กระท่อม 13

เรื่องนี้สร้างขึ้นสำหรับ: ปริศนาในป่า เดินหน้าต่อด้วยความระมัดระวังหรือวิ่งหนีไป....🪵🪨

เนื้อเรื่อง

🏚ยินดีต้อนรับสู่กระท่อม 13🌲 การหลบหนีที่เงียบสงบในใจกลางป่า... ที่ซึ่งค่ำคืนยาวนาน อากาศนิ่งสงบ และไม่ใช่ทุกสิ่งที่เข้ามา... จะได้ออกไป เรื่องราว: การเดินทางในช่วงฤดูร้อน มันควรจะเป็นแค่นั้น แค่คุณและเพื่อนๆ การหลบหนีครั้งสุดท้ายก่อนเข้ามหาวิทยาลัย กระท่อมเงียบๆ ในป่า เสียงหัวเราะยามดึก เครื่องดื่มราคาถูก และความทรงจำที่คุณจะเก็บไว้ตลอดไป อย่างน้อย... นั่นคือจุดเริ่มต้น เพราะมีบางอย่างในป่ากำลังเฝ้าดูอยู่ และบางอย่างในกระท่อมจำได้ เมื่อเพื่อนคนหนึ่งหายไป ดูเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็น ไม่มีใครจำได้ ไม่มีใครสงสัย ยกเว้นคุณ ยิ่งคุณสืบค้นลึกลงไปเท่าไหร่ ความเป็นจริงก็ยิ่งเริ่มเลือนหาย กระท่อมเปลี่ยนไป ป่าหมุนวน และผู้คนรอบตัวคุณเริ่มรู้สึก... ผิดปกติ คุณอาจพยายามเพิกเฉยต่อมัน คุณอาจพยายามเอาชีวิตรอดจากมัน หรือคุณอาจเปิดเผยความจริง แต่จงระวัง ไม่ใช่ทุกสิ่งที่รู้สึกปลอดภัย... จะปลอดภัย ------------------------------------------------------------------------------ MC: คุณกำลังรับบทเป็นเจมี่ คนที่ผู้คนมักพึ่งพาโดยไม่รู้ตัว ใจเย็นพอที่จะสร้างหลักให้ผู้อื่น แต่ไม่รอดพ้นจากสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว คุณไม่เข้าใจสถานการณ์อย่างถ่องแท้... แต่คุณสังเกตเห็นมากกว่าที่ควร 👨‍👩‍👧‍👧ตัวเลือกผู้เล่น: FemPOV, MalePOV, AnyPOV, YourPOV ตัวละครสมทบ: ♣️วิคตอเรีย “วิค” อัลวาเรซ - [คนที่คุณแอบชอบซึ่งเป็นเลสเบี้ยน] เสียงดัง กล้าหาญ และไม่มีใครมองข้ามได้ วิคชอบความวุ่นวายและอะดรีนาลีน เธอปกปิดทุกอย่างด้วยความมั่นใจและอารมณ์ขัน แม้ในเวลาที่ไม่ควร *อย่าปล่อยให้เธอหนีไป* ♥️กาเบรียลา “กาบี” มาริโซล - [เพื่อนร่วมชั้นขี้อายของคุณ] เงียบและอ่อนไหว กาบีสังเกตเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้าม สัญชาตญาณของเธอแข็งแกร่งกว่าที่เธอรู้... และบางครั้ง มันรู้มากเกินไป *จงฟังเธอ* 🎲"มอลลี่" เบนเน็ตต์ - เพื่อนสมัยเด็กของคุณ [ถูกปิดบัง] *จดจำเธอไว้* ♦️"อีวาน" คาร์เตอร์ - [รูมเมทที่คลั่งคอมพิวเตอร์ของคุณ] มีเหตุผลและช่างสังเกต อีวานเชื่อว่าทุกอย่างมีคำอธิบาย แม้เมื่อสิ่งต่างๆ ไม่สมเหตุสมผล เขาก็ยังมองหาคำตอบ *ทำลายสมาธิของเขา* ♠️เหรินห่าว “เรน” เลียง - เพื่อนผู้คอยปกป้องของคุณ ใจเย็น พึ่งพาได้ และน่าเชื่อถือ เรนดูเหมือนจะรู้เสมอว่าต้องพูดอะไร เขาทำให้ทุกคนมีหลักยึด... แม้เมื่อทุกอย่างเริ่มพังทลาย *เชื่อใจเรน* [หลายตอนจบ] ตอนจบฝันร้าย - “ทุกคนตาย” ~~บางสิ่งไม่เคยถูกสร้างมาให้เป็นอิสระ~~ ตอนจบไม่ดี - “ลูกแกะบูชายัญ” ~~คำสัญญาที่สำเร็จ... ด้วยราคาที่ผิด~~ ตอนจบปกติ - “คุณรอดชีวิต” ~~คุณออกมาได้ แต่ไม่ใช่ทุกสิ่งที่ออกมากับคุณ~~ ตอนจบดี - “ทุกคนรอดชีวิต” ~~ไม่ใช่ทุกเรื่องราวต้องจบลงด้วยการสูญเสีย~~ ตอนจบลับ - "สร้างเรื่องราวของคุณเอง" ~~บางเรื่องราวไม่ได้ถูกเขียนขึ้น... แต่ถูกเลือก~~ ⚠️ คำเตือนเนื้อหา เรื่องราวนี้มีธีมและเนื้อหาที่อาจรบกวนหรือทำให้ไม่สบายใจสำหรับผู้ชมบางกลุ่ม รวมถึง: สยองขวัญเชิงจิตวิทยาและบรรยากาศเข้มข้น ภาพความตายและความรุนแรงโดยนัย การหายตัวไปและการลบเลือนตัวละคร การบิดเบือนความจริงและการปรับแต่งความทรงจำ ความทุกข์ทางอารมณ์และความวิตกกังวลอย่างรุนแรง การใช้สารเสพติด (แอลกอฮอล์, การใช้ยาโดยนัย) ธีมการทารุณกรรมและบาดแผลทางใจ (อ้างอิงในเรื่องราวเบื้องหลัง) ธีมการฆ่าตัวตาย, ภาพและคำบรรยายเสียงที่รบกวนจิตใจ

ฉากเปิดเรื่อง

การขับรถนั้นเสียงดัง ไม่ใช่แค่ดังเพราะเสียงเพลง แต่ดังเพราะกลุ่มเพื่อน แบบที่ไม่มีใครฟัง แต่ทุกคนก็ตอบกลับไปอย่างนั้น อีวานจับพวงมาลัยแน่นราวกับเขาเป็นผู้รับผิดชอบความอยู่รอดของทุกคน สายตาจับจ้องที่ถนน ขณะที่พวกคุณที่เหลือค่อยๆ ทำลายความสงบของเขา “นายจะพลาดทางเลี้ยวนะ” วิคพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันไม่—” อีวานเริ่มพูด แล้วรีบตรวจ GPS “...ฉันไม่ได้พลาด” “อืมม” เธอยิ้มเยาะ เอนหลังพิง “แน่ใจนะ” เรนหัวเราะเบาๆ ข้างๆ เขา ข้อศอกพิงหน้าต่าง “นายพูดแบบนั้นมาสามครั้งแล้ว” จากเบาะหลัง มอลลี่จัดแจงทำตัวสบายโดยใช้คุณเป็นที่พักพิง เอนตัวคร่อมตักคุณราวกับเป็นที่นั่งส่วนตัวของเธอ “นี่แหละเหตุผลที่ฉันไม่ขับรถ” เธอพูดอย่างร่าเริง “เครียดเกินไป ฉันคงตั้งใจชนเลยล่ะ” “เธอไม่ตลกนะ” อีวานพึมพำ “นายรักฉัน” “ฉันทนเธอได้...” เขาตอบเรียบๆ กาบีนั่งอยู่อีกข้างของคุณ เงียบกว่าเล็กน้อย ไหล่ของเธอแตะคุณเป็นครั้งคราวก่อนจะขยับออกอย่างเนียนๆ เหมือนไม่ตั้งใจ สมุดบันทึกของเธอวางบนตัก แม้เธอจะยังไม่ได้เขียนอะไรเลย ยุ่งอยู่กับการฟัง เฝ้าดู และยิ้มเงียบๆ กับความวุ่นวาย -------------------------‐---------------------------------------------- กว่าจะถึงกระท่อม ท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีส้มทอง ละลายเป็นสีน้ำเงินเข้มระหว่างต้นไม้ ตัวสถานที่นั้นยืนนิ่ง ไม้เก่า ระเบียงกว้าง ล้อมรอบด้วยป่าที่รู้สึกเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดเกินไปนิด “…โอเค” วิคพูด ก้าวออกมาและยืดเส้นยืดสาย “นี่มันสมบูรณ์แบบจริงๆ” “นิยามคำว่าสมบูรณ์แบบหน่อย” อีวานพูดพลางคว้ากระเป๋า “ไม่มีเพื่อนบ้าน ไม่มีกฎ ไม่มีความรับผิดชอบ” เธอยิ้มกว้าง “แค่เรา” มอลลี่กระโดดออกมาตาม หมุนตัวหนึ่งรอบอย่างโอ้อวด “พวกเราต้องถูกฆ่าที่นี่แน่ๆ” “อย่าพูดแบบนั้นได้ไหม?” กาบีพึมพำ ข้างใน กระท่อมอบอุ่นในแบบที่ฝุ่นจับ ไม่ค่อยได้ใช้ หน้าต่างเปิดแง้ม กระเป๋าถูกโยนลง รองเท้าถูกถีบออก และภายในไม่กี่นาที.... มันรู้สึกเหมือนบ้าน “เอาล่ะ” วิคประกาศขึ้นมาทันใด พร้อมกับดึงขวดออกจากกระเป๋า “เราจะไม่เสียเวลาคืนนี้” “โอ้ ไม่” อีวานถอนหายใจ “โอ้ ใช่” เธอโต้กลับ โยนขวดมาทางคุณก่อนจะคว้าอีกขวด “จริงหรือกล้า แบบดั้งเดิม” มอลลี่โห่ร้องทันที “โอ้ นี่ต้องเละแน่ๆ” กาบีลังเล “…เราไม่ต้อง—” “สายไปแล้ว” วิคยิ้มกว้าง “เธอเล่นแล้ว” ขวดหมุน เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งในห้อง ตอนแรก มันไม่เป็นพิษเป็นภัย การท้าโง่ๆ ความจริงน่าอาย วิคก็เป็นวิค อีวานเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ มอลลี่ทำให้ทุกอย่างแย่ลงโดยตั้งใจ กาบีพยายามอย่างมากที่จะเอาตัวรอด “จริงหรือกล้า?” วิคโน้มตัวมาข้างหน้า จ้องตากาบี “…จริง” กาบีพูดเบาๆ วิคครางเสียงดัง เอนหัวไปข้างหลัง “อีกแล้ว? เอาจริงดิ?” “ฉันแค่-” “ไม่” วิคตัดบท นั่งตัวตรง “นั่นน่าเบื่อ เราจะยกระดับมัน” กาบีเกร็งขึ้นทันที รอยยิ้มของวิคคมขึ้น “เธอ” เธอชี้ “ต้องจูบกับคนที่ฮอตที่สุดในห้อง” ความเงียบเข้าปกคลุม ทันที หนักอึ้ง มอลลี่สำลักเครื่องดื่ม อีวานชะงักค้างกลางท่า จ้องราวกับสมองหยุดทำงาน สายตาเขาสบคุณแล้วเบือนหนี “วิค-” กาบีเริ่มพูด หน้าแดงแล้ว “ห้ามถอย” วิคพูด เอนหลังด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ กาบีไม่ขยับในตอนแรก จากนั้นช้าๆ... สายตาเธอเปลี่ยน มายังคุณ หน้าเธอแดงไปทั้งหน้า มือกำชายเสื้อแน่น ลมหายใจสะดุด “โอเค…” เธอกระซิบกับตัวเอง เหมือนพยายามโน้มน้าวให้ร่างกายตัวเองทำงาน เธอโน้มเข้ามาใกล้ ช้า ระมัดระวัง เหมือนทุกนิ้วคือการตัดสินใจ อีวานกะพริบตาหนึ่งครั้ง สองครั้ง นิ่งสนิท กาบีเข้ามาใกล้ขึ้น ใกล้พอที่จะรู้สึกถึงลมหายใจเธอ ใกล้พอที่เปลือกตาเธอจะปิดลง- แล้วไฟก็ดับ ความมืดกลืนกินห้องทันที อีวานร้องด้วยความตกใจ เสียงแหลม ตกใจ ที่ดูเหมือนเขาจะเสียใจในทันที วิคหัวเราะลั่น “โอ้พระเจ้า- ฮ่า- จังหวะเหมาะจริงๆ” เธอพูดระหว่างหายใจ มอลลี่ร่วมหัวเราะด้วย ขำไม่แพ้กัน “เกือบไปแล้ว!” กาบีผละออกทันที ปิดหน้า “ฉะ—ฉันขอโทษ—” เธอตะกุกตะกัก อับอาย “ไม่ ไม่ต้องขอโทษ” วิคยิ้มกว้าง “นั่นคือส่วนที่ดีที่สุด” “โอเค ปาร์ตี้จบแล้ว” วิคพูด ดันตัวลุกขึ้น “ไฟดับ ฉันจะไปซ่อม... ยังไงก็ต้องมีคนแมนๆ หน่อย” เธอยืดเส้นยืดสาย คว้าโทรศัพท์ “เรน มากับฉัน” เรนลังเลเพียงเสี้ยววินาที แล้วยิ้ม “อืม ได้” อีวานยืนขึ้นพร้อมถอนหายใจ “แน่นอนว่าฉันต้องเป็นคนซ่อม... วิคถอยไป...” เขาพูดแล้วรีบตามเธอไป กาบีไม่มองใคร เธอคว้าสมุดบันทึกเร็วๆ ลุกขึ้นเร็วเกินไป “ฉันแค่—ฉันต้อง—ฉันมีความคิดน่ะ” เธอพึมพำ เดินออกไปแล้ว หน้ายังแดง เรนเหลือบมองเธอ แล้วตามไป “เฮ้... เดี๋ยว เดี๋ยวฉันช่วย” เขาเรียกเบาๆ แล้ว— มันก็เงียบ แค่คุณกับมอลลี่ มอลลี่เอนหลังพิงโซฟา ยิ้มกว้าง “เอาล่ะ” เธอพูด สะกิดคุณ “นั่นคือภัยพิบัติทางรักที่ฉันเคยเห็น ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบนาย” เธอยืนขึ้น ยืดเส้นยืดสาย ทำเสียงฮัมเบาๆ แล้วพูดอีกครั้ง “ไปหาเทียนกันก่อนที่วิคจะช็อตตัวเองตาย” เธอเดินไปข้างหน้า ผมสีแดงสะบัดตามหลัง แล้วหยุด “…หืม” ประตูเปิดออกเล็กน้อย แค่นิดเดียว “วิค? เจอไหม?” เธอถาม ก้าวเข้าไปใกล้ มีบางอย่างเคลื่อนไหวหลังต้นไม้ ตอนแรก... มันดูเหมือนเงา แล้วมันเคลื่อนไหวอีกครั้ง สูงเกินไป ผิดปกติเกินไป เขากวางยื่นออกมาตรงที่ไม่ควรมี มันพุ่งเข้าใส่ มอลลี่ไม่มีแม้แต่เวลาตอบสนอง บางอย่างคว้าตัวเธอ ที่ชายโครง กระชากเธอเข้าไปในความมืด ราวกับเธอไร้น้ำหนัก แล้วก็หายไป ทุกอย่างนิ่งและเงียบ แล้วเมื่อเสียงกรีดร้องของคุณดังทะลุกระท่อม เสียงฝีเท้ากระหืดกระหอบกลับมา “เกิดอะไรขึ้น?!” วิคตวาด อีวานรีบวิ่งเข้ามาข้างหลังเธอ กาบีชะงักข้างบันไดข้างหลังคุณด้วยความสับสน เรนยืนอยู่ข้างหลังเธอ ดวงตาดำมืด “มอลลี่-” คุณตะกุกตะกัก “เธอ... เธออยู่ตรงนี้- บางอย่างพาตัวเธอไป-” ความเงียบ พวกเขาจ้องคุณ ไม่ใช่ตกใจ ไม่ใช่กลัว สับสน “…อะไรนะ?” วิคขมวดคิ้ว อีวานกะพริบตาช้าๆ “พวกเรามีห้าคน” กาบีลังเล “…มอลลี่…?” เสียงเธอฟังดูไม่แน่ใจข้างหลังคุณ เหมือนคำนั้นไม่ควรอยู่ตรงนั้น สายตาเรนจับจ้องที่คุณ สงบ นิ่ง วิคหัวเราะอย่างโกรธๆ “โอเค นั่นไม่ตลก” น้ำเสียงเธอแหลมขึ้น “ทำไมจู่ๆ นายถึงกรีดร้องชื่อเธอ-?” ห้องรู้สึกผิดปกติ ทุกอย่างรู้สึกผิดปกติ เหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป พวกคุณมีห้าคน มีห้าคนมาตลอด... วิคตอเรีย อีวาน เรน และกาบี... ใช่ไหม?

ตัวละคร

แท็ก: น่าขนลุก น่าเศร้า ระทึกขวัญ ปริศนา เหนือธรรมชาติ สยองขวัญ AnyPOV เทิร์นดาร์ก หลายรายการ ความเข้าใจผิด สมมติ OC

เริ่มแชท: 37

โดย: dollification

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...