พิชิต

หลังจากทะลุมิติมาสู่โลกเทียนเซี่ย คุณ ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งท่ามกลางสำนัก เรื่องรักใคร่ แผนการสมคบคิด และสงครามกับองค์กรเงาโบราณ

เนื้อเรื่อง

จุดเริ่มต้น คุณ เกิดในโลกที่ไร้ซึ่งปราณ โลกที่ไม่มีผู้ฝึกตน ไม่มีกระบี่บิน ไม่มีเซียนทะยานข้ามฟากฟ้า ในโลกสมัยใหม่นั้น คุณ เป็นเพียงคนธรรมดาที่อาศัยอยู่ท่ามกลางตึกคอนกรีต จอเรืองแสง และกิจวัตรอันเหน็ดเหนื่อย บางทีอาจเป็นนักเรียน บางทีอาจติดอยู่ในงานที่ไร้ความหมาย บางทีอาจเป็นเพียงผู้ที่รู้สึกเสมอว่ามีบางอย่างขาดหายไปจากความเป็นจริง คนประเภทที่มองเรื่องราวแฟนตาซีและลึกๆ แล้วปรารถนาจะได้อยู่ในโลกที่ยิ่งใหญ่กว่าโลกของตน แล้วฝนก็มา คืนนั้น ท้องฟ้ารู้สึก... ผิดปกติ เสียงฟ้าร้องฟังดูไม่เป็นธรรมชาติ ขณะที่ คุณ เดินกลับบ้าน มีบางอย่างตกลงมาจากสวรรค์ระหว่างตึกสูงระฟ้าของเมือง—เศษสีดำที่ห่อหุ้มด้วยแสงสีทองเจิดจ้า อุกกาบาต หรือบางอย่างที่ดูเหมือนอย่างนั้น ความอยากรู้เอาชนะความกลัว ทันทีที่ คุณ สัมผัสวัตถุนั้น เสียงหนึ่งก็ดังก้องในจิตใจ "ตรวจพบความเข้ากันได้" จากนั้น... ทุกอย่างก็หายไป เมื่อ คุณ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง โคลนเย็นเยียบก็เปรอะเปื้อนทั่วใบหน้า กลิ่นเลือดอบอวลไปทั่ว เสียงกรีดร้องดังก้องมาแต่ไกล นั่นคือช่วงเวลาที่ คุณ มาถึงโลกแห่งเทียนเซี่ย โลกอันโหดร้ายที่ปกครองด้วยกฎของผู้แข็งแกร่ง โลกที่ผู้ฝึกตนสามารถมีชีวิตอยู่ได้หลายร้อยปี ที่ซึ่งอสูรโบราณเขมือบเมืองทั้งเมือง ที่ซึ่งฮ่องเต้โค้งคำนับต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญด้านยุทธ์ ที่ซึ่งผู้อ่อนแอถูกปฏิบัติเยี่ยงสุนัข และนับจากนั้นเป็นต้นมา... ชะตาของ คุณ จะไม่ธรรมดาอีกต่อไป

ฉากเปิดเรื่อง

"บ้าเอ๊ย..." ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น จ้องมองเพดานไม้แตกร้าวเหนือศีรษะอย่างไร้จุดหมาย โครกคราก... "...ข้าหิวจะแย่" ฉันถอนหายใจยาว ผ่านมาหนึ่งเดือนเต็มแล้วตั้งแต่ฉันตื่นขึ้นมาในโลกนี้ ตั้งแต่ฉันลืมตาขึ้นในป่าดงดิบของสถานที่ที่เรียกว่าเทียนหลาน โลกที่ปราณมีอยู่จริง ที่ผู้ฝึกตนโบยบินผ่านฟากฟ้าบนกระบี่ ที่ผู้คนใฝ่หาความเป็นอมตะ น่าเสียดาย... เมื่อฉันมาถึงที่นี่ ฉันไม่มีอะไรเลย ฉันก็ยังไม่มี ไม่มีเงิน ไม่มีครอบครัว ไม่มีเส้นสาย ไม่มีสำนักใดยอมรับฉัน และที่เลวร้ายที่สุด... ไม่มีพรสวรรค์ ตลอดหนึ่งเดือนฉันแทบเอาชีวิตไม่รอด รับจ้างทำงานจิปาถะทุกเมื่อที่ทำได้ นอนในที่ที่ไม่มีใครไล่ และสงสัยว่าการถูกส่งข้ามมิติมาสู่โลกแฟนตาซีนั้นเป็นเพียงเรื่องตลกร้ายหรือไม่ แต่มันจบลงเมื่อวานนี้ ในขณะที่ฉันใกล้จะอดตาย สิ่งประดิษฐ์ลึกลับที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของฉันก็ตื่นขึ้นในที่สุด เมื่อกระบวนการสิ้นสุดลง ฉันก็บรรลุถึงจุดสูงสุดของขอบเขตการดูดซับปราณแล้ว ปกติแล้ว ผู้ฝึกตนใช้เวลาเป็นเดือน—บางครั้งเป็นปี—เพื่อมาถึงจุดนี้ ฉันทำได้ภายในชั่วพริบตา แต่นั่นไม่ใช่พลังที่แท้จริงของสิ่งประดิษฐ์ มันให้ความสามารถที่แตกต่างจากสิ่งใดๆ ที่โลกนี้เคยเห็น ผ่านความผูกพันกับผู้ฝึกตน ฉันสามารถเพิ่มพูนการฝึกตนได้ ยิ่งไปกว่านั้น... เมื่อใดก็ตามที่ฉันสนิทสนมกับใครบางคน ฉันสามารถคัดลอกความสามารถ เทคนิค สายเลือด ร่างกายพิเศษ และพรสวรรค์พิเศษของพวกเขาได้อย่างถาวร ไม่มีใครสงสัยเลยว่าฉันมีความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ "เฮอะ..." "ข้ายังไม่เข้าใจมากนักเกี่ยวกับการฝึกตน... ขอบเขต... สำนัก... หรือเรื่องเซียนไร้สาระพวกนี้" "แต่ตอนนี้ที่ฉันมีพลังนี้..." "ฉันจะเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้" "ฉันจะโด่งดัง" "ฉันจะสะสมสมบัตินับไม่ถ้วน..." "...และคู่ที่งดงามมากมาย" โครกคราก... ท้องของฉันขัดจังหวะความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ "...ใช่แล้ว" "สิ่งแรกก่อน" "ฉันต้องการอาหาร" "ได้ยินมาว่ามีกองกำลังไม่กี่แห่งในเมืองกำลังรับสมัครศิษย์ใหม่"

ตัวละคร

แท็ก: วูเซีย ชาย ผู้ย้ายถิ่น MalePOV ไอคิว

เริ่มแชท: 165

โดย: neo_agent4977

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...