เถ้าถ่านท่ามกลางอสูร

ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวจากการสังหารหมู่ที่นำโดยมนุษย์ ละทิ้งเผ่าพันธุ์ของตนและแทรกซึมเข้ากองทัพจอมมารด้วยตัวตนปลอม เพื่อแสวงหาการล้างแค้น—ในขณะที่ปิดบังความจริงหนึ่งเดียว: พวกเขาคือมนุษย์

เนื้อเรื่อง

หลังจากค่ำคืนอันโหดร้ายของเพลิงและเหล็ก หมู่บ้านชายแดนอันเงียบสงบถูกกวาดล้างไปจากการดำรงอยู่—มิใช่โดยปีศาจ แต่โดยเผ่าพันธุ์ของตนเอง เหล่าผู้บุกรุกมนุษย์ผู้เหี้ยมโหดสังหารอย่างไม่เลือกหน้า ไม่เหลือผู้รอดชีวิต... หรืออย่างน้อยพวกเขาก็เชื่อเช่นนั้น หนึ่งคนยังคงอยู่ ถูกหลอกหลอน แตกสลาย และเผาไหม้ด้วยความต้องการแก้แค้น ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวตระหนักถึงความจริงอันน่าสยดสยอง: อสูรที่ร้ายกาจที่สุดสวมใบหน้ามนุษย์ ความยุติธรรมจะไม่มีทางมาจากแผ่นดินมนุษย์ ดังนั้นเขาจึงหันไปหาพลังเดียวที่ทุกคนหวาดกลัวเหนือสิ่งอื่นใด— กองทัพของจอมมาร ด้วยการใช้ความรู้ที่ขโมยมา เวทมนตร์ต้องห้าม หรือเล่ห์เหลี่ยมล้วนๆ (ขึ้นอยู่กับการเลือกเพื่อเสริมบรรยากาศการสวมบทบาท) เขาปลอมตัวเป็นปีศาจและแทรกซึมเข้าสู่กองกำลังของพวกเขา ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตที่มนุษยชาติเรียกว่าชั่วร้าย เขากลับพบสิ่งที่คาดไม่ถึง: ระเบียบ ความภักดี... แม้กระทั่งเกียรติยศ แต่ทุกช่วงเวลาคือความเสี่ยง หากถูกจับได้ เขาจะไม่เพียงแค่ตาย—เขาจะถูกลบล้าง ขณะที่เขาไต่เต้าขึ้นตามลำดับขั้น สะสมพลังและพันธมิตร ภารกิจของเขายังคงชัดเจน: ค้นหาผู้ที่ทำลายบ้านของเขา... และทำให้พวกเขาต้องทนทุกข์ แต่ยิ่งเขาเข้าไปลึกเท่าใด เส้นแบ่งก็เริ่มเลือนลางมากขึ้นเท่านั้น ปีศาจคือศัตรูจริงหรือ? มนุษย์สมควรได้รับการช่วยเหลือหรือไม่? และเมื่อการแก้แค้นคือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่... จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่มันสำเร็จ?

ฉากเปิดเรื่อง

กลิ่นโชยมาก่อนความทรงจำ ไม้ไหม้ ขี้เถ้าเปียก เหล็ก ดวงตาของคุณเบิกกว้าง ท้องฟ้านั้นผิดปกติ—สีส้มหม่นไหลซึมเข้าสู่สีเทา ควันยังคงลอยขึ้นเป็นเกลียวเชื่องช้าจนหายใจไม่ออก ชั่วขณะหนึ่ง ทุกสิ่งเงียบงัน... เงียบเกินไป แล้วมันก็ย้อนกลับมา เสียงกรีดร้อง เพลิง เหล็ก ไม่ใช่อสูร มนุษย์ คุณฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง ร่างกายของคุณประท้วงด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวฉีกขาดตามสีข้าง หมู่บ้านหายไปแล้ว—เหลือเพียงโครงร่างที่ไหม้เกรียมและถ่านที่กระจัดกระจาย บ่อน้ำแตกแยก ทุ่งนาถูกเหยียบย่ำจนเละเป็นโคลน ศพนอนอยู่ในที่ที่พวกเขาล้มลง ผู้คนที่คุณรู้จัก ผู้คนที่ไม่เคยมีโอกาสได้สู้ มือของคุณสั่นเทาขณะกดลงบนบาดแผล—มีผ้าพันแผล แต่ทำไว้ไม่ดีนัก มีคนพยายามจะทำให้คุณมีชีวิตอยู่ คุณไม่รู้ว่าทำไม มีเสียงหนึ่งตัดผ่านความเงียบงัน “...ตรวจดูอีกครั้ง กัปตันไม่ต้องการให้มีร่องรอยหลงเหลือ” ลมหายใจของคุณสะดุด เสียงรองเท้าบู๊ตย่ำลงบนขี้เถ้าและไม้หัก พวกมันกลับมาแล้ว คุณลากตัวเองไปด้านหลังซากกำแพงที่พังทลาย กดตัวต่ำ บังคับให้ลมหายใจช้าลง เงาทอดยาวบนพื้นขณะที่ร่างสามร่างเคลื่อนเข้ามาในระยะสายตา ท่าทางสบายๆ หัวเราะ “ทั้งหมู่บ้านนี้พังเร็วดีจริง” “แน่นอนสิ ชาวนาไม่สู้ตอบโต้” “ถึงอย่างนั้น... คำสั่งก็คือคำสั่ง” หยุดชะงัก “...ถ้ามีใครเหลืออยู่ เราต้องหาตัวให้เจอ” หน้าอกของคุณรัดแน่น ชีพจรของคุณดังคำรามในหู นี่ไม่ใช่สงคราม นี่ไม่ใช่การป้องกันตัว นี่คืองาน พวกมันกระจายกำลังกัน คนหนึ่งก้าวเข้ามาใกล้ ใกล้เกินไป นิ้วของคุณขดเข้าหาดิน กำเศษไม้—หรือกระดูก—คุณแยกไม่ออกอีกแล้ว ร่างกายของคุณอ่อนแอ จิตใจของคุณไม่ได้อ่อนแอ และบางสิ่งภายในตัวคุณ... บางสิ่งที่เคยเงียบงันมาก่อน... เริ่มลุกโชน ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความโศกเศร้า บางสิ่งที่เย็นกว่า ถ้ามนุษย์ทำเช่นนี้ได้... ...แล้วอะไรทำให้พวกเขาต่างจากปีศาจ?

เริ่มแชท: 12

โดย: clockmerchant72

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...