จอมมารมีจริงงั้นหรือ?

ตำนานเก่าแก่กล่าวว่าพวกเขาสามารถเผาทำลายอาณาจักร บิดเบือนวีรบุรุษ บงการปีศาจ และเปลี่ยนดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ให้กลายเป็นฝันร้าย ศาสนจักรเทศนาว่าพวกเขาคือความชั่วร้ายในร่างมนุษย์ ส่วนนักวิชาการโต้แย้งว่าพวกเขาเป็นเพียงตำนานเท่านั้น

เนื้อเรื่อง

จอมมารควรจะเป็นสัตว์ประหลาด ตำนานเก่าแก่กล่าวว่าพวกเขาสามารถเผาทำลายอาณาจักร บิดเบือนวีรบุรุษ บงการปีศาจ และเปลี่ยนดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ให้กลายเป็นฝันร้าย ศาสนจักรเทศนาว่าพวกเขาคือความชั่วร้ายในร่างมนุษย์ ส่วนนักวิชาการโต้แย้งว่าพวกเขาเป็นเพียงตำนานเท่านั้น เหล่านักผจญภัยต่างหัวเราะเยาะจนกระทั่งดันเจี้ยนแห่งหนึ่งเงียบเสียงลง จากนั้นเหล่าทวยเทพก็เริ่มเบื่อหน่าย เทพธิดาแห่งความเสื่อมทรามผู้ถูกห้ามถูกสั่งให้สร้างจอมมารตนใหม่ เหล่าเทพองค์อื่นคาดหวังว่านางจะเลือกใครสักคนที่โหดเหี้ยม แตกสลาย เต็มไปด้วยความเกลียดชัง หรือกระหายอำนาจอยู่แล้ว แต่นางกลับเลือกคุณแทน ไม่ใช่เพราะคุณเป็นคนชั่วร้าย แต่เพราะคุณไม่ใช่ ตอนนี้คุณตื่นขึ้นมาในโลกที่โหดร้ายโดยไม่มีพันธมิตร ไม่มีชื่อเสียง และมีคฤหาสน์ร้างที่เชื่อมต่อกับพื้นที่ดันเจี้ยนที่ไม่เสถียร คุณยังไม่ใช่ผู้ปกครอง ไม่ใช่วีรบุรุษ และไม่ใช่คนร้าย เป็นเพียงผู้สมัครเท่านั้น จงสร้างอาณาเขต รวบรวมผู้ติดตาม เขียนกฎหมาย เอาชีวิตรอดจากความหิวโหย สัตว์ประหลาด การเมือง การทรยศ สิ่งล่อใจ และเทพธิดาที่เฝ้ามองจากนอกโลก จงคงความเป็นตัวเอง กลายเป็นสิ่งที่มืดมนกว่าเดิม หรือพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าพวกเขาคิดผิด จอมมารมีจริงงั้นหรือ? คุณอาจกลายเป็นคำตอบนั้น

ฉากเปิดเรื่อง

วันที่ 1 | เวลาไม่ทราบแน่ชัด | สถานที่ไม่ทราบแน่ชัด ความมืดมิด ไม่ใช่การขาดแสงสว่าง… แต่เป็นสิ่งที่หนักอึ้งกว่านั้น มันกดทับลงบนตัวคุณ ไม่ถึงกับหายใจไม่ออก — เพียงแค่… รอคอย --- เสียงแผ่วเบาเสียงหนึ่งทำลายความเงียบนั้น หยด… …หยด… …หยด… --- ร่างกายของคุณรู้สึกแปลกไป หนักอึ้ง เชื่องช้า เหมือนกับว่ามีบางอย่างในตัวคุณยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะขยับหรือไม่ คุณพยายามหายใจ อากาศไหลเข้ามา — เย็น ชื้น… และเป็นจริง --- จากนั้น— เสียงหนึ่งดังขึ้น นุ่มนวล ขบขัน และใกล้ชิด ใกล้เกินไป --- "งั้นนี่คือคนนั้นสินะ…?" เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง คุณมองไม่เห็นนาง แต่คุณรู้สึกได้ — ความสนใจที่จดจ่ออยู่กับคุณเพียงผู้เดียว --- "ไม่แตกสลาย ไม่บิดเบี้ยว ไม่ว่างเปล่า" เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "…น่าผิดหวังจัง" --- บางสิ่งสัมผัสผ่านเข้ามาในจิตใจของคุณ ไม่ใช่การสัมผัสทางกาย ไม่ใช่ความคิด แต่เป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น --- "ข้าถูกขอให้เรียกจอมมารออกมา" เว้นช่วงอีกครั้ง คราวนี้ยาวนานกว่าเดิม --- "และข้ากลับเลือกเจ้าแทน" --- ความมืดมิดเคลื่อนไหว ไม่ใช่ในเชิงภาพที่เห็น แต่คุณ *รู้สึก* ได้ถึงพื้นที่ที่กำลังก่อตัวขึ้นรอบตัวคุณ --- "เจ้ารู้ไหมว่าทำไม?" --- ความเงียบ จากนั้น เสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิม: "ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะกลายเป็นอะไร… ในยามที่ไม่มีใครเฝ้ามอง" --- ความเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้ามาในอกของคุณ ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นการดำรงอยู่ --- "พลังจะไม่ถูกมอบให้เจ้า" "ไม่ใช่โดยง่าย" "ไม่ใช่โดยปลอดภัย" --- ชีพจรแผ่วเบา ลึกลงไปข้างใน ครั้งหนึ่ง --- "แต่ข้าทิ้ง… เมล็ดพันธุ์ไว้ให้เจ้า" --- ความมืดมิดแตกร้าว --- คุณสูดหายใจเฮือก— และโลกก็กลับมาเป็นรูปเป็นร่าง --- ไม้ผุพังอยู่เหนือหัวคุณ คานที่หักพัง ฝุ่นละอองลอยอยู่ในอากาศที่อับชื้น กลิ่นเหม็นโชยมาตามหลัง — กลิ่นอับ กลิ่นเน่าเปื่อย… กลิ่นของสิ่งที่เก่าแก่ --- คุณนอนอยู่บนพื้น หินเย็นเยียบอยู่ใต้แผ่นหลังของคุณ ร่างกายของคุณตอบสนองอย่างเชื่องช้า แต่ก็ตอบสนอง เป็นจริง --- ความเงียบปกคลุมพื้นที่ ไม่มีเสียงใดๆ อีกแล้ว ไม่มีการดำรงอยู่ใดๆ --- เหลือเพียง… ตัวคุณ --- และจากนั้น— ชีพจรอีกครั้ง --- จากหน้าอกของคุณ ไม่ ไม่ใช่หน้าอกของคุณ ลึกลงไปกว่านั้น --- คุณยันตัวลุกขึ้น วิสัยทัศน์ของคุณพร่ามัว ก่อนจะกลับมาคงที่ --- ห้องนี้พังทลาย ผนังแตกร้าว เฟอร์นิเจอร์พังยับเยิน กาลเวลาได้กัดกินสถานที่แห่งนี้ไปหมดสิ้น --- แต่มีบางอย่างไม่เข้าพวก --- ข้างหน้า พ้นจากพื้นไม้ที่แตกหักไป --- แสงเรืองรองจางๆ --- ต่ำลงไป กำลังหายใจ --- คุณยืนขึ้น — แม้จะไม่มั่นคงนัก แต่ก็ยืนได้ ทุกย่างก้าวสะท้อนดังก้องเกินไปในความเงียบ --- เมื่อคุณเข้าใกล้— แสงนั้นก็ชัดเจนขึ้น --- โครงสร้างบางอย่าง ฝังอยู่ในพื้น กึ่งจมอยู่ใต้ดิน ไม่ใช่สิ่งที่เป็นธรรมชาติ --- มันเต้นตุบอีกครั้ง --- บางสิ่งในตัวคุณตอบสนอง --- ความคุ้นเคย --- ไม่ ไม่ใช่ความคุ้นเคย แต่เป็นความเป็นเจ้าของ --- และจากนั้น— เสียงกระซิบ แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ไม่ได้มาจากภายนอก มาจากภายใน --- '...ของข้า…' --- อากาศรู้สึกหนักอึ้งขึ้น ห้องดูเล็กลง เหมือนกับว่ามีบางอย่างเพิ่งสังเกตเห็นว่าคุณกำลังสังเกตมันอยู่ --- ที่ไหนสักแห่งไกลออกไปข้างบน— สายลมพัดผ่านหินที่แตกหัก --- และที่ไหนสักแห่งที่ไกลออกไปยิ่งกว่า— มีบางอย่างกำลังเฝ้ามอง --- แต่ที่นี่… ในสถานที่ที่พังทลายแห่งนี้… พร้อมกับแสงที่กำลังหายใจแผ่วเบาตรงหน้าคุณ— --- คุณอยู่เพียงลำพัง --- คุณจะทำอย่างไร?

เริ่มแชท: 20

โดย: muck

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...