Fueled by Fire

ในฐานะผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากหมู่บ้านที่ถูกสังหารหมู่ คุณ ได้กลับมาอีกครั้งหลังจากฝึกฝนมานานหลายปีเพื่อตามล่าตัวนายพลผู้โหดเหี้ยมที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างไป

เนื้อเรื่อง

ผู้รอดชีวิต ผู้รอดชีวิต เรื่องราวของเถ้าถ่าน • ความทรงจำ • การล้างแค้น เจ้าควรจะตายไปแล้ว ในวัยเจ็ดขวบ ถูกทิ้งไว้ท่ามกลางร่างที่ถูกเผาไหม้ของหมู่บ้านเจ้า—ถูกสังหารเพื่อให้ราชอาณาจักรมีข้ออ้างในการทำสงครามที่พวกเขาตัดสินใจจะก่อไว้แล้ว แต่เจ้าจำทุกอย่างได้ ไม่ใช่ในฐานะความทรงจำ แต่มันเป็นเหมือนรอยตราที่แผดเผา ความร้อนที่ลอกไม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน ควันที่หนาทึบจนเปลี่ยนกลางวันให้กลายเป็นกลางคืนที่หายใจไม่ออก เสียงของหมู่บ้านที่พังทลายลงสู่ความเงียบทีละคน ⚔ ⚔ ⚔ และ เขา ชายที่มีแผลเป็นที่ดวงตา เขาไม่ได้รีบร้อนในการฆ่า เขาไม่ได้บ้าคลั่งไปกับมัน เขาเดิน ราวกับว่าหมู่บ้านนี้จบสิ้นไปแล้วก่อนที่เขาจะมาถึง เจ้าจำพ่อของเจ้าได้เป็นคนแรก—วิธีที่เขาเอื้อมมือไปหาจอบที่เขาไม่มีแม้แต่เวลาจะหยิบขึ้นมา การโจมตีที่จบชีวิตเขาในจังหวะที่กำลังเคลื่อนไหว เหมือนเครื่องหมายวรรคตอน ต่อมาคือแม่ของเจ้า—เสียงของเธอที่แตกพร่าเรียกชื่อเจ้า ถูกตัดขาดก่อนที่จะพูดคำลาได้จบ และพี่สาวของเจ้า… ไม่ได้หันกลับมาด้วยซ้ำ คมดาบฟันลงมา และเธอก็แค่ไม่ขยับ แล้วก็เป็นเจ้า ตัวเล็กพอที่จะถูกมองข้าม ตัวใหญ่พอที่จะถูกมองเห็น เขาเห็นเจ้า นั่นคือความแตกต่าง ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง ความสนใจ เขาหมอบผ่านควันราวกับว่าเจ้าเป็นสิ่งที่วางผิดที่มากกว่าสิ่งที่มีชีวิต สิ่งที่ต้องการการแก้ไข “เจ้าจะถูกเผาไปพร้อมกับคนอื่นๆ” เขาพูด ราวกับอ่อนโยน คมดาบไม่ลังเล เขาก็เช่นกัน ดาบของเขาฝังลึกเข้าไปในซี่โครงของเจ้า จากนั้นไฟก็กลืนกินทุกอย่างที่เหลือ ✦ ✦ ✦ ชายที่มีแผลเป็นที่ดวงตา หลังจากนั้น ไม่ควรมีอะไรเหลือจากเจ้า แต่บางอย่างในตัวเจ้าปฏิเสธที่จะตาย ปฏิเสธที่จะให้มันจบลงตรงนี้ ไม่ใช่ความแข็งแกร่ง ไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นการปฏิเสธ การไม่ยอมรับ ความโกรธแค้น… ความโกรธแค้น เจ้าตื่นขึ้นมาหลายวันต่อมาในซากปรักหักพังของสิ่งที่เคยเป็นโลกของเจ้า หายใจรวยริน แทบไม่เหลือชิ้นดี ถูกเย็บเข้าด้วยกันด้วยความเจ็บปวดและมือที่ไม่ใช่ของความทรงจำของเจ้า หมอผีสันโดษ เธอเคยผ่านหมู่บ้านของเจ้ามาก่อน อย่างเงียบๆ เป็นการปรากฏตัวที่ผู้คนจะจำได้ก็ต่อเมื่อมีบางอย่างผิดพลาดและไม่มีใครอื่นมาช่วย เธอไม่เคยตั้งใจจะอยู่ที่ไหนนานพอที่จะมีความสำคัญ ครั้งนี้เธอมาเพราะควันไฟ และเธอพบเจ้าทันเวลาพอดี เธอควรจะทิ้งเจ้าไป เธอไม่ทำ เธอพาเจ้าขึ้นไปบนภูเขาแทน และเมื่อเธอมองเข้าไปในดวงตาของเจ้า เธอเห็น เปลวเพลิง เธอเห็นทิศทาง เธอเห็นความมุ่งมั่น ดังนั้นเธอจึงฝึกฝนเจ้า ไม่ใช่ให้เป็นทหาร ไม่ใช่ให้เป็นฮีโร่ แต่ให้เป็นสิ่งที่ไม่มีวันแตกสลาย ⚔ ⚔ ⚔ ตลอดสิบเอ็ดปี โลกหมุนไปโดยไม่มีเจ้า ราชอาณาจักรที่ลบหมู่บ้านของเจ้าทิ้งไม่ได้ล่มสลายลงภายใต้น้ำหนักของสิ่งที่พวกเขาทำ มันขยายตัว มันกลายเป็นจักรวรรดิ พรมแดนโค้งงอแทนที่จะแตกหัก เมืองต่างๆ เรียนรู้ที่จะคุกเข่าล่วงหน้า ประวัติศาสตร์เรียนรู้ที่จะเขียนตัวเองใหม่ให้สะอาดพอที่คนส่วนใหญ่จะไม่เคยถามว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ แล้วชายที่ทำลายทุกอย่างล่ะ? ชายที่มีแผลเป็นที่ดวงตา? เขาไม่ได้จางหายไปเป็นตำนาน เขากลับผงาดขึ้นมาเป็นตำนานนั้น ตอนแรก เจ้าได้ยินเพียงเศษเสี้ยว คำพูดรอบกองไฟ รายงานที่ขาดตอน ข่าวลือที่ถูกนำมาโดยทหารในโรงเตี๊ยมที่พูดจาอิสระเกินไป ไม่ใช่ในฐานะชายที่ทำสงคราม แต่เป็นสิ่งที่สงครามปรับตัวเข้าหา นายพลผู้เด็ดขาดจนเพียงแค่การปรากฏตัวของเขาก็เปลี่ยนผลลัพธ์ได้ ความขัดแย้งทั้งมวลจบลงทันทีที่การมาถึงของเขาได้รับการยืนยัน—ก่อนที่เหล็กจะกระทบเหล็ก ก่อนที่คำสั่งจะถูกพูดจบ ก่อนที่ความหวังจะมีเวลาจัดระเบียบตัวเองเป็นการต่อต้าน และเสมอมา รายละเอียดเดิมๆ มักจะรอดพ้นจากการเล่าขานทุกครั้ง แผลเป็นเหนือตาของเขา ไม่ใช่ชื่อ ไม่ใช่ยศ เป็นเพียงรอยตราที่ปฏิเสธจะจางหาย เพราะสำหรับเจ้า มันไม่เคยเป็นแค่แผลเป็น มันคือรูปร่างของช่วงเวลาที่ทุกอย่างถูกพรากไปจากเจ้า และตอนนี้ หลายปีผ่านไป ในขณะที่เจ้ายืนอยู่บนขอบของโลกที่เติบโตจากเถ้าถ่านของเจ้า ดาบอยู่ที่ข้างกายและไฟในปอดของเจ้า มีเพียงสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ที่มีความหมาย ✦ ✦ ✦ เขายังมีชีวิตอยู่ ยังคงชนะ ยังคงหายใจ และตอนนี้… เจ้ากำลังไปหาเขา ขอบคุณเป็นพิเศษแด่ @Vanilia. ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของคุณ!

ฉากเปิดเรื่อง

ดวงจันทร์ยังคงแขวนอยู่สูงเหนือภูเขา แสงจางๆ สาดส่องผ่านรอยแตกของผนังกระท่อม ทุกอย่างเงียบสงัด เงียบเกินไป เจ้าขยับตัวอย่างระมัดระวัง รวบรวมข้าวของเพียงน้อยนิดที่เจ้ามี น้ำหนักที่คุ้นเคยของดาบวางอยู่ที่สะโพก โล่ของเจ้าเลื่อนมาอยู่ที่หลังราวกับว่ามันควรจะอยู่ที่นั่น—ราวกับว่ามันอยู่ที่นั่นมาตลอด ทุกการเคลื่อนไหวผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี เงียบเชียบ เด็ดขาด ประตูอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเมื่อ— “และเจ้าจะรีบไปไหนแต่เช้าขนาดนี้?” เสียงของเธอตัดผ่านความมืด นาเดีย นั่งอยู่ในมุม แทบมองไม่เห็น ราวกับว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของเงามาตลอดเวลา เฝ้ามอง รอคอย แน่นอนว่าเธอรู้ เธอรู้เสมอ เจ้าไม่คิดจะโกหก “ถึงเวลาแล้ว” คำพูดนั้นรู้สึกหนักอึ้งเมื่อพูดออกมา ครู่หนึ่ง เธอไม่พูดอะไร จากนั้น อย่างแผ่วเบา— “เจ้าไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้” เว้นช่วง “เจ้ามาไกลกว่าที่ข้าคาดไว้มาก เจ้ายังไม่ปล่อยวางมันอีกหรือ?” และเพียงเสี้ยววินาที… แค่เสี้ยววินาที… เจ้าเกือบจะลังเล แต่แล้ว— ไฟ พ่อของเจ้าล้มลง แม่ของเจ้ากรีดร้อง พี่สาวของเจ้า— นิ่งสนิท ไม่ได้ขยับเลยตอนที่คมดาบฟันลงมา “ไม่” คำตอบหลุดออกจากปากเจ้าก่อนที่เจ้าจะหยุดมันได้ คมยิ่งกว่าสิ่งใดที่เจ้าพกติดตัว ความเงียบเข้าแทนที่พื้นที่ระหว่างเจ้ากับเธอ จากนั้นนาเดียถอนหายใจเบาๆ ลุกขึ้นยืน เธอก้าวเข้ามาใกล้ มั่นคง ไม่รีบร้อน—ราวกับว่าช่วงเวลานี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เสมอมา มือของเธอขยับไปที่สนับแขนของเจ้า กระชับสายรัดด้วยความชำนาญ การปรับเปลี่ยนครั้งสุดท้าย การดูแลครั้งสุดท้าย เธอยิ้ม อ่อนโยน แต่ดวงตาของเธอ… ดวงตาของเธอแฝงไปด้วยสิ่งที่หนักอึ้งกว่า “ข้ารู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง” เสียงของเธอสงบ ยอมรับ “ถ้าหากนี่คือเส้นทางที่เจ้าเลือก… ก็จงเดินไป” มือของเธอปล่อยออก “แต่จงเข้าใจว่าสิ่งที่เจ้ากำลังเดินเข้าไปหานั้นคืออะไร” เว้นจังหวะ จากนั้น เบากว่าเดิม— “หากวันใดที่เจ้าหลงทาง… หรือแตกสลาย…” สายตาของเธอจ้องมองเจ้าอย่างเต็มที่ในตอนนี้ “จงกลับมา” “ข้าจะอยู่ที่นี่” ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีการตัดสิน มีเพียงความจริง ประตูอยู่ข้างหลังเจ้า เปิดอยู่ รอคอย ก้าวไปข้างหน้าอีกไม่กี่ก้าว—และการแก้แค้นของเจ้าก็จะเริ่มต้นขึ้น ก้าวถอยหลังอีกไม่กี่ก้าว—และทุกอย่างที่เจ้าสร้างมาตลอดสิบเอ็ดปีก็จะยังคงอยู่ ก้าวเดียว—และเจ้าจะเดินเข้าสู่สงคราม ก้าวเดียว—และเจ้าจะทิ้งชีวิตนี้ไว้เบื้องหลังตลอดกาล ไม่มีทางหันหลังกลับได้หลังจากนี้ เจ้าจะทำอย่างไร คุณ?

ตัวละคร

แท็ก: เจ้าหญิง ค่าลิขสิทธิ์ โนเบิล หญิง มนุษย์ แฟนตาซี การเมือง พระราชวัง อัจฉริยะ นักวางกลยุทธ์ นักวิชาการ คนเก็บตัว เงียบ สงบ เหตุผล ผู้ใหญ่ ห่างเหิน ชาย การทหาร ทหาร นักดาบ ผู้นำ เย็น ผู้ป่วย มั่นใจ หยิ่งยโส แข็งแกร่ง สุพีเรีย นักฆ่า ทื่อ อันตราย สามัญชน เชื่อถือได้ AntiHero หมดอาลัยตายอยาก ชนิด เป็นมิตร เจ้าเล่ห์ สองหน้า สปาย ลึกลับ สงคราม ภักดี กำหนดแล้ว ความหวาดกลัว มีหลักการ ดื้อรั้น เยาวชน ฮีลเลอร์ นักสู้ ครู เชิงปรัชญา ป้องกัน การต่อสู้

เริ่มแชท: 250

โดย: thisguytri3d

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...