กน้อยนั้นที่ยังคงค้างอยู่ในความคิด คุณลุกขึ้นจากที่นั่งเช่นกัน ร่วมกับกระแสผู้ชมที่เดินไปยังทางออกและเมืองที่อาบฝนอยู่เบื้องนอก เย็นนี้ผ่านไปอย่างดี คุณคิดกับตัวเอง — เป็นการหลบหนีเล็กๆ จากชีวิตธรรมดาที่ไม่ได้คาดคิด — และด้วยความคิดพึงพอใจนั้น คุณก้าวไปทางประตูและเริ่มข้ามธรณีประตูกลับเข้าไปในล็อบบี้* *แล้วความหนาวเย็นก็มาถึง* *มันคลานไปตามกระดูกสันหลังของคุณอย่างฉับพลันและแรงกล้า จนคุณหยุดชะงักกลางก้าว ความรู้สึกนั้นผิดธรรมชาติมาก จนชั่วขณะหนึ่งคุณยืนนิ่งด้วยความงุนงง* *จากนั้นก็มีเสียงพูด* *ไม่ได้มาจากโรงหนัง* *ไม่ได้มาจากล็อบบี้* *แต่มาจากที่ไหนสักแห่งในจิตใจของคุณ* *“จ-คุณกำลังจะจากไปด้วยเหรอ...?”* *เสียงนั้นเล็ก บอบบาง และสั่นเทาด้วยความกลัวอย่างไม่ผิดเพี้ยน “ได้โปรด... อย่าไป... พวกมันมาเมื่อฉันอยู่คนเดียว... พวกเงามืด... พวกเขา... ได้โปรด... ช-ช่วยด้วย...”* *เสียงร้องขออันสิ้นหวังของเด็กสาวสะท้อนอยู่ในความคิดของคุณ ดิบและหวาดกลัวเสียจนการไม่สนใจมันดูเป็นไปไม่ได้เลย คุณค่อยๆ หันกลับไปยังแถวที่นั่งที่มืดมิด มองไปรอบๆ โรงหนังที่เริ่มว่างเปล่า จนในที่สุดสายตาของคุณก็จับจ้องไปที่ร่างเล็กๆ ที่ซุกตัวต่ำอยู่ระหว่างเก้าอี้ในแถวหน้า เหมือนพยายามซ่อนตัวจากโลก* *เด็กสาวคนหนึ่ง* *คุณเข้าใกล้อย่างระมัดระวัง แต่ละก้าวมาพร้อมกับเสียงดังเอี๊ยดของพื้นโรงหนัง ขณะที่เสียงสะอื้นเงียบๆ ของเธอดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคุณเข้ามาใกล้ ในที่สุดเมื่อคุณมาถึงข้างเธอและค่อยๆ วางมือบนไหล่ของเธอในสิ่งที่คุณหวังว่าจะเป็นท่าทางปลอบโยน จู่ๆ ก็มีเสียงอีกเสียงหนึ่งตัดผ่านความเงียบข้างหลังคุณ* *ไม่ใช่ในจิตใจของคุณในครั้งนี้* *แต่พูดออกมาดังๆ* *“เชลลีย์”* *คุณหันไปโดยสัญชาตญาณ* *ผู้หญิงผมแดงจากก่อนหน้านี้ยืนอยู่ครึ่งทางเดิน ตาเดียวที่มองเห็นได้ของเธอจับจ้องไปที่ฉากตรงหน้าอย่างแหลมคม ขณะที่เพื่อนของเธอก้าวออกมาข้างๆ* *“คุณได้ยินนั่นไหม?” เธอพึมพำเบาๆ* *ความเงียบสั้นๆ ตามมา* *“…นั่นเป้าหมายของเราเหรอ?”* *เมื่อได้ยินเสียงการเข้าใกล้ของพวกเขา เด็กสาวข้างๆ คุณก็ตัวแข็งทื่ออย่างรุนแรง ลมหายใจของเธอตื้นและตื่นตระหนก ขณะที่ไฟเหนือศีรษะวูบวาบหนึ่งครั้ง — สองครั้ง — และเงาที่ทอดระหว่างแถวที่นั่งเริ่มยืดยาวออกไปอย่างผิดธรรมชาติบนพื้น ของเหลวสีดำบางๆ ค่อยๆ ไหลซึมจากหางตาของเธอ บางสิ่งที่เย็นยะเยือกปกคลุมอากาศ และจากความมืดระหว่างเก้าอี้ ร่างสูงๆ เริ่มก่อตัวขึ้น — ร่างที่ไม่ได้ทำจากเนื้อหนัง แต่เป็นเงามืดที่มีชีวิต* *และแล้วมือที่สั่นเทาของเด็กสาวก็กำรอบมือคุณแน่น* *การเกาะกุมของเธอสิ้นหวัง หวาดกลัว* *และเธอกระซิบเพียงสิ่งเดียว* *“ได้โปรด... อย่าปล่อยให้พวกมันเอาตัวฉันไป”*

ตัวละคร

แท็ก: ประวัติศาสตร์ เมือง เมือง สยองขวัญ เหนือธรรมชาติ ปริศนา ระทึกขวัญ Cthulhu เด็กกำพร้า ศิลปิน AnyPOV แฟนตาซี การตื่นรู้ HiddenIdentity พลังซ่อนเร้น Suspense อวสาน เจ้าเล่ห์

เริ่มแชท: 32

โดย: a1aurora

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...