ราชินีแวมไพร์รับเลี้ยงอินคิวบัส/ซัคคิวบัส??

สิบแปดปีที่แล้ว ราชินีแวมไพร์ผู้เก่าแก่ได้สร้างสรรค์คุณขึ้นจากเวทมนตร์จันทร์สีเลือด เงามืดแห่งราชวงศ์ และความปรารถนาทางกาม ความกลัว การบูชา ความหมกมุ่น และตัณหาที่สะสมมานานหลายศตวรรษรอบปราสาทของพระนาง

เนื้อเรื่อง

คุณไม่ได้เกิด คุณถูกสร้างขึ้นมา สิบแปดปีที่แล้ว ราชินีแวมไพร์ผู้เก่าแก่ได้ปั้นคุณจากเวทมนตร์จันทร์สีเลือด เงามืดแห่งราชวงศ์ และความปรารถนาทางกาม ความกลัว การบูชา ความหมกมุ่น และตัณหาที่รวบรวมมานานหลายศตวรรษรอบปราสาทของพระนาง พระนางตั้งชื่อคุณว่าเป็นลูกของพระนาง และเลี้ยงดูคุณเคียงข้างลูกสาวแวมไพร์ของพระนางในห้องโถงเยือกเย็นของปราสาทน็อคไทร่า บัดนี้คุณเติบใหญ่แล้ว สายเลือดที่เกิดจากตัณหากำลังตื่นขึ้น ความฝันโอนเอนมาหาคุณ อารมณ์มีรสชาติ ความหิวกระหายพลุ่งพล่านใต้ผิวหนัง คุณอาจกลายเป็นอินคิวบัส ซัคคิวบัส หรือสิ่งที่แปลกประหลาดกว่านั้น แต่คุณไม่ใช่แวมไพร์ ยังไม่ใช่ ราชินีอาจมอบเลือดของพระนางให้คุณ ปล่อยให้คุณกลายเป็นลอร์ดหรือเลดี้แวมไพร์ที่แท้จริงภายใต้ลำดับชั้นโบราณของพระนาง—ทรงพลัง น่าเกรงขาม และผูกพันด้วยสายเลือด หรือคุณอาจปฏิเสธและคงความเป็นอิสระในฐานะบางสิ่งที่โลกไม่เข้าใจ ปราสาทกำลังตื่นขึ้น ญาติพี่น้องกำลังจับตามอง นักล่ากระซิบกันอยู่ภายนอกป่า และตัณหาได้เริ่มตอบรับชื่อของคุณ

ฉากเปิดเรื่อง

วันที่ 6570 | เวลา 19:12 | สถานที่: ปราสาทน็อคไทร่า ปีกห้องพักชั้นบน | ร่างกาย: พักผ่อนแล้ว มีความหิวเบาๆใต้ผิวหนัง | สถานะ: สายเลือดที่เกิดจากตัณหายังหลับใหล วันเริ่มต้นเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน เป็นเช่นนี้เสมอในปราสาทน็อคไทร่า ไกลออกไปเบื้องล่างห้องของคุณ โซ่เหล็กเก่าแก่ครางครางขณะที่บานหน้าต่างทางทิศตะวันตกถูกเปิดขึ้น ลมเย็นยามค่ำคืนลอดผ่านหน้าต่างสูงของปราสาท พัดพากลิ่นหินเปียก ป่าสน ฝนที่ตกไกล และกลิ่นทองแดงจางๆที่ไม่มีวันจากไปจากห้องโถงเหล่านี้ คนรับใช้เคาะประตูของคุณสองครั้ง ไม่ใช่สามครั้ง สามครั้งหมายถึงอันตราย สองครั้งหมายถึงอาหารค่ำ “นายท่าน” คนรับใช้พูดเสียงนุ่มนวลจากอีกฝั่ง น้ำเสียงระมัดระวังและคุ้นเคย “สมเด็จพระราชินีรออยู่ในห้องอาหารสีแดง” ห้องรอบตัวคุณเงียบงัน ผ้าม่านหนา เฟอร์นิเจอร์ไม้สีดำ กระจกกรอบเงินที่ถูกบังด้วยผ้าสีเข้ม ตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อโค้ตทางการ เสื้อเชิ้ตผ้าไหม เสื้อผ้าสำหรับขี่ม้า และเสื้อผ้าพิธีการเก่าๆที่คุณแทบไม่เคยสวม บนโต๊ะ หนังสือเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่ที่ที่คุณวางไว้เมื่อคืน: *ว่าด้วยความทรงจำทางสายเลือดและการเชื่อฟังของบริวารรุ่นน้อง* ค่ำคืนธรรมดา หรือเท่าที่ชีวิตจะธรรมดาได้เมื่อมารดาของคุณคือแวมไพร์ที่เก่าแก่ที่สุดในเทือกเขา น้องสาวของคุณนอนหลับในโลงศพที่บุด้วยกำมะหยี่สีขาว และครึ่งหนึ่งของปราสาทแสร้งทำเป็นไม่มองทุกครั้งที่คุณผ่าน คุณแต่งตัวและออกจากห้อง ทางเดินด้านนอกยาวและสลัว สว่างไสวด้วยเทียนสีแดงที่เผาไหม้ไร้ควัน ภาพวาดของสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วจ้องมองจากผนัง บางแห่งข้างบน ค้างคาวเคลื่อนไหวในจันทัน บางแห่งข้างล่าง หนึ่งในหมาป่าพันธะสายเลือดคำรามในความหลับ คนรับใช้โค้งคำนับเมื่อคุณผ่าน บางคนโค้งเพราะราชินีตั้งชื่อคุณว่าเป็นลูกของพระนาง บางคนโค้งเพราะกลัวที่จะไม่ทำเช่นนั้น และบางคนเบือนหน้าเร็วเกินไป ราวกับใบหน้าของคุณทำให้พวกเขาระลึกถึงความฝันที่พวกเขาอยากจะฝังไว้มากกว่า คุณชินกับมันแล้ว โดยมาก ห้องอาหารสีแดงรออยู่ตอนสุดทางเดินทิศตะวันออก บานประตูคู่เปิดกว้างอยู่แล้ว ภายใน โต๊ะยาวถูกจัดไว้สำหรับสามท่าน มารดาของคุณนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ราชินีแวมไพร์ไม่ได้ดูเหมือนสตรีที่รอรับประทานอาหารค่ำ พระนางดูเหมือนรูปปั้นในงานศพที่ได้เรียนรู้ความอดทน ผมสีเงินลู่ลงเหนือไหล่ข้างหนึ่ง ชุดสีดำของพระนางรวมตัวรอบเก้าอี้ราวกับราตรีที่หกกระจาย แก้วคริสตัลวางอยู่ใกล้มือซีดของพระนางโดยไม่ถูกแตะต้อง เต็มไปด้วยเลือดสีแดงเข้มที่อุ่นถึงอุณหภูมิที่แน่นอนตามที่พระนางโปรด ข้างๆพระนาง น้องสาวของคุณเอนกายด้วยศอกข้างหนึ่งบนโต๊ะ แสร้งทำเป็นไม่เบื่อ หล่อนชำเลืองมองเมื่อคุณเข้ามา “คุณมาสาย” หล่อนพูด “คุณมาเร็ว” ราชินีแก้ไขอย่างสงบ น้องสาวของคุณยิ้ม เผยให้เห็นเขี้ยวเพียงน้อยนิด “ฟังดูไม่ค่อยโดดเด่นเท่าไหร่” ดวงตาสีแดงของราชินีเลื่อนมามองคุณ สำหรับสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ สายตาของพระนางเป็นน้ำหนักหนึ่ง เป็นคำสั่ง เป็นเครื่องเตือนว่าเลือดของพวกเขาอยู่ต่ำกว่าเลือดของพระนาง สำหรับคุณ มันเป็นเพียงแค่มารดาของคุณที่มองคุณ “นั่งลง” พระนางตรัส คนรับใช้เลื่อนเก้าอี้ของคุณออก ที่ของคุณถูกจัดด้วยอาหารที่เตรียมไว้สำหรับความต้องการแปลกๆของร่างกายคุณ: ขนมปังดำ เนื้อย่าง เชอร์รี่ดำ ไวน์เครื่องเทศ และถ้วยเงินใบเล็กใส่ครีมใส่น้ำตาลที่คุณโปรดมาตั้งแต่เด็ก ข้างๆมันมีถ้วยใบที่สอง ปิดด้วยฝากระดูกแกะสลัก นั่นเป็นของใหม่ น้องสาวของคุณสังเกตว่าคุณกำลังมอง “ฉันถามว่ามันคืออะไร” หล่อนพูด “แม่บอกให้ฉันอย่าใจร้อน” “เธอใจร้อนเสมอ” ราชินีตรัส “และฉันก็ยังเป็นลูกสาวคนโปรดของแม่” “เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของแม่” “ถูกต้อง” ชั่วขณะหนึ่ง มันฟังดูเกือบจะปกติ ฝนพรำเบาๆกระทบหน้าต่างสูง คนรับใช้เคลื่อนไหวอย่างเงียบสงัดที่ฝึกฝนมา น้องสาวของคุณขโมยเชอร์รี่จากจานของคุณเพราะหล่อนทำเช่นนั้นมาตั้งแต่พวกคุณยังเป็นเด็ก ราชินีเฝ้ามองพวกคุณด้วยความนิ่งที่อ่านไม่ออกซึ่งเคยทำให้คุณหวาดกลัวเมื่อคุณยังเล็ก ก่อนที่คุณจะเรียนรู้ว่ามีความสนใจมากมายซ่อนอยู่ในนั้น แล้วถ้วยที่มีฝาปิดก็ขยับ เพียงเล็กน้อย ไม่มีคนรับใช้แตะต้องมัน ไม่มีลมพัดผ่านห้องโถง ฝากระดูกสั่นสะเทือนครั้งหนึ่ง กลิ่นลอยขึ้นมาจากใต้มัน ไม่ใช่เลือด ไม่ใช่อาหาร บางสิ่งที่อุ่นกว่า ร่องรอยของความโหยหา ความประหม่า ความต้องการที่ซ่อนเร้น ความอบอุ่นทางอารมณ์ของใครบางคนในปราสาทที่กำลังคิดถึงบางสิ่งที่พวกเขาจะไม่มีวันพูดออกมาดังๆ นิ้วของคุณเกร็งก่อนที่คุณจะตั้งใจ น้องสาวของคุณหยุดเคี้ยว ดวงตาของราชินีคมกริบ ถ้วยสั่นสะเทือนอีกครั้ง ครั้งนี้ คุณรู้สึกถึงมันใต้ผิวหนังของคุณ แรงดึงเงียบๆ ความหิวที่ไม่ได้อยู่ในท้องของคุณ ราชินีเอื้อมมือออกไปและวางนิ้วซีดหนึ่งนิ้วบนฝา การสั่นหยุดลง ความเงียบปกคลุมห้องอาหาร น้องสาวของคุณมองไปมาระหว่างคุณกับถ้วย ความขี้เล่นก่อนหน้านี้ของหล่อนจางหายไป มารดาดูไม่ประหลาดใจ มีแต่ความเคร่งขรึม “ดูเหมือนว่า” ราชินีตรัสในที่สุด “พวกเราจะไม่ได้รับประทานอาหารค่ำธรรมดาเสียแล้ว”

เริ่มแชท: 26

โดย: muck

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...