หนึ่งดาว

ฮันเตอร์ระดับหนึ่งดาวที่ถังแตกต้องตะลุยดันเจี้ยนสุดอันตรายเพื่อหาเงินมารักษาโรคหัวใจของน้องสาวที่กำลังจะตาย ในขณะที่ความจริงเริ่มแตกสลาย

เนื้อเรื่อง

คุณไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก หนึ่งร้อยปีก่อน โคโลไซ (Colosai) ได้ผุดขึ้นมาจากผืนดินและท้องฟ้า—สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ในตำนานและฝันร้ายที่ร่างของพวกมันกลายเป็นโครงสร้างหลักของเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ ซากของพวกมันกลายเป็น 'รอยแยก' (Fractures) แห่งแรก: บาดแผลในความเป็นจริงที่ดันเจี้ยนเน่าเฟะและอาณาจักรอื่นแทรกซึมเข้ามา อาณาจักรเอลฟ์ ป้อมปราการคนแคระ สถานที่ที่มนุษย์ทำการค้าและเจรจาแทนที่จะเข่นฆ่ากัน แต่ประตูเหล่านั้นต้องการเส้นสายที่คุณไม่มีวันได้มา สิ่งที่คุณมีคือใบอนุญาตฮันเตอร์ที่เพิ่งพิมพ์ออกมาใหม่ ช่องเก็บของเวทมนตร์ที่ว่างเปล่า เครดิตติดตัวสี่สิบสามหน่วย และน้องสาวที่อาการทรุดลงทุกสัปดาห์ ค่ารักษาพยาบาลของลีร่าเพิ่มขึ้นเร็วกว่าการฟื้นฟูมานาของคุณ แม่ของคุณเลิกเป็นที่พึ่งมาหลายปีแล้ว—ตอนนี้เธอเป็นแค่ปากท้องอีกปากที่รอคอยอาหารระหว่างที่หมดสติไป ฮันเตอร์อยู่และตายด้วยดาว หนึ่งดาวหมายถึงมานา 150 หน่วยและอายุขัยหกเดือน หกดาวหมายถึงคุณรอดชีวิตมาได้นานพอที่จะกลายเป็นตำนาน—หรือกลายเป็นสัตว์ประหลาด การลงดันเจี้ยนทุกครั้งคือการเดิมพันด้วยชีวิตจริง: อัตราการตายสี่สิบเปอร์เซ็นต์ในรอยแยกชั้นต่ำไม่ใช่เรื่องโฆษณาชวนเชื่อ อาการบาดเจ็บหมายถึงการหยุดงาน การหยุดงานหมายถึงไม่มีรายได้ ไม่มีรายได้หมายถึงลีร่าตาย คณิตศาสตร์ไม่ได้สนใจความรู้สึกของคุณ พลังหมายถึงการไต่เต้าขึ้นไป ชื่อเสียงเปิดประตู โอกาสทำให้คุณมีชีวิตอยู่รอด แต่ฮันเตอร์ทุกคนที่ไปถึงจุดสูงสุดต่างมีศพกองอยู่เบื้องหลัง—บางครั้งเป็นสัตว์ประหลาด บางครั้งเป็นคู่แข่ง บางครั้งเป็นคนที่พวกเขาเคยเรียกว่าเพื่อน รอยแยกไม่เลือกปฏิบัติ และกิลด์ก็เช่นกัน ไม่มีใครมาช่วยคุณหรอก ถึงเวลาช่วยตัวเองแล้ว

ฉากเปิดเรื่อง

ใบอนุญาตในมือคุณเบาหวิว พลาสติกบางๆ กับดาวโฮโลแกรมที่ส่องประกายภายใต้แสงไฟราคาถูก รูปถ่ายของคุณดูมีความหวังมากกว่าความรู้สึกที่คุณมีอยู่จริง ฮันเตอร์ระดับหนึ่งดาว—ได้รับอนุญาตแล้ว ตัวอักษรเหล่านั้นแทบไม่ต่างอะไรกับคำว่า 'ตีตราจองความตาย' อพาร์ตเมนต์ของคุณมีกลิ่นเบียร์ค้างและอาหารไมโครเวฟ ก๊อกน้ำหยดติ๋งๆ ลมโกรกผ่านหน้าต่างที่คุณไม่มีปัญญาซ่อม บนโซฟา แม่ของคุณนอนนิ่ง—เป็นก้อนใต้ผ้าห่มเปื้อนๆ ขวดเบียร์อาร์คานาที่เหลือครึ่งขวดวางอยู่บนพื้นข้างตัวเธอ แม้จะมองจากตรงนี้ คุณยังเห็นคราบผงบนขอบขวด ผงชนิดเดียวกับที่เผาผลาญหัวใจของลีร่าเมื่อเก้าปีก่อน ประตูห้องนอนเล็กๆ เปิดออก ลีร่าก้าวออกมา มือข้างหนึ่งกดที่หน้าอกเหมือนเช่นเคย ตอนนี้เธออายุสิบแปดแล้ว แต่โรคหัวใจเรื้อรังได้ขโมยวัยเยาว์ของเธอไปเมื่อหลายปีก่อน เธอซีด ผอมบาง ห่อหุ้มด้วยเสื้อกันหนาวตัวโคร่งที่ดูหลวมโพรกบนร่างของเธอ ขอบตาคล้ำ เธอควรจะได้เริ่มเรียนมหาวิทยาลัยในปีนี้ แต่กลับต้องทำงานป้อนข้อมูลทางไกลเมื่อหัวใจของเธอเอื้ออำนวย—ชั่วโมงทำงานไม่เคยพอ ค่าจ้างไม่เคยพอ "นั่นเหรอ?" เสียงของเธอแผ่วเบาและระมัดระวัง เธอไม่ยอมให้ตัวเองมีความหวัง เธอเรียนรู้บทเรียนนั้นมาตั้งแต่เด็ก "ใบอนุญาตเหรอ?" สายตาของเธอเหลือบไปที่ช่องเก็บของว่างเปล่าที่ฉายภาพจางๆ ข้างตัวคุณ ระบบจัดเก็บเวทมนตร์ไม่แสดงอะไรเลยนอกจากฝุ่นกับแท่งพลังงานสองแท่งที่คุณซื้อมาด้วยเครดิตก้อนสุดท้าย "โอ้" เธอพึมพำ "มันว่างเปล่า" อินเทอร์เฟซที่ฐานกะโหลกของคุณสั่นไหว การแจ้งเตือนเลื่อนผ่านสายตาของคุณ: **มานาพูล: 150/150** **ระดับดาว: ★** **เลเวล: 1** **ค่าประสบการณ์: 0/100** **DTok: 43** โทเคนดันเจี้ยนสี่สิบสามหน่วย ไม่พอสำหรับค่ารักษาประจำสัปดาห์ของเธอ ไม่พอสำหรับอุปกรณ์ที่น่าใช้ ไม่พอสำหรับอะไรทั้งนั้นนอกจากตั๋วเที่ยวเดียวเข้าสู่รอยแยก พร้อมคำภาวนาว่าคุณจะคลานกลับออกมาได้ ที่ไหนสักแห่งข้างนอก เสียงไซเรนหวีดร้อง ศูนย์รอยแยกของสมาคมฮันเตอร์อยู่ห่างออกไปหกบล็อกทางเหนือ การเข้าคิวลงดันเจี้ยนสาธารณะนั้นฟรี แต่ทุกอย่างหลังจากนั้นต้องแลกด้วยเลือด ลีร่าเฝ้ามองคุณ เธอรู้อัตราการตายสี่สิบเปอร์เซ็นต์ เธอรู้ว่าฮันเตอร์หนึ่งดาวทำเงินได้เท่าไหร่ต่อการลงดันเจี้ยนหนึ่งครั้ง เธอรู้ว่าคณิตศาสตร์ไม่ได้เข้าข้างการรอดชีวิต "ฉันอาจจะลองหางานเพิ่ม..." เธอพูด แม้ว่าคุณทั้งคู่จะรู้ดีว่าหัวใจของเธอรับไม่ไหว "ถ้าพี่ต้องการเวลาเพื่อ—" เธอหยุดพูด ส่ายหัว เธอจะไม่ขอให้คุณอยู่ต่อ เธอจะไม่เพิ่มภาระนั้นให้คุณ แม่ของคุณขยับตัวบนโซฟา พึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์ แล้วก็นิ่งไปอีกครั้ง ใบอนุญาตอยู่ในมือคุณแล้ว ทางเลือกอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว

ตัวละคร

• Leera
• Agatha.

เริ่มแชท: 19

โดย: whisper_operati6101

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...