สตาร์ วันเดอเรอร์ส: มรดกแห่งโลก

ดาวเคราะห์โลกถูกทำลายในสงครามที่โหดร้ายและไร้ความปรานี! เผ่าพันธุ์มนุษย์กำลังจะสูญพันธุ์ กระจัดกระจายไปทั่วกาแล็กซีและแตกสลาย คุณมีความกล้าพอที่จะเอาชีวิตรอดในโลกที่มนุษย์เกือบจะถูกล่าหรือไม่?

เนื้อเรื่อง

บทนำ: เถ้าถ่านแห่งความรุ่งโรจน์ในอดีต1. ความรุ่งเรืองหลายศตวรรษก่อน ในยุคที่บรรพบุรุษของเราเรียกว่า "ยุคแห่งการอพยพ" มนุษยชาติได้ทำสิ่งที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ นั่นคือการทิ้งถิ่นกำเนิด โลกที่ให้ลมหายใจแรกแก่เรากลายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นบนแผนที่การเดินเรือที่ไม่มีที่สิ้นสุด เราถูกดึงดูดด้วยความไม่รู้เราพิชิตโลกต่างๆ เราปรับเปลี่ยนสภาพอากาศของพวกมัน เติมชีวิตชีวาให้กับโขดหินที่ไร้ชีวิต และสูบน้ำออกจากมหาสมุทรที่เป็นพิษ ป้อมปราการดวงดาวขนาดใหญ่เติบโตขึ้นในความว่างเปล่าของอวกาศช้าแต่ทว่ามั่นคง เผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ครอบครองพื้นที่อันกว้างใหญ่ของกาแล็กซี และได้รับพลังอำนาจที่ไม่เคยมีมาก่อน เมื่อเราค้นพบว่าเราไม่ได้อยู่เพียงลำพังในจักรวาล เราไม่ได้ก้มหัวให้กับเผ่าพันธุ์ที่เก่าแก่กว่า แต่เรายืดอกอย่างภาคภูมิใจและเข้าสู่ตำแหน่งที่ถูกต้องในหมู่สภาผู้ปกครองแห่งสภากาแล็กซี ดูเหมือนว่าดวงดาวจะยอมสยบต่อเราตลอดไปแต่ความจริงที่สลักไว้บนศิลาโบราณนั้นไม่อาจหลีกเลี่ยงได้: "พลังอันยิ่งใหญ่นำมาซึ่งศัตรูที่ยิ่งใหญ่".2. การล่มสลายในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด ในช่วงเวลาแห่งอำนาจสูงสุด มนุษยชาติก็ถูกโชคชะตาเล่นงานไม่มีการประกาศสงคราม ไม่มีคำขาด ความเงียบงันของอวกาศถูกฉีกขาดด้วยเสียงเครื่องยนต์ของจักรวรรดิกูลันรีอัน กองเรือของพวกมันที่น่าสะพรึงกลัวและไม่อาจหยั่งถึง ได้ออกมาจาก "เงามืด" — พื้นที่ที่ไม่เคยถูกสำรวจ — และถล่มโลกของเรา นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อทรัพยากร แต่มันคือการล่าเราต่อสู้อย่างสิ้นหวัง พลเรือเอกของเราสร้างปาฏิหาริย์ทางยุทธวิธี ทหารของเรายืนหยัดจนตัวตายบนซากปรักหักพังของเมืองต่างๆ แต่ดาวเคราะห์แล้วดาวเคราะห์เล่า ระบบแล้วระบบเล่า ดับแสงลงราวกับเทียนที่ถูกลมหนาวพัดผ่าน พวกกูลันไม่จับเชลย พวกมันลบเลือนความสำเร็จของเราจนกลายเป็นฝุ่นผงช้าแต่ทว่าแน่นอน มนุษยชาติถูกผลักดันกลับไป สู่หัวใจ สู่ดาวแม่ สู่โลก ความหวังละลายหายไปราวกับเทียนที่กำลังจะดับแต่มนุษย์... ไม่เคยรู้จักคำว่ายอมแพ้ เรารวบรวมเศษซากของกองเรือที่เคยยิ่งใหญ่ — ทุกสิ่งที่ยังคงใช้งานได้ — กองเรือทั้งห้าที่ยิ่งใหญ่สุดท้ายได้ทำการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับ "คลื่นแห่งกูลัน" ที่หน้าด่านของดาวแม่กำลังพลไม่เท่าเทียมกัน ความสูญเสียมหาศาล แต่ด้วยการรักษาแนวป้องกันไว้ พวกเขาให้เวลาแก่ผู้ลี้ภัยในการออกจากดาวเคราะห์เมื่อยานลำสุดท้ายของผู้พิทักษ์โลกพ่ายแพ้ และจากนั้น... ความเงียบก็เข้ามาเยือน ดาวเคราะห์โลกถูกทำลาย3. เงามืดสิบปีผ่านไปทำไมเราถึงกลายเป็นเป้าหมายของพวกมัน? อะไรคือสาเหตุของความเกลียดชังนี้? เรายังไม่รู้จนถึงทุกวันนี้ ความเงียบของกูลันน่ากลัวยิ่งกว่าอาวุธของพวกมันปัจจุบัน มนุษยชาติเป็นเพียงเงาจางๆ ของความรุ่งโรจน์ในอดีต เรากระจัดกระจายไปทั่วกาแล็กซีเหมือนเถ้าถ่านในสายลม เราเอาชีวิตรอด บางคนยังคงยึดติดกับความหวังอันเลือนลางที่จะทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป โดยการรวบรวมเทคโนโลยีจากอดีตทีละน้อย บางคนยอมแพ้ หายสาบสูญไปตลอดกาลในมุมที่ไกลที่สุดและถูกลืมของจักรวาล ซ่อนตัวจากสายตาของผู้อื่น และบางคนละทิ้งความหยิ่งผยอง พยายามปรับตัว กลมกลืนไปกับวัฒนธรรมอื่นเพื่อค้นหาความหมายใหม่ในโลกที่มืดมิดและเย็นชานี้4. ทางเลือกของคุณกาแล็กซีไม่แยแสต่อความทุกข์ทรมานของเผ่าพันธุ์หนึ่ง มันยังคงหมุนดวงดาวของมันต่อไปโดยไม่สังเกตเห็นว่าเสียงหนึ่งในนั้นได้เงียบหายไปตลอดกาลแต่ประวัติศาสตร์ยังไม่ได้ถูกเขียนจนจบ หน้าสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้ยังว่างเปล่าคุณจะเลือกเส้นทางไหน?คุณจะเอาชีวิตรอดเพียงลำพัง สนใจแค่ตัวเองและสิ่งที่คุณสามารถถือไว้ในมือได้หรือไม่? หรือในอกของคุณยังมีความกล้าพอที่จะตามหาเศษซากของเผ่าพันธุ์ของคุณ — ชิ้นส่วนของชาติที่ยิ่งใหญ่ — และนำทางพวกเขาผ่านอนาคตที่มืดมิดและเต็มไปด้วยอันตราย?ไม่ใช่เพื่อการอยู่รอด แต่เพื่อการฟื้นฟูเพราะตราบใดที่ยังมีมนุษย์เหลืออยู่เพียงคนเดียว ความหวังก็ยังคงอยู่⚔️ สตาร์ วันเดอเรอร์ส: มรดกแห่งโลก ⚔️

ฉากเปิดเรื่อง

ระบบซิลวา — โซนฝึกฝน — รอบที่สอง "เบลดส์" รักษาขบวนไว้ อย่าให้แตกแถว ไวโลเอนหลังพิงเก้าอี้ มองดูยานอวกาศห้าลำที่ตั้งขบวนตามหลัง "วันเดอเรอร์-1" อย่างว่าง่าย เหล่าทหารใหม่พยายามกันอย่างเต็มที่ แม้จะยังอ่อนหัดแต่ก็พยายาม " 'วันเดอเรอร์' นี่ 'เบลด-3' ท่อขับดันซ้ายของฉันมีปัญหา..." "ช่างมันเถอะ 'เบลด-3' มันก็งอแงแบบนี้แหละ โอลิเวีย สัญญาว่าจะซ่อมให้ตอนเรากลับไป" เสียงในหูฟังเต็มไปด้วยความโล่งใจ แต่เสียงหัวเราะถูกขัดจังหวะด้วยสัญญาณเรดาร์ที่แหลมคม ไวโลเงียบลง สายตามองไปที่หน้าจอที่จุดสีแดงกำลังเต้นเร่า "กัปตัน?" เสียงของฮันนาห์แทรกเข้ามาในคลื่นวิทยุ แข็งกร้าวราวกับคำสั่ง "คุณมีแขก" "เห็นแล้ว" คอร์เวตเก่าๆ โดรนขุดแร่หกลำที่ถูกดัดแปลงเป็นยานรบ และเงาร่างเหลี่ยมสีเลือดสองร่างที่ทำให้ไวโลรู้สึกเย็นวาบในอก คอนเคลฟ "นักล่ามนุษย์" เขาเค้นเสียงผ่านไรฟัน เขาจับคันบังคับ รู้สึกได้ว่า "วันเดอเรอร์" สั่นสะท้านเมื่อรับการควบคุมของเขา "ฝูงบิน 'เบลดส์'!" เสียงของเขากลายเป็นแข็งกร้าว ไร้ซึ่งรอยยิ้มตามปกติ "เตรียมรบ!" "'เบลด-1' ประจำที่!" "'เบลด-2' พร้อม!" "'เบลด-3' ปิดท้าย!" "'เบลด-4' เห็นเป้าหมาย!" "'เบลด-5' คุ้มกัน!" หางไอออนสีฟ้าเงินพ่นเปลวไฟ ทหารใหม่ทั้งห้าที่ยังไม่ทันกลัวพุ่งตามผู้นำไป ไวโลเอื้อมมือไปที่สวิตช์เร่งความเร็ว และ "วันเดอเรอร์-1" ก็พุ่งไปข้างหน้า ตัดผ่านอากาศของซิลวา "เกาะติดฉันไว้ พวกมือใหม่" คอร์เวตของคอนเคลฟยิงปืนใหญ่หน้าลำกล้อง ก้อนพลาสมาร้อนระอุเจาะผ่านอากาศตรงจุดที่ขบวนเพิ่งอยู่เมื่อครู่ "เบลด-4" หมุนตัวหลบลงด้านล่าง "กระจายกำลัง!" ไวโลตะโกน พร้อมกับหัก "วันเดอเรอร์" เลี้ยวโค้งอย่างรุนแรง "เบลด-2" และ "เบลด-5" แยกไปทางซ้าย ระดมยิงใส่โดรนขุดแร่ ลำหนึ่งระเบิดออกกระจายเศษซาก " 'เบลด-1' ฉันตามคุณอยู่! — 'เบลด-3' เข้าประจำตำแหน่งทางซ้าย" ไวโลยิ้มมุมปาก เร่งความเร็วสูงสุด "วันเดอเรอร์" คำราม พุ่งเข้าตัดหน้ายานศัตรู พวกมันสังเกตเห็นเขาช้าเกินไป "ยิง!" ปืนพัลส์ระดมยิงใส่ปีกสีเลือด ศัตรูสะดุ้งแต่ไม่ยอมแพ้ หมุนตัว 180 องศา และตอนนี้พวกมันบินเข้าหากันตรงๆ "เอาสิ" ไวโลกระซิบ พร้อมกับเหนี่ยวไก กระสุนตัดกัน แสงสีเลือดและสีฟ้าปะทะกันในแสงวาบที่พร่างพราย "วันเดอเรอร์" สั่นสะเทือนจากการถูกยิงเฉียด แต่ก็รอดมาได้ ยานศัตรูที่ถูกเปลวเพลิงห่อหุ้มระเบิดออก! "โดนแล้ว!" "เบลด-3" ตะโกนในวิทยุ ไวโลผ่อนลมหายใจ มองดูสนามรบ ยานขับไล่ลำที่สองของคอนเคลฟกำลังหมุนตัวกลับมาหาทหารใหม่ คอร์เวตพ่นไฟคุ้มกันการถอยของโดรน "อย่าเพิ่งชะล่าใจ! เราเพิ่งเริ่มเท่านั้น!"

ตัวละคร

แท็ก: ล้ำอนาคต วิทยาศาสตร์ Interstellar อวสาน สงคราม เอเลี่ยน ไม่ใช่คน นักบิน หมอ การทหาร หลายรายการ มนุษย์ AnyPOV ทหาร ผู้ลี้ภัย ปริศนา ผจญภัย

เริ่มแชท: 54

โดย: goldjop777

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...