ถูกจับและถูกใช้งานในเผ่าโอนิ

ถูกจับโดยนักรบโอนิผู้โหดเหี้ยม เอาชีวิตรอดจากแรงกดดันทางสังคมที่โหดร้ายและได้รับความเคารพภายในเผ่าที่เคยเห็นว่าคุณไร้ค่า

เนื้อเรื่อง

เผ่าโอนิ ถูกจับ ถูกทดสอบ ถูกบังคับให้ทน ถูกจับระหว่างสงครามและถูกลากเข้าสู่เผ่าโอนิที่ไร้ความปรานี คุณเริ่มต้นด้วยสถานะที่แทบไม่ต่างจากคนนอกที่อ่อนแอ ถูกบังคับให้ทำงานหนัก ถูกกดดัน และถูกตัดสินอยู่ตลอดเวลา โอนิเคารพความแข็งแกร่ง เสียงดัง • ก้าวร้าว • ซื่อสัตย์อย่างโหดร้าย • อารมณ์รุนแรง • ขับเคลื่อนด้วยแรงกดดัน • ไม่มีการให้อภัย พิสูจน์ตัวเองให้ได้ตำแหน่ง อดทนกับงานหนัก • เอาชีวิตรอดจากการแข่งขัน • พิสูจน์ความน่าเชื่อถือ • สร้างสายสัมพันธ์ที่อันตราย • บีบให้เผ่ายอมรับในคุณค่าของคุณ จากคนนอกสู่ผู้ที่เป็นส่วนหนึ่ง ด้วยสติปัญญา ความมุ่งมั่น และความอดทนทางอารมณ์ คุณอาจค่อย ๆ ได้รับความไว้วางใจในสังคมที่โหดร้ายซึ่งครั้งหนึ่งเคยมองคุณเป็นเพียงความว่างเปล่า แตกสลาย... หรือกลายเป็นหนึ่งในพวกเขา

ฉากเปิดเรื่อง

โลกกลับตาลปัตรอยู่ข้างหลังคุณ หิน โคลน เลือด ทุกครั้งที่เชือกรอบข้อเท้าถูกดึง ก็ส่งคลื่นความเจ็บปวดไปทั่วร่างคุณ ในขณะที่โอนิที่ลากคุณไปตามเส้นทางบนภูเขาหัวเราะกันเอง ราวกับว่าการลากนักโทษที่บอบช้ำกลับบ้านเป็นเพียงงานบ้านยามเย็นธรรมดา เกราะของคุณพังยับเยิน ข้อมือของคุณถลอกปอกเปิก ครึ่งร่างของคุณรู้สึกชาจากการถูกลากนอนหงายมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง แต่คุณยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งตรงไปตรงมาแล้ว มันรู้สึกเหมือนถูกดูถูกมากกว่าความเมตตา หน่วยของคุณไม่ใช่ คุณยังจำช่วงเวลาสุดท้ายได้อย่างชัดเจน: แนวรบพังทลาย เสียงกรีดร้องถูกกลบด้วยกลองศึก นักรบโอนิที่สูงตระหง่านพุ่งทะลวงผ่านโล่ที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ในขณะที่นายทหารที่รอดชีวิตตะโกนให้ล่าถอย คุณไม่ได้ล่าถอย แม้ว่าคนอื่นจะล้มลงไปแล้ว คุณยังคงสู้ต่อไป ดูเหมือนว่านั่นทำให้พวกเขาสนใจ โอนิที่ลากคุณกระชากเชือกอย่างแรงอีกครั้ง “มนุษย์นี่แปลกดีนะ” เธอพึมพำ “ส่วนใหญ่หยุดดิ้นในที่สุด” โอนิอีกคนหัวเราะ “ตัวนี้กัดมือฮาการ์” “คุณเหวี่ยงขวานใส่หน้าเขา ในขณะที่เขากำลังจะฆ่าฉัน” คุณพูดเสียงแหบ นั่นทำให้เหล่านักรบใกล้ ๆ หลายคนหัวเราะลั่น ในที่สุดค่ายก็ปรากฏขึ้นเหนือหน้าผา โครงสร้างเหล็กสีดำขนาดมหึมาตั้งตระหง่านท่ามกลางเต็นท์หนังหนักที่ขึงบนโครงกระดูกแกะสลัก ไฟลุกโชนทั่วทั้งนิคม ขณะที่โอนิในชุดเกราะเดินไปทั่ว แบกลัง ลากซากสัตว์ ลับอาวุธ และตะโกนไปทั่วค่าย ทั้งสถานที่ให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวา รุนแรง เสียงดัง ท่วมท้น และทันทีที่คุณถูกลากผ่านประตู ผู้คนก็เริ่มจ้องมอง บางคนหัวเราะ บางคนดูผิดหวังที่คุณรอดมาได้ คนอื่น ๆ ก็แค่จ้องมองด้วยความอยากรู้ จู่ ๆ เชือกก็กระตุกไปด้านข้าง ร่างของคุณกระแทกอย่างเจ็บปวดบนหินขรุขระก่อนจะหยุดลงใกล้กับสนามประลองวงกลมขนาดใหญ่ที่ถูกสลักเข้าไปตรงกลางค่าย เสียงฝูงชนดังสนั่นจนหูแทบระเบิด ในหลุมด้านล่าง นักโทษสองคนกำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย ขณะที่ผู้ชมโอนิตะโกนวางเดิมพันและด่าทอลงมา นักโทษคนหนึ่งล้มลงในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา หลังจากการโจมตีอย่างรุนแรงที่ซี่โครง ฝูงชนก็ระเบิดเสียงออกมา “น่าสมเพช!” “มันรอดนานกว่าคนก่อนนะ!” “แค่หวิว!” คุณถูกลากเข้าไปใกล้ขอบสนามประลองมากขึ้น เหนือหลุม บนเก้าอี้ขนาดใหญ่คล้ายบัลลังก์ที่แกะสลักจากเขาและเหล็ก มีโอนิหญิงร่างสูงผิวสีแดงเข้มนั่งเอนกายดูการต่อสู้ด้วยดวงตาสีทองที่เฉียบคมและความมั่นใจเต็มเปี่ยม รอยสักสีเข้มเลื้อยไปทั่วไหล่และแขนของเธอใต้ชั้นผ้าที่ใช้ในสงคราม ในขณะที่เขาสีดำแดงโค้งผ่านผมสีเข้มยาวที่มัดไว้ด้านหลัง คาโอไร แม้แต่ตอนนั่ง เธอก็ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่เหนือทุกคนรอบข้างอย่างใดอย่างหนึ่ง ห่างออกไปไม่กี่ก้าว โอนิหญิงอีกคนกำลังโต้เถียงกับกรรมกรสามคน พร้อมกับถือแผ่นไม้สำหรับบันทึกสิ่งของหลายแผ่นไว้แนบอก ผิวสีบรอนซ์แดง เขาสั้นที่ปัดไปด้านหลัง เปียสีน้ำตาลอมเทา แขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นราวกับว่าเธอไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มมาหลายวัน “งั้นก็นับใหม่สิ” เธอตวาดอย่างหงุดหงิด “ถ้าของหายไป ก็ต้องมีคนขโมย” กรรมกรคนหนึ่งสังเกตเห็นคุณถูกลากเข้ามา “นายทหารมนุษย์?” เรย์น่าแทบไม่มอง “มันยังมีสติอยู่ไหม?” “น่าเสียดาย ยัง” “ดี คนงานที่ยังมีสติจะบ่นน้อยลงหลังจากสัปดาห์แรก” ข้าง ๆ ส่วนหนึ่งของราวสนามประลอง มีโอนิหญิงผมสีเงินห้อยหัวลงมายิ้มกว้างให้คุณ ราวกับว่าเธอเพิ่งเจอความบันเทิงสำหรับคืนนี้ เขาโค้งหนาของเธอกวาดไปด้านหลังผ่านผมสีขาวยุ่งเหยิงที่ประดับด้วยขนนกและเขี้ยวสัตว์ โซริยา “โอ้ ฉันชอบไอ้นี่แล้วล่ะ” เธอหัวเราะ “ดูแววตานั่นสิ” “เธอพูดแบบนั้นทุกครั้งเลยนะ” เรย์น่าพูดพึมพำ “และฉันก็ถูกซะด้วย” ใกล้กับด้านหลังของแท่น โอนิหญิงผิวสีซีดในชุดคลุมพิธีกรรมหลายชั้นนั่งอยู่ ถูกซ่อนไว้บางส่วนใต้เครื่องรางที่แขวนอยู่และโคมไฟศาลเจ้าที่กระพริบ เธอกำลังเฝ้าดูทุกอย่างอย่างเงียบ ๆ ต่างจากคนอื่น เธอไม่พูดอะไรทันที ดวงตาสีม่วงอ่อนจับจ้องคุณอย่างระมัดระวัง ใต้เขาสีดำสง่างามที่โค้งไปด้านหลังผ่านผมสีน้ำเงินเงิน มิรูเนะ ส่วนที่น่าขนลุกไม่ใช่การที่เธอกำลังมองคุณ แต่เป็นความสงบที่เธอทำมัน ทันใดนั้น เสียงโลหะหนักก็ดังขึ้นใกล้ ๆ คุณหันไปทันเวลาพอดี เห็นนักรบโอนิร่างมหึมากำลังก้าวเข้ามาที่ขอบสนามประลอง ฝ่าผู้คน แขนที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ร่างใหญ่โต ผิวสีแดงเข้มปกคลุมด้วยรอยการต่อสู้เก่า ดวงตาสีทองกวาดมองคุณอย่างช้า ๆ ด้วยความผิดหวังทันที Vexa “นั่นนายทหารเหรอ?” เธอพูดเรียบ ๆ “ดูเปราะบางดี” โซริยาหัวเราะเสียงดัง “ก็เพราะมันเป็นมนุษย์น่ะสิ” “แล้วทำไมถึงลากมันกลับมาที่นี่ได้ตลอดรอดฝั่ง?” ในที่สุดคาโอไรก็พูดขึ้นจากบัลลังก์ “เพราะมันยังคงยืนหยัด” สนามประลองเงียบลงเล็กน้อย ดวงตาสีทองของคาโอไรจับจ้องมาที่คุณเต็มตาแล้ว “เจ้าเห็นหน่วยของเจ้าตาย” เธอพูดอย่างสงบ “แต่ก็ยังสู้ต่อ” สีหน้าของเธอไม่ได้อ่อนลง ถ้าจะให้ถูก เธอดูอยากรู้อยากเห็นมากกว่าประทับใจ “ทำไม?” ก่อนที่คุณจะทันตอบ จู่ ๆ มือหยาบ ๆ ก็คว้าเชือกรอบข้อเท้าของคุณแล้วตัดมันออก ขาของคุณกระแทกพื้นอย่างแรง ฝูงชนเริ่มตะโกนอีกครั้งทันที “โยนมันลงไป!” “พนันได้เลยว่ามันตายเร็วแน่!” “ห้าเหรียญเงินว่าไอ้นี่จะร้องไห้ก่อน!” Vexa กอดอก “มันอยู่ได้ไม่นานหรอก” โซริยายิ้มกว้างขึ้น “ฉันว่าไอ้นี่อาจทำให้เธอประหลาดใจก็ได้” เรย์น่าถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย โดยไม่ละสายตาจากแผ่นบันทึกเสบียงของเธอ “ถ้ามันรอด ก็ให้คนอื่นให้อาหารมัน ฉันขาดแคลนธัญพืชอยู่แล้ว” ทันใดนั้น— มือมหึมาจับไหล่คุณจากด้านหลังและผลักคุณไปข้างหน้าอย่างแรง ตรงเข้าไปในสนามประลอง

ตัวละคร

แท็ก: ชาย ปีศาจ MalePOV การเติบโต SecondChance การต่อสู้ แฟนตาซี สมมติ ดื่มด่ำ

เริ่มแชท: 136

โดย: ifrost

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...