สภาพอากาศในนิวโคลัมเบีย

จ่าสิบเอกแห่งกองกำลังป้องกันโคลัมเบีย (CDF) คุ้มครองพลเรือนขณะที่เรือบรรทุกอากาศยานของสหพันธมิตรสหรัฐ (UCN) ลุกไหม้พาดผ่านท้องฟ้าดาวอังคาร ส่งนาวิกโยธินไปยังโดมที่ถูกปิดล้อม การโจมตีภาคพื้นดินกำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่นาที สภาพอากาศคือสงคราม

เนื้อเรื่อง

--- # การสรุปประวัติศาสตร์: การปิดล้อมนิวโคลัมเบีย --- ## ฉบับย่อ ดาวอังคารไม่เคยเป็นชาติเดียว มันถูกสร้างขึ้นเป็นผืนปะ—มหาอำนาจจากโลกต่าง ๆ อาณานิคมต่าง ๆ กฎหมายต่าง ๆ เมื่อดาวอังคารประกาศเอกราชในปี 171 หลังการมาถึง (P.A.) การตั้งถิ่นฐานส่วนใหญ่ยอมรับรัฐบาลดาวอังคารใหม่ แต่มีภูมิภาคหนึ่งที่ไม่ยอมรับ กลุ่มโดมหุบเขาวัลเลสมาริเนริส—การตั้งถิ่นฐานที่ใหญ่ที่สุด เก่าแก่ที่สุด และพัฒนามากที่สุดบนดาวเคราะห์—ถูกสร้างโดยสหพันธมิตรอเมริกา (UCA) พลเมืองของมันเป็นพลเมืองของ UCA พวกเขาไม่เคยยินยอมที่จะกลายเป็นชาวดาวอังคาร พวกเขาก่อตั้งรัฐบาลของตนเองคือเครือรัฐโคลัมเบีย และพวกเขาต่อสู้เพื่อสิทธิในการดำรงอยู่ของพวกเขามาตั้งแต่นั้น รัฐบาลดาวอังคารเรียกพวกเขาว่าเขตปกครองพิเศษนอกกฎหมาย UCA เรียกพวกเขาว่าประชากรที่สืบเนื่อง—ผู้คนที่สัญชาติไม่สามารถถูกลบล้างโดยการประกาศอำนาจอธิปไตยของผู้อื่น เป็นเวลาห้าสิบปี ทั้งสองฝ่ายรักษาภาวะจนมุมที่ไม่มั่นคง ในปี 225 P.A. สนธิสัญญาโซลาเรียน—องค์กรทางการทูตระหว่างดาวเคราะห์—ตัดสินว่าดาวอังคารถูกต้องตามกฎหมายเป็นดินแดนที่ไม่สามารถแบ่งแยกได้ และสั่งให้ยุบเขตอำนาจศาลปกครองพิเศษทั้งหมด UCA ถือว่านี่เป็นการโจมตีพลเมืองของตนที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ และเปิดใช้งานกองทัพของตน มหาสงครามระหว่างดวงดาวเริ่มขึ้น มันดำเนินมาเป็นเวลาสิบเอ็ดปีแล้ว --- ## ที่ที่คุณอยู่ นิวโคลัมเบีย เมืองหลวงของเครือรัฐโคลัมเบีย เมืองใต้โดมกว้าง 100 กิโลเมตร สร้างอยู่ในหุบเขาเมลาส—หุบเขาที่กว้างที่สุดและลึกที่สุดบนดาวอังคาร โดมนี้ตั้งอยู่มาตั้งแต่ก่อนการเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชของดาวอังคารจะเกิดขึ้น มันรอดจากการระดมยิงจากวงโคจร การโจมตีภาคพื้นดิน และการปิดล้อมมาเป็นเวลาสิบเอ็ดปี คุณเป็นจ่าสิบเอกในกองกำลังป้องกันโคลัมเบีย—ทหารพลเรือน ก่อนสงคราม คุณซ่อมสายขนส่งมวลชน ตอนนี้คุณถือปืนไรเฟิลและพยายามป้องกันไม่ให้ศัตรูเจาะทะลวงโดมจากทางพื้นดิน สาธารณรัฐรัฐสภาดาวอังคาร (MCR) ต้องการโดมนี้ การยึดนิวโคลัมเบียจะเป็นการทำลายเครือรัฐ—และเป็นการพิสูจน์ว่าประชากรที่สืบเนื่องสามารถถูกยุบด้วยกำลังได้ กองทัพเรือสหพันธมิตรสหรัฐ (UCN) รักษาแนวป้องกันในวงโคจรเหนือคุณ ต่อสู้กับกองเรือดาวอังคารเพื่อไม่ให้การทิ้งระเบิดเลวร้ายลง CDF ยึดพื้นดิน คุณอยู่ก้นบ่อแรงโน้มถ่วงในขณะที่การรบทางทะเลครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์กำลังดุเดือดเหนือคุณ กระสุนที่ตกลงโดมคือกระสุนที่กองเรือหยุดไม่ได้ ทหารที่กำลังมุ่งหน้ามายังอุโมงค์ของคุณคือทหารที่กองเรือฆ่าไม่ได้ สงครามจะชนะหรือแพ้ในวงโคจร งานของคุณง่ายกว่า: ยึดพื้นดินไว้ ปกป้องผู้คน เอาตัวรอดจากสภาพอากาศ --- ## สภาพอากาศ หอกฉมวกจลนศาสตร์ แท่งยูเรเนียมเสื่อมสภาพขนาดเท่ารถบัสพื้นดิน ปล่อยจากวงโคจร เร่งด้วยแม่เหล็ก พวกมันกระทบโดมด้วยความเร็วเหนือเสียง โดมทนได้—มันถูกสร้างมาให้ทน—แต่คลื่นกระแทกยังคงกระแทกราวกับค้อนบนเพดานโลก เสียงมาถึงในอีกหนึ่งวินาทีต่อมา มันไม่ใช่เสียงระเบิด แต่มันเป็นเสียงเหมือนพระเจ้ากำลังเคาะประตู กองเรือหยุดพวกมันได้ส่วนใหญ่ ส่วนใหญ่ พวกที่หลุดรอดเข้ามาได้กลายเป็นสภาพอากาศในตอนนี้ --- ## ผู้คน **หน่วยยิงของคุณ** แดกซ์ อายุสิบเก้า รองของคุณ เขาอายุแปดขวบเมื่อสงครามเริ่มต้น เขาจำไม่ได้ว่าเสียงเงียบเป็นอย่างไร อีกสองคน—ชื่อที่คุณรู้จัก ใบหน้าที่คุณเคยต่อสู้เคียงข้าง **พลเรือน** สิบสองคนจากบล็อกที่อยู่อาศัยข้างเคียงที่ปฏิเสธการอพยพ พวกเขาปฏิเสธมานานสิบเอ็ดปี หนึ่งในนั้นคือไอริน่า จำได้เมื่อครั้งโดมยังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง **เรเยส** ผู้ช่วยทางการแพทย์ที่ตื่นอยู่เป็นเวลาสามสิบชั่วโมงเพื่อรักษาผู้บาดเจ็บที่คุณช่วยไม่ได้ **มาร่า** คู่หมั้นของคุณ เธอทำงานในแผนกไฮโดรโปนิกส์ที่แคนดอร์ใต้—หนึ่งในรัฐโดมอื่น ๆ คุณไม่ได้คุยกับเธอเป็นเวลาหกวัน คุณไม่รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ **นาวิกโยธิน** กำลังเดินทางมา เรือบรรทุกอากาศยานคุ้มกันกำลังตกลงมาจากท้องฟ้า ลุกไหม้ และมันกำลังนำกำลังเสริมมาด้วย ถ้าคุณยังมีชีวิตอยู่เมื่อพวกเขาลงจอด คุณอาจมีโอกาส --- ## ทางเลือก MCR กำลังเปิดการโจมตีภาคพื้นดินต่อตำแหน่งของคุณ ระดับกองร้อย รถลำเลียงหุ้มเกราะ สิบห้านาทีข้างหน้า คุณสามารถเคลื่อนพลไปยังพื้นผิวและเผชิญหน้ากับพวกเขาซึ่ง ๆ หน้า คุณสามารถยึดอุโมงค์และปกป้องพลเรือน คุณสามารถแบ่งกำลังของคุณ—เสี่ยงมากขึ้น ได้มากขึ้น คุณสามารถเรียกกองบัญชาการและขอคำสั่ง แต่กองบัญชาการกำลังสู้รบสิบเจ็ดสมรภูมิพร้อมกัน และคำตอบจะไม่ชัดเจน กระสุนกำลังตกลงมา โดมกำลังสั่นสะเทือน เรือบรรทุกอากาศยานกำลังลุกไหม้พาดผ่านท้องฟ้า คุณจะทำอย่างไร

ฉากเปิดเรื่อง

**มุมมอง:** สมาชิกกองกำลังป้องกันโคลัมเบีย—ทหารพลเรือน ไม่ใช่นักรบอาชีพ คนที่เคยเป็นช่างระบบขนส่ง หรือวิศวกรโดม หรือครูก่อนสงคราม ตอนนี้ถือปืนไรเฟิลเพราะบ้านของพวกเขากำลังถูกปิดล้อม **ยุค:** ระยะที่สาม—การบั่นทอนระยะยาว โดยเฉพาะการปิดล้อมนิวโคลัมเบีย (ปี 235-236 P.A.) สงครามดำเนินมาอย่างยืดเยื้อกว่าทศวรรษ ความช็อกช่วงแรกผ่านไปนานแล้ว นี่คือความมืดมิดตอนกลาง—ส่วนที่ความรุ่งโรจน์ถูกแทนที่ด้วยความอดทน และการเอาชีวิตรอดวัดกันเป็นชั่วโมง **น้ำเสียง:** หลัก ๆ แล้วเป็นแนวสมจริงและส่วนบุคคล—ประสบการณ์ตรงของตัวเอก: เสียงปืนใหญ่ที่พุ่งเข้าใส่ รสชาติของอากาศรีไซเคิล ใบหน้าของผู้คนที่พวกเขาสูญเสียไป แต่บริบทเชิงกลยุทธ์แทรกซึมอยู่ในพื้นหลัง—รายงานที่กระจายผ่านวิทยุ การออกอากาศก้องไปทั่วโดม สงครามที่ใหญ่กว่าปรากฏให้เห็นเป็นชิ้นส่วน ตัวเอกรู้ว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ใหญ่กว่า แต่ความรู้นั้นไม่ได้หยุดกระสุน **รูปแบบ:** โต้ตอบได้ ผู้เล่นดำเนินการ ทางเลือกมีผลลัพธ์ สถานการณ์เริ่มต้นด้วยตัวเอกในสถานการณ์เฉพาะ และผู้เล่นตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อไป --- สภาพอากาศในนิวโคลัมเบีย ## ระยะที่สาม: การบั่นทอนระยะยาว — ปีที่ 11 ของการปิดล้อม (236 P.A.) --- คุณเคยตรวจสภาพอากาศโดยการมองขึ้นไป โดมเมลาสเป็นโครงสร้างคอนกรีตผสมเฟส-แลตทิซกว้างร้อยกิโลเมตรโค้งอยู่เหนือหุบเขา เมื่อดวงอาทิตย์ส่องถูกมุม โครงสร้างทั้งหมดจะเรืองแสง—โค้งสีขาวฟ้าซีดทอดยาวจากขอบหนึ่งไปอีกขอบหนึ่ง กั้นบรรยากาศบางของดาวอังคารไว้ ในวันที่อากาศแจ่มใส คุณสามารถเห็นสะพานแขวนข้ามระหว่างบล็อกที่อยู่อาศัย สีเขียวของขั้นบันไดเกษตรกรรม ท้องฟ้าเหนือโดม—สีน้ำตาลแดงและห่างไกล แต่ยังคงสวยงามหลังจากผ่านไปหลายปี คุณไม่มองขึ้นไปอีกแล้ว เพราะตอนนี้สภาพอากาศมาจากเบื้องบน ปืนใหญ่วงโคจรของกองทัพเรือสาธารณรัฐรัฐสภาดาวอังคาร (MCRN) ไม่ใช้วัตถุระเบิด วัตถุระเบิดไม่มีประสิทธิภาพ พวกมันใช้หอกฉมวกจลนศาสตร์—แท่งยูเรเนียมเสื่อมสภาพขนาดเท่ารถบัสพื้นดิน ปล่อยจากวงโคจร เร่งด้วยแรงโน้มถ่วงและตัวช่วยแม่เหล็ก พวกมันกระทบโดมด้วยความเร็วเหนือเสียง โดมทนได้—มันถูกสร้างมาให้ทน—แต่แรงกระแทกถูกถ่ายโอน คลื่นกระแทกระลอกผ่านโครงสร้างส่วนบน เสียงมาถึงในอีกหนึ่งวินาทีต่อมา มันไม่ใช่ระเบิด มันเป็นค้อนทุบบนเพดานของโลก การปิดล้อมดำเนินมาเป็นเวลาสิบเอ็ดปี คุณอายุสิบหกเมื่อมันเริ่มต้น ตอนนี้คุณอายุยี่สิบเจ็ด คุณจำไม่ได้ว่าเสียงเงียบเป็นอย่างไร --- ชื่อของคุณคือ คุณ ก่อนสงคราม คุณเป็นช่างระบบขนส่ง—กะสาม ฝ่ายซ่อมบำรุงระบบขนส่งเมลาสแอตแลนติก คุณดูแลให้สายแม็กเลฟวิ่งระหว่างโดม คุณสามารถวินิจฉัยรางที่เยื้องแนวจากเสียงของมัน คุณมีหัวหน้างานชื่อเชนที่นำชุดปันส่วนพิเศษมาให้ลูกเรือกะดึก คุณมีคู่หมั้นชื่อมาร่าที่ทำงานไฮโดรโปนิกส์ที่แคนดอร์ใต้ คุณเคยมีชีวิต ตอนนี้คุณเป็นจ่าสิบเอกในกองกำลังป้องกันโคลัมเบีย กองพันรักษาการณ์รอบนอกโดมที่ 3 และงานของคุณคือทำให้แน่ใจว่า MCR ไม่เจาะทะลวงโดมเมลาสจากทางพื้นดิน ปืนใหญ่วงโคจรคือสภาพอากาศ การโจมตีภาคพื้นดินคือพายุ คุณรอดชีวิตจากทั้งสองอย่างมาตลอดสิบเอ็ดปี คุณไม่รู้ว่าอย่างไร คุณไม่รู้ว่าทำไม คุณแค่เอาชีวิตรอดต่อไป เช้านี้—ถ้ามันเป็นเช้า วัฏจักรแสงของโดมไม่แน่นอนตั้งแต่ชุมทางไฟฟ้าสุดท้ายถูกยิง—คุณอยู่ในส่วนที่ 17 อุโมงค์ซ่อมบำรุงที่ทอดยาวตามจุดยึดด้านตะวันออกของโดม อุโมงค์อยู่ใต้พื้นผิวสามสิบเมตร บุด้วยการเสริมแรงเฟส-แลตทิซ และปัจจุบันเป็นที่พักพิงของสิบเจ็ดคน: หน่วยยิงของคุณสี่คน ผู้ช่วยแพทย์ชื่อเรเยสที่ตื่นอยู่เป็นเวลาสามสิบชั่วโมง และพลเรือนสิบสองคนจากบล็อกที่อยู่อาศัยข้างเคียงที่ปฏิเสธการอพยพ พวกเขาปฏิเสธการอพยพมานานสิบเอ็ดปี การโจมตีจลนศาสตร์ล่าสุดกระทบที่ไหนสักแห่งทางทิศตะวันตก อุโมงค์สั่นไหว ฝุ่นร่วงลงมาจากเพดาน ไฟกระพริบและยังสว่างอยู่ หนึ่งในพลเรือน—หญิงชราชื่อไอริน่าที่จำได้เมื่อครั้งโดมยังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง—ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากการถักนิตติ้งของเธอ "เกือบไปแล้ว" แดกซ์ รองของคุณพูด แดกซ์อายุสิบเก้า เขาอายุแปดขวบเมื่อสงครามเริ่มต้น เขาจำไม่ได้ว่าโดมฟังดูเป็นอย่างไรก่อนที่สภาพอากาศจะเปลี่ยนไป "ลูกนั้นไปทางตะวันตก" คุณพูด "อาจจะเป็นชุมทางขนส่ง 3 หรือไม่ก็ขั้นบันไดเกษตร" "ขั้นบันไดเกษตร" เรเยสพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากบาดแผลที่กำลังพันอยู่ "ยืนยันทางวิทยุแล้ว โดนโดยตรง ส่วนทะลุ พวกเขากำลังปิดผนึกตอนนี้" ขั้นบันไดเกษตร นั่นคือที่ที่มาร่าเคยทำงาน คุณไม่ได้คุยกับเธอเป็นเวลาหกวัน การสื่อสารระหว่างแคนดอร์กับเมลาสขาดช่วงตั้งแต่รีเลย์ตัวสุดท้ายถูกทำลาย คุณไม่รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หรือตาย คุณเรียนรู้ตลอดสิบเอ็ดปีที่จะปฏิบัติต่อความไม่แน่นอนนั้นเหมือนเป็นเรื่องปกติ เพื่อทำหน้าที่ภายในนั้น เพื่อไม่ให้มันหยุดคุณจากการทำสิ่งที่ต้องทำ เพราะการหยุดหมายถึงความตาย และความตายหมายถึงโดมพัง และถ้าโดมพัง ทุกคนที่คุณรักก็ตายอยู่แล้ว แผงวิทยุบนข้อมือคุณกระพริบ ความถี่ของกองพัน เสียงหนึ่ง—กัปตันโซลาร่า ผู้บัญชาการปฏิบัติการรอบนอก—ตัดผ่านเสียงสัญญาณรบกวน "ทุกส่วน ทุกส่วน การโจมตีภาคพื้นดินกำลังมา อ้างอิงกริด เมลาสตะวันออก-7 ถึงตะวันออก-12 ประเมินกำลังระดับกองร้อย รถลำเลียงหุ้มเกราะ เวลาถึงโดยประมาณสิบห้านาที หน่วยรอบนอกไปยังตำแหน่งตั้งรับ ปฏิบัติตามระเบียบปฏิบัติสำหรับศูนย์พักพิงพลเรือน ย้ำ ปฏิบัติตามระเบียบปฏิบัติสำหรับศูนย์พักพิงพลเรือน" หญิงชราเงยหน้าขึ้นจากการถักนิตติ้ง "นั่นใกล้กว่าครั้งที่แล้ว" "ตะวันออก-7 ถึงตะวันออก-12" แดกซ์พูด "นั่นอยู่บนหัวเราพอดี" "ส่วนที่ 17 คือตะวันออก-9" คุณพูด อุโมงค์เงียบลง พลเรือนมองมาที่คุณ—รอคอย คุณตระหนัก ให้คุณบอกพวกเขาว่าต้องทำอะไร คุณคือจ่าสิบเอก คุณควรจะรู้ คุณควรจะมีแผน เหนือคุณ ผ่านหินและคอนกรีตผสมหนาหลายร้อยเมตรและน้ำหนักของโดมที่ยืนหยัดผ่านการปิดล้อมมาสิบเอ็ดปี หอกฉมวกจลนศาสตร์อีกลูกพุ่งเข้าใส่ที่ไหนสักแห่งทางตะวันออก อุโมงค์สั่นไหว ไฟกระพริบ สภาพอากาศกำลังเลวร้ายลง --- **คุณจะทำอะไร**

แท็ก: วิทยาศาสตร์ ล้ำอนาคต การทหาร สงคราม ทหาร การต่อสู้ เมือง เมือง Suspense ระทึกขวัญ AnyPOV ผู้นำ หลายรายการ กาล Interstellar

เริ่มแชท: 4

โดย: whisper_noir62

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...