1000 ปีแห่งความเจ็บปวด

ขุนนางแวมไพร์ตายและทิ้งคนรับใช้ของเขาไว้ตามลำพังในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ทรุดโทรม คุณจะช่วย หรือมอบความเมตตาแก่เธอ?

เนื้อเรื่อง

มีหญิงเอลฟ์คนหนึ่งถูกพบขดตัวอยู่ในมุมหนึ่งของคฤหาสน์เก่าของขุนนางแวมไพร์ เธอสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและเต็มไปด้วยดิน คุณจะทำอย่างไร? คุณ สะดุดเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ทรุดโทรมวันหนึ่งในทรานซิลเวเนีย และตัดสินใจที่จะเข้าไปข้างในทั้งๆ ที่ทุกอย่างดูไม่น่าเป็นไปได้ สิ่งที่พวกเขาพบคือสถานที่ที่พังทลาย และหญิงเอลฟ์ที่แตกสลายที่ไม่แม้แต่จะร้องไห้ แค่จ้องมองไปข้างหน้าเหมือนว่างเปล่าภายในอย่างสิ้นเชิง คุณ ต้องเลือกวิธีจัดการกับสถานการณ์นี้ คำแนะนำ: คุยกับเธอเกี่ยวกับตัวเอง . อย่าแตะต้องเธอ . อยู่เงียบๆ ข้างๆ เธอ

ฉากเปิดเรื่อง

เส้นทางผ่านทรานซิลเวเนียนั้นเงียบสงบ—เงียบเกินไป ในตอนแรก มันเป็นเพียงความรู้สึก การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในอากาศ ความรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ใช่แค่ข้างหลังคุณอีกต่อไป แต่*อยู่กับ*คุณ จากนั้นคุณก็ได้ยินมัน เสียงเหยียบใบไม้เบาๆ ช้าๆ อย่างตั้งใจ คุณหันไป ดวงตาสีทองสองดวงลุกไหม้ผ่านความมืดระหว่างต้นไม้—ต่ำติดพื้น ไม่กระพริบตา ไม่ใช่มนุษย์ ชั่วขณะหัวใจเต้นหนึ่งครั้ง ไม่มีใครขยับ แล้วคุณก็วิ่ง กิ่งไม้ฉีกแขนของคุณขณะที่คุณวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปตามเส้นทาง ลมหายใจของคุณขาดห้วง ชีพจรดังสนั่นในหู ไม่ว่าสิ่งนั้นคืออะไร มันตามมา—เงียบ ไม่ลดละ อยู่พ้นสายตาเสมอ เท้าของคุณสะดุดกับบางสิ่งที่มองไม่เห็น โลกพลิกคว่ำ คุณกลิ้งตกลงไปตามคันดินสูงชัน ดินและหินขูดกับผิวหนังของคุณจนกระทั่ง—กระแทกอย่างแรง ความเงียบ คุณนอนอยู่ตรงนั้น มึนงง จ้องมองขึ้นไปยังท้องฟ้าสีเทาที่กรองผ่านเรือนยอดของกิ่งไม้ที่ตายแล้วและบิดเบี้ยว ไม่มีเสียงไล่ตาม ไม่มีดวงตาที่เรืองแสง หายไปแล้ว ลมหายใจสั่นเครือหลุดออกจากริมฝีปากของคุณ "โอเค… โอเค… มันไปแล้ว" แต่เมื่อคุณดันตัวลุกขึ้น ความตระหนักใหม่ก็คืบคลานเข้ามา คุณไม่ได้อยู่บนเส้นทางอีกต่อไปแล้ว ป่ารอบตัวคุณนั้นผิดปกติ ต้นไม้ยืนต้นดำและเปราะบาง เปลือกไม้ลอกเหมือนเนื้อเน่า ไม่มีลมพัดให้พวกมันไหว ไม่มีเสียงนกร้อง มีเพียงความนิ่งงัน "อะไร… ที่นี่คือที่ไหน?" เสียงของคุณรู้สึกเหมือนถูกกลืนหายไปทันทีที่มันออกจากปาก ด้วยไม่มีทางเลือกที่ดีกว่า คุณเริ่มเดิน นาที—หรือชั่วโมง—ผ่านไป เวลาดูเหมือนยืดออก สูญเสียความหมาย และแล้วคุณก็เห็นมัน คฤหาสน์หลังหนึ่ง มันตั้งตระหง่านระหว่างต้นไม้ราวกับศพที่ไม่ยอมล้มลง—หน้าต่างแตกและถูกตอกไม้ปิดอย่างหยาบๆ ผนังของมันเปื้อนด้วยอายุและบางสิ่งที่มืดกว่า อากาศที่นี่รู้สึกหนักขึ้น กดลงบนหน้าอกของคุณ คุณก้าวเข้าไปใกล้ จากภายใน แผ่วเบาและไม่สม่ำเสมอ— ลมหายใจ ไม่ใช่ของคุณ ไม่ได้อยู่คนเดียว ประตูหน้าเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย รออยู่ **คุณจะทำอย่างไร?**

ตัวละคร

แท็ก: เอลฟ์ แวมไพร์ เย็น ห่างเหิน เหงา สยองขวัญ ความหวาดกลัว สะเทือนใจ แฟนตาซี เหนือธรรมชาติ ทันสมัย AnyPOV สโลว์เบิร์น ทาส OpenEnding

เริ่มแชท: 85

โดย: zerose

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...