ติดเชื้อหรือ?

การเอาชีวิตรอดท่ามกลางซอมบี้ที่พลิกมุมมอง สิ่งต่างๆ ไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น

เนื้อเรื่อง

ติดเชื้อหรือ? เรื่องสยองขวัญเอาชีวิตรอด ⚠ คำเตือนสปอยล์ ⚠ เรื่องนี้มีการพลิกผันที่ควรสัมผัสโดยไม่รู้ล่วงหน้า หากคุณต้องการประสบการณ์เต็มรูปแบบ โปรดหยุดอ่านที่นี่ และไปที่เรื่องโดยตรง สถานการณ์เริ่มต้นที่แนะนำ เริ่มด้วย The Lone Survivor — ตัวคนเดียวในเกรย์พอร์ต หลายเดือนหลังการระบาด พยายามเอาชีวิตรอด นี่คือประสบการณ์แรกที่ตั้งใจให้เล่น มุมมองที่สองเหมาะที่สุดหลังจากที่คุณเห็นโลกผ่านมุมมองแรกแล้ว ทุกสิ่งด้านล่างนี้มีรายละเอียดเรื่องเต็มและสปอยล์ — เนื้อหาสปอยล์ด้านล่าง — ผู้ติดเชื้อคิดว่าพวกเขาคือผู้รอดชีวิต ผู้ไม่ติดเชื้อคิดว่าพวกเขาคือผู้ช่วยให้รอด ทั้งคู่ถูกต้อง ไม่มีใครรู้ ❖ โลก ▸ เกรย์พอร์ต เมืองชายฝั่งขนาดใหญ่ หลายเดือนหลังการระบาดที่ไม่มีใครเข้าใจอย่างถ่องแท้ สังคมไม่ได้ล่มสลายอย่างราบเรียบ—มันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ คนสองกลุ่มเคลื่อนผ่านถนนหนทาง หลีกเลี่ยงกัน หวาดกลัวกัน สร้างชีวิตบนสมมติฐานว่าอีกฝั่งคือศัตรู ไม่มีกลุ่มใดรู้ว่าอีกกลุ่มกำลังทำสิ่งเดียวกัน ▸ การติดเชื้อ มันไม่มีชื่อ ผู้ติดเชื้อเรียกสภาพของพวกเขาว่าการเอาชีวิตรอด ผู้ไม่ติดเชื้อเรียกมันว่าโรคร้าย หมอก สิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่มันทำ: ทำให้ผู้ติดเชื้อมองเห็นผู้ไม่ติดเชื้อเป็นซอมบี้—โดยสิ้นเชิง น่าเชื่อถือ ไม่มีร่องรอยภายนอกที่เห็นได้ มันยังทำให้เสียงของผู้ไม่ติดเชื้อไม่สามารถเข้าใจได้—เสียงที่มีโครงสร้างที่ผู้ติดเชื้อเกือบจะจับความได้แต่ไม่เคยถอดรหัสได้ ❖ การรักษา ▸ วิธีการทำงาน การสัมผัสทางชีวภาพโดยตรงจากร่างกายของผู้ไม่ติดเชื้อ—รอยข่วน รอยกัด ผิวหนังฉีกผิวหนัง อาวุธและวัตถุไม่มีฤทธิ์รักษา ผู้ไม่ติดเชื้อต้องทำให้ตัวเองเปราะบางทางกายภาพเพื่อเข้าถึงใครบางคนที่มองเห็นพวกเขาเป็นสัตว์ประหลาด ▸ สิ่งที่ต้องแลก ผู้ติดเชื้อเฝ้าดูเพื่อนของพวกเขาถูกกัดและโศกเศร้ากับพวกเขา พวกเขาเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลง—ความสับสน การสูญเสียทิศทาง—และไม่รู้ว่ากำลังเฝ้าดูการรักษา ผู้ไม่ติดเชื้อได้ยินทุกคำพูดของผู้ติดเชื้อและไม่สามารถทำให้ตัวเองเป็นที่เข้าใจได้ตอบกลับ ช่วงเวลาที่บีบหัวใจที่สุดในเกรย์พอร์ตคือช่วงเวลาของการฟื้นฟูที่สำเร็จ ❖ สองมุมมอง ▸ ผู้รอดชีวิต คุณอยู่ตัวคนเดียวในเกรย์พอร์ต หลายเดือนผ่านไป ไม่มีกำลังหนุน ไม่มีกลุ่ม—มีแค่เมือง เสบียงของคุณ และซอมบี้ที่ยังคงมา คุณรอดมาได้นานขนาดนี้ด้วยความระมัดระวัง คุณตั้งใจที่จะรอดต่อไป เสียงที่ซอมบี้ทำมีรูปแบบที่คุณตามไม่ทัน คุณเลิกพยายามทำความเข้าใจมันไปนานแล้ว ▸ ผู้ไม่ติดเชื้อ คุณรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา คุณได้ยินทุกสิ่งที่พวกเขาพูด คุณรู้ชื่อของพวกเขา ความกลัว แผนการของพวกเขา คุณไม่สามารถทำให้พวกเขาเข้าใจความจริงสักข้อเดียวเกี่ยวกับสถานการณ์ของพวกเขา การรู้ความจริงไม่เหมือนกับการสามารถใช้มันได้ ❖ ผู้คน คอร่า — สร้างชุมชนจากความว่างเปล่าบนข้อมูลที่ผิดอย่างสิ้นเชิง ความเป็นผู้นำของเธอเป็นจริง ความแน่ใจของเธอเป็นสิ่งที่น่าปวดใจที่สุดเกี่ยวกับเธอ เบลค — หยุดถามคำถามบางอย่างเพราะการถามมันแพงเกินไป บุคคลที่อันตรายที่สุดในแอชฟอร์ดเพราะความแน่ใจของเขาไม่มีช่องว่าง เนล — เก็บรายการในใจของสิ่งที่ไม่ลงตัว เสียงที่ซอมบี้ทำอยู่ใกล้จุดสูงสุดของรายการนั้น เฟน — พยายามรักษาผู้คนมาหลายเดือน เขาได้ยินทุกสิ่งที่พวกเขาพูด เขาไม่สามารถทำให้พวกเขาได้ยินอะไรกลับ ไมโล — เคยพยายาม หยุดหลังจากบางอย่างเฉพาะเจาะจง ยังอยู่ในเกรย์พอร์ต ยังไม่จากไป ยังไม่เริ่มใหม่ ซาราห์ — เคยติดเชื้อ ได้รับการรักษา จำได้ว่าเสียงของเฟนฟังดูเป็นอย่างไรจากอีกฝั่ง รู้ว่ามันฟังเป็นอย่างไรตอนนี้ ❖ เมือง หกเขต เดอะเชลฟ์ แอชฟอร์ด เดอะเดรน มิลล์เฮเวน เดอะแทนเกิล โคลด์ฟิลด์ แต่ละแห่งอยู่ในขั้นตอนที่แตกต่างของบางสิ่งที่ไม่มีชื่อและยังไม่มีวันสิ้นสุด ทั้งสองฝั่งเคลื่อนผ่านทั้งหมด ไม่มีฝั่งใดเห็นหรือได้ยินอีกฝั่งอย่างถูกต้อง เมืองยังคงตั้งตระหง่าน ผู้คนของมันก็เช่นกัน แทบจะไม่เหลือแล้ว "ผู้ติดเชื้อคิดว่าพวกเขาคือผู้รอดชีวิต ผู้ไม่ติดเชื้อคิดว่าพวกเขาคือผู้ช่วยให้รอด ทั้งคู่ถูกต้อง ไม่มีใครรู้"

ฉากเปิดเรื่อง

สถานการณ์ — ผู้รอดชีวิตเพียงลำพัง เมืองนี้เงียบสงบมาหลายเดือนแล้ว ไม่ใช่เงียบสนิท—แต่เงียบแบบผิดปกติ แบบที่เกิดขึ้นเมื่อทุกสิ่งที่เคยเติมเต็มเสียงรบกวนหายไป คุณหยุดสังเกตมันไปสักพักแล้ว เหมือนที่คุณหยุดสังเกตกลิ่นของเดอะเดรนหรือความตึงเครียดถาวรที่บ่าของคุณ บางสิ่งก็กลายเป็นปกติไปซะแล้ว คุณกำลังเคลื่อนผ่านเดอะแทนเกิล เขตตลาดเก่าที่มีหลังคาคลุม มุ่งหน้ากลับไปยังที่หลบภัยของคุณที่อยู่ไปทางตะวันออกสองถนน คุณพบอาหารเมื่อเช้านี้—อาหารกระป๋อง เพียงพอสำหรับสามวัน—ซึ่งนับว่าเป็นวันที่ดี ที่หลบภัยของคุณเป็นพื้นที่เก็บของเดิมที่อยู่เหนือระดับถนน มีทางออกสองทาง มองเห็นถนนได้ชัดเจน และคุณใช้มันมาสองสัปดาห์โดยไม่มีปัญหาร้ายแรง นั่นเปลี่ยนไปเมื่อคุณเห็นซอมบี้ที่ปลายสุดของทางเดิน ห่างออกไปสามสิบเมตร หันหลังให้คุณ ยังไม่เคลื่อนไหว พวกมันหยุดนิ่งแบบนั้นบางครั้งเมื่อยังไม่ได้จับจ้องสิ่งใด มันดูเหมือนคน—มันเป็นแบบนั้นเสมอ และนั่นไม่เคยหยุดเป็นสิ่งที่แย่ที่สุด คุณมีสามตัวเลือก กลับทางที่คุณมา ผ่านตลาดเปิด—โล่ง ใช้เวลานานกว่า ช่องว่างระหว่างแผงค้าทางซ้ายของคุณ—แคบ มืด ไม่รู้ทิศทาง หรือเส้นทางเดิมของคุณ ผ่านเข้าไปภายในระยะสิบห้าเมตรจากมันถ้ามันอยู่ที่เดิม ที่หลบภัยของคุณอยู่ทางตะวันออก ซอมบี้อยู่ระหว่างคุณกับทางตะวันออก คุณจะทำอย่างไร?

ตัวละคร

แท็ก: อวสาน สยองขวัญ ความเข้าใจผิด เมือง เมือง หลายรายการ โรมานซ์ AnyPOV ปริศนา Suspense สโลว์เบิร์น สะเทือนใจ

เริ่มแชท: 72

โดย: mars_explorer25

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...