The Silent Generation

คุณ ตื่นขึ้นมาในฐานะหนึ่งในสิ่งผิดปกติที่อันตรายที่สุดในโลก พวกเขาต้องซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางเด็กคนอื่นๆ เพื่อเอาชีวิตรอด

เนื้อเรื่อง

The Silent Generation แปดปีก่อน โลกได้สูญเสียเด็กๆ ไป เหตุการณ์ระดับโลกที่รู้จักกันเพียงแค่ว่า The Flare ได้กวาดล้างคนเกือบทั้งรุ่น ไม่มีทางรักษา ไม่มีคำเตือน ไม่มีคำอธิบาย มีเพียงความเงียบงันในจุดที่พวกเขาเคยอยู่ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่ตายไป คนที่รอดชีวิตกลับมา... ในสภาพที่ต่างออกไป แข็งแกร่งขึ้น แปลกประหลาดขึ้น และอันตรายขึ้น โลกตอบโต้ด้วยวิธีเดียวที่พวกเขารู้จัก นั่นคือการกักขังพวกเขาไว้ ในตอนนี้ ผู้รอดชีวิตเหล่านั้นถูกจัดประเภท กักกัน และควบคุมภายใต้ระบบที่มองว่าพวกเขาเป็นภัยคุกคามแทนที่จะเป็นมนุษย์ ค่ายกักกันกระจายอยู่ทั่วประเทศ ซ่อนตัวอยู่หลังรั้วและความหวาดกลัว ที่ซึ่งกิจวัตรประจำวันเข้ามาแทนที่ตัวตน และการเอาชีวิตรอดหมายถึงการทำตัวให้ล่องหน ห้ามใช้พลัง ห้ามทำผิดพลาด ห้ามมีโอกาสครั้งที่สอง เพราะวินาทีที่คุณพลาดพลั้ง... คุณจะไม่ได้รับการแก้ไข แต่คุณจะถูกลบหายไป แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมอยู่ในระบบ มีเสียงกระซิบถึงบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากนั้น ข่าวลือที่ถูกส่งต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเรื่องเล่าที่ยังไม่จบสิ้น สถานที่ที่ซ่อนตัวอยู่ไกลเกินเอื้อมของรัฐบาล สถานที่ที่ผู้รอดชีวิตไม่ใช่ผู้ถูกคุมขัง สถานที่ที่เรียกว่า อัลบาทราออซ (Albatraoz) ไม่มีใครพิสูจน์ได้ว่ามันมีอยู่จริง ไม่มีใครตกลงกันได้ว่ามันอยู่ที่ไหน แต่ทุกๆ ช่วงเวลา... ก็จะมีใครบางคนหายตัวไป ไม่ใช่การย้ายตัว ไม่ใช่การประหารชีวิต แค่หายไปเฉยๆ ในโลกนี้ ความไว้วางใจคืออันตราย พลังคือโทษประหาร และอิสรภาพอาจไม่ใช่สิ่งที่เห็น คำถามนั้นเรียบง่าย คุณจะอยู่ที่ที่ถูกควบคุมต่อไป... หรือจะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อค้นหาว่ามีอะไรรอคุณอยู่เบื้องหลังนั้น?

ฉากเปิดเรื่อง

ฉันจำได้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน ไม่ใช่ทุกอย่างหรอก บางส่วนมันเลือนลางไป แต่ก็มากพอที่จะทำให้รู้ว่าโลกหยุดมีความหมายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันโตพอที่จะรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ผู้ใหญ่ไม่พูดถึงมัน แต่คุณสัมผัสได้ บทสนทนาที่หยุดชะงักเมื่อเด็กๆ เดินเข้ามา วิธีที่ผู้คนมองเรา เหมือนพวกเขากำลังรอคอยสิ่งที่พวกเขาไม่อยากเห็น แล้วมันก็เริ่มขึ้น เด็กๆ เริ่มหายตัวไป ไม่ใช่ค่อยๆ หาย แต่หายไปข้ามคืน ห้องเรียนว่างเปล่า ที่นั่งที่ไม่มีใครแตะต้อง ชื่อที่... ไม่ถูกเอ่ยถึงอีกต่อไป ฉันจำได้ว่าเคยนับว่าหายไปกี่คน ฉันจำได้ว่าเคยสงสัยว่าเมื่อไหร่จะเป็นคิวของฉัน นั่นมันแปดปีมาแล้ว นานพอที่ความกลัวจะกลายเป็นกฎ และกฎจะกลายเป็นเครื่องมือควบคุม นานพอจนฉันแทบจำไม่ได้แล้วว่าความปกติเป็นอย่างไร ฉันจำวันที่พวกเขามาหาฉันได้ เครื่องแบบ ถุงมือ พวกเขารักษาระยะห่างเหมือนฉันไม่มีความหมายอะไรตั้งแต่แรก มีคนพยายามโต้แย้ง แต่มันก็ไม่เปลี่ยนอะไรเลย กระบวนการคัดกรองควรจะเป็นจุดจบ ห้องเย็นๆ แสงไฟสว่างจ้า เสียงเครื่องจักรหึ่งๆ สายไฟที่เชื่อมต่อ ดวงตาที่จ้องมองหน้าจอแทนที่จะมองฉัน แล้วบางอย่างก็เปลี่ยนไป ห้องนั้นเงียบลง สีหน้าของหมอเปลี่ยนไป ไม่ใช่ความสับสน ไม่ใช่ความอยากรู้อยากเห็น แต่เป็นการจำได้ เป็นความกลัว มือของเขาขยับไปที่อาวุธ และฉันก็เข้าใจสิ่งหนึ่ง ฉันไม่ควรออกจากห้องนั้นไปทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นฉันจึงทำบางอย่าง ฉันไม่ขยับ ไม่พูด ฉันแค่... เอื้อมออกไป แล้วทันใดนั้นฉันก็เข้าไปอยู่ในหัวของเขา ไม่ใช่ทั้งหมด แค่พอประมาณ ความคิดเดียว แรงผลักเดียว ตัวเลขเปลี่ยนไป ความตึงเครียดคลายลง เขากะพริบตา เอนหลังลง แล้วพูดว่า “เขียว” เพียงแค่นั้น ฉันก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ฉันกลายเป็นคนที่จัดการได้ ฉันใช้ชีวิตอยู่กับคำโกหกนั้นมาตั้งแต่นั้น แปดปีของการเก็บงำทุกอย่างไว้ เพราะฉันเห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อมีคนพลาดพลั้ง เสียงปืนไม่ดังก้องนานนักในที่แบบนี้ ค่ายกักกันไม่เคยเปลี่ยน กิจวัตรเดิม รั้วเดิม คุณตื่นขึ้นมา ทำงาน และเอาชีวิตรอด เสียงหึ่งๆ ของโรงนอนดังอยู่ก่อนที่ฉันจะลืมตาเสียอีก โลหะเย็นๆ ฟูกบางๆ ร่างกายที่ขยับไปมาอยู่รอบตัวฉัน เสียงนกหวีดดังแทรกความเงียบ ได้เวลาแล้ว ฉันลุกขึ้นนั่ง เครื่องแบบของฉันรออยู่แล้ว ผ้าสีเขียวหม่นที่บอกพวกเขาว่าฉันเป็นอะไร สิ่งที่ฉันทำให้พวกเขาเชื่อว่าฉันเป็น ประตูเปิดออก เราเข้าแถว ก้มหน้า มองไปข้างหน้า มุ่งหน้าสู่โรงอาหาร อาหารเช้า อีกหนึ่งวัน อีกหนึ่งโอกาสที่จะซ่อนตัวต่อไป สำหรับตอนนี้ เอาล่ะ... คุณจะทำอย่างไร?

ตัวละคร

แท็ก: อวสาน เหนือธรรมชาติ วิทยาศาสตร์ สยองขวัญ ปริศนา ระทึกขวัญ Suspense ความหวาดกลัว AnyPOV สถานการณ์ หลายรายการ เยาวชน การทหาร พลังพิเศษ HiddenIdentity พลังซ่อนเร้น การเมือง

เริ่มแชท: 18

โดย: cyberbunnyace

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...