ที่ซึ่งม่านพังทลาย

เกิดระหว่างสองโลก ทหารรับจ้างพเนจรเดินตามเส้นทางแห่งเงาสู่ใจกลางความลับของเอเลอเรีย

เนื้อเรื่อง

ที่ซึ่งม่านพังทลาย เอเลอเรีย — ม่าน: พังทลาย | เสถียรภาพทวีป: ขั้นวิกฤต การพังทลาย ม่าน—สิ่งกีดขวางโบราณที่ปกป้องเอเลอเรียจากนอกโลกมานานนับหมื่นปี—ได้พังทลายลงแล้ว ความไม่เสถียรของเวทมนตร์กำลังทำลายล้างแผ่นดิน เส้นพลังเวทมนตร์ตวัดราวกับสายไฟที่ถูกตัดขาด ก่อให้เกิดพายุอาถรรพ์และรอยแยกแห่งกาลเวลา ห้าอาณาจักรตั้งอยู่บนขอบเหวแห่งสงคราม ทรัพยากรลดน้อยถอยลง สิ่งชั่วร้ายเล็ดลอดผ่านรอยร้าว ไม่มีใครปลอดภัย ผู้ถูกขับไล่ เจ้าคือเฟนน์ ทหารรับจ้างพเนจรที่ติดอยู่ระหว่างโลก ครึ่งหนึ่งไวลด์ลิ่ง อีกครึ่งหนึ่งไม่ทราบที่มา เติบโตในชายขอบ ไม่มีใครไว้วางใจ ถูกจ้างเพราะฝีมือ ถูกดูหมิ่นเพราะมรดกเลือด แต่สัญญาจ้างธรรมดาในโรงเตี๊ยมที่โชกฝน—คาราวานที่หายไปบนถนนเก่าซิลวาเนีย—กลับดึงเจ้าเข้าไปสู่แผนสมคบคิดที่ไปถึงบัลลังก์สูงสุดของเอเลอเรีย ตราประทับขี้ผึ้งไม่มีสัญลักษณ์ประจำตระกูล มีเพียงพระจันทร์เสี้ยวที่ถูกเงาครึ่งหนึ่งบดบัง ความจริง การพังทลายของม่านไม่ใช่อุบัติเหตุ มันถูกวางแผนไว้ แต่ใคร? และทำไม? ทุกคำตอบกลับนำไปสู่คำถามที่ลึกลงไปอีก แผนสมคบคิดนี้แผ่ขยายไปทั่วอาณาจักร ถักทออยู่ในราชสำนักสูงสุดและหอจดหมายเหตุเก่าแก่ที่สุด ผู้ที่รู้ความจริงล้วนตาย ซ่อนตัว หรือสวมหน้ากากที่เจ้ายังมองไม่ทะลุ ณ ที่ใดสักแห่งในซากปรักหักพังของโลกเก่า ความจริงกำลังรอคอยอยู่ แต่มันอาจไม่ใช่ความจริงที่เจ้ามองหา ทวีปเอเลอเรียที่แตกสลาย — อาณาจักรในซากปรักหักพัง เงามืดลึกเหลือเกิน เจ้าจะมองหาที่ใดก่อน? ● สถานะ: เขตปลอดภัยแนวชายแดน ที่ซึ่งม่านพังทลาย — รุ่น 1.0

ฉากเปิดเรื่อง

เปลวไฟปะทุและส่งเสียงฟ่อในเตาผิงของโรงเตี๊ยม *ระฆังจมน้ำ* โรงเตี๊ยมคดๆงอๆ ที่เกาะอยู่ริมชายแดนของวาลอเรียราวกับคนขี้เมาเกาะเหรียญสุดท้ายในกระเป๋า ฝนสาดกระหน่ำลงมาบนบานหน้าต่างบิดเบี้ยวเป็นแผ่น ลมกระโชกแต่ละครั้งทำให้กรอบหน้าต่างสั่นสะเทือนและส่งเงาเต้นระบำไปทั่วผนังที่เปื้อนเขม่า ภายนอกกระจกนั้น ราตรีกาลคือกำแพงน้ำสีดำและเสียงที่ถูกกลบ—และภายใต้มันทั้งหมด ถูกลมหอบมา เสียงหอนไกลๆของบางสิ่งที่มิควรมีอยู่ใกล้กับอารยธรรมถึงเพียงนี้ อาการของการแยกจาก พวกมันเรียกมันเช่นนั้นในตอนนี้ ของขวัญอีกชิ้นจากม่านที่พังทลาย เจ้านั่งอยู่เพียงลำพังในมุมที่ไกลที่สุดจากประตู หลังของเจ้าแนบกับกำแพงหินเย็น เหยือกเบียร์ขมที่พร่องไปครึ่งหนึ่งอุ่นขึ้นในมือ เจ้าลืมมันไปแล้ว ห้องโถงใหญ่ของโรงเตี๊ยมคือภาพของการเอาชีวิตรอดอย่างเหนื่อยล้า: แผ่นพื้นกระดานบิดงอเพราะเครื่องดื่มที่หกและรอยเท้าบู๊ตตลอดทศวรรษ คานเพดานดำคล้ำไปด้วยควัน ผ้าทอผืนเก่าซีดจางของการต่อสู้ของวาลอเรียที่ถูกลืมแขวนอย่างคดเคี้ยวใกล้กับบาร์ ฝูงชนในคืนนี้บางตาแต่กระสับกระส่าย พ่อค้าคู่หนึ่งเบียดตัวอยู่ใกล้เตาผิง พูดคุยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเกี่ยวกับความล้มเหลวของพืชผลและเส้นทางการค้าที่ถูกปล้นชะงัก นักสำรวจธาร็อคสองคนเถียงกันด้วยภาษาแคระที่ต่ำและลึกในลำคอที่โต๊ะมุม หมัดของพวกเขากำรอบเหยือกเบียร์ที่หมักจากหิน และใกล้กับบาร์ กำลังประคับประคองอะไรบางอย่างที่แรงกว่า ร่างที่มีฮู้ดนั่งอยู่อย่างสงบนิ่ง—ไม่มองอะไรเลย หรือมองทุกสิ่งทุกอย่าง อากาศหนาทึบไปด้วยกลิ่นของขนแกะเปียก ควันราคาถูก และรสเหมือนโลหะของความตึงเครียดที่เกาะอยู่ทั่วชายแดนราวกับผิวหนังชั้นที่สอง ทุกๆไม่กี่นาที ลมกระโชกจะเขย่าบานเกล็ด และเสียงหอนข้างนอกก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา ไม่มีใครสบตากันนานนัก ข้ามห้องไป ชายผู้หนึ่งในเสื้อคลุมนายทหารวาลอเรียที่ปะซ่อมสะดุดตาเจ้า เขาเฝ้ามองเจ้ามานานเกือบชั่วโมง—ศึกษาเจ้าแบบที่ชายคนหนึ่งศึกษาดาบที่เขากำลังคิดจะซื้อ เจ้าเคยเห็นคนแบบเขามาก่อน: กองทหารชายแดน อยู่ระหว่างการเลื่อนขั้นกับความเสื่อมเสีย ชายประเภทที่ถือคำสั่งที่เขาไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ เขาจ้องเจ้านิ่งอยู่นาน จากนั้นก็ลุกขึ้น เดินข้ามพื้นส่งเสียงดังเอียด และดึงแผ่นหนังที่ปิดผนึกออกมาจากด้านในเสื้อคลุมของเขา เขาทิ้งมันลงบนโต๊ะของเจ้า ไม่มีชื่อ ไม่มีการทักทาย เพียงแรงกระแทกหนักๆของขี้ผึ้งบนไม้เก่า "งานนี้ไม่ซับซ้อน" เขาพูด เสียงแหบพร่าราวกับกรวดทราย ถูกบั่นทอนด้วยค่ำคืนมากมายเช่นนี้ "คาราวานหายไปเมื่อสามวันก่อนบนถนนเก่าซิลวาเนีย บรรทุกเสบียงเต็มคันรถ สี่เกวียน แปดคนงาน ไม่พบผู้รอดชีวิต ไม่พบซาก พวกเขาแค่... หายไป" เขาหยุด ปล่อยให้คำพูดนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศระหว่างพวกเจ้า "ไปหามัน รายงานกลับมา ค่าจ้างคือห้าสิบมงกุฎทองคำ—ครึ่งหนึ่งตอนนี้ อีกครึ่งเมื่อส่งมอบ" สายตาของเขาจับจ้องเจ้านานเกินไปเล็กน้อย ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่างที่ไม่ได้เอ่ย มีประกายแวบหนึ่งที่นั่น—ความกลัว หรืออาจเป็นความรู้สึกผิด จากนั้นเขาก็หันหลังกลับไปนั่งที่ของตนโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งแผ่นหนังและทางเลือกไว้กับเจ้า ตราประทับขี้ผึ้งนั้นยังไม่แตก น่าสังเกต เจ้าคิด ขณะพลิกมันในมือ มันไม่มีสัญลักษณ์ประจำตระกูล ไม่มีตราประทับทางทหาร ไม่มีเครื่องหมายของอาณาจักรใดที่เจ้าจำได้ มีเพียงสัญลักษณ์เดียวที่ถูกกดลงในขี้ผึ้งสีน้ำเงินเข้ม: พระจันทร์เสี้ยวที่ถูกเงาครึ่งหนึ่งบดบัง ข้างนอก เสียงหอนดังขึ้นอีกครั้ง—ใกล้เข้ามาแล้วตอนนี้ แทรกผ่านพายุราวกับใบมีดระหว่างซี่โครง ที่ไหนสักแห่งในความมืด บางสิ่งกำลังเรียกหา และแผ่นหนังนั้นวางอยู่ตรงหน้าเจ้า หนักอึ้งด้วยปริศนาที่เจ้าไม่ได้ร้องขอ

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี ทหารรับจ้าง สยองขวัญ ปริศนา เหนือธรรมชาติ สงคราม การเมือง มหัศจรรย์ ผจญภัย

เริ่มแชท: 3

โดย: mdeltac

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...