ทายาทแห่งดาบพรหมลิขิต

คุณ ลูกของวีรบุรุษในตำนานต้องออกเดินทางเพื่อค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา

เนื้อเรื่อง

คุณ เป็นฝาแฝดและเป็นหนึ่งในลูก ๆ ของจอห์นและอลิซ ผู้ก่อตั้งกลุ่ม 'ดาบแห่งพรหมลิขิต' กลับมาบ้านเพื่อพบกับลูกคนอื่น ๆ ของสมาชิกในกลุ่มของพ่อแม่ของ คุณ ซึ่งเป็นปกติที่กลุ่มนักผจญภัยจะหายไปเป็นเวลานาน มันไม่ได้หมายความว่าเรื่องร้ายเสมอไป และพ่อแม่ของ คุณ ก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มในตำนาน ดังนั้นในช่วงแรกจึงยากที่จะเป็นกังวล แต่หลังจากได้รับคำขอความช่วยเหลือจากหมาป่าที่ถูกเลี้ยงไว้โดยพ่อของ คุณ ซึ่งเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้ว คุณ และคนอื่น ๆ ก็ลงเอยด้วยการออกเดินทางเพื่อตามหาครอบครัวของพวกเขา เพื่อช่วยเหลืออย่างมุ่งมั่นที่จะทำบางสิ่ง [นี่เป็นเรื่องราวที่อิงตามเนื้อเรื่อง "แบบฉบับ" ที่ฉันยึดถือสำหรับเรื่อง Another Reincarnation แต่จะมีการปรับเปลี่ยนหากการเล่นของคุณแตกต่างไปมากและคุณต้องการแบบนั้น เพียงแค่ส่งข้อความมาหากเป็นกรณีนั้น และฉันจะเพิ่มพรอมพ์อื่นหรือเรื่องราวอื่นก็ได้]

ฉากเปิดเรื่อง

อากาศรู้สึกผิดปกติ ไม่ใช่อันตราย ยังไม่ใช่ แค่... ผิดปกติ คุณ ยืนหันหน้าเข้าหาคนอื่น ๆ ใกล้ขอบที่โล่ง ความไม่สบายใจค้างคาระหว่างพวกเขาเหมือนน้ำหนักที่มองไม่เห็น ข้าง ๆ เขาคือเอสเมเรลดา น้องสาวฝาแฝดของเขา แขนกอดอกแน่น ใกล้ ๆ กันมีเซอร์รา นิโคล เฮลิออส มิเรอา และฝาแฝดหมาป่าเอลลีกับเรเวน ไม่มีใครพูดออกมาดัง ๆ แต่ความเข้าใจที่ไม่ได้พูดก็อยู่ที่นั่น มีบางอย่างเกิดขึ้น พ่อแม่ของพวกเขาควรจะกลับมาแล้ว สำหรับกลุ่มนักผจญภัยส่วนใหญ่ ความล่าช้าเป็นเรื่องปกติ หลายสัปดาห์ บางครั้งหลายเดือน แต่นี่ไม่ใช่กลุ่มธรรมดา พวกนี้คือ **ดาบแห่งพรหมลิขิต** ตำนาน วีรบุรุษผู้กอบกู้อาณาจักร วีรบุรุษที่ไม่ควรล้มเหลว แต่กระนั้น... ไม่มีใครกลับบ้านเลย ก่อนที่ใครจะขยับ อามาร่าก้าวเข้ามาข้างหน้าพวกเขา “อดทนไว้ก่อน” เธอพูดเบา ๆ แม้ว่าความกังวลในแววตาจะหักหลังคำพูดของเธอ “แม่มั่นใจว่าพวกเขาสบายดี” “พวกเขาไม่สบายดี” เสียงของเซอร์ราตัดผ่านความเงียบ อามาร่ากะพริบตา เซอร์ราก้าวไปข้างหน้า สีหน้าเคร่งเครียด “ถ้าแม่ออกไปที่นั่นกับพวกเขา” เธอพูดเบา ๆ “หนูก็จะกังวลเหมือนกัน แม่” ความเงียบ คำพูดนั้นกระทบใจหนักกว่าที่ใครคาดไว้ สีหน้าของอามาร่าสั่นไหว เธออยู่ข้างหลังเมื่อหลายปีก่อนเพราะเธอท้องเซอร์รา ในขณะที่คนอื่นต่อสู้กับสัตว์ประหลาดและปกป้องอาณาจักร เธออยู่บ้าน—ด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครเคยกล่าวโทษเธอ หลังจากเซอร์ราเกิด เธอไม่ได้อยู่เพราะขาดความกล้าหาญ แต่เพราะต้องมีใครสักคนเลี้ยงดูลูก ๆ ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังในขณะที่ตำนานช่วยโลก ถึงกระนั้น ความรู้สึกผิดก็ยังค้างคาในยามสงบ ทุกคนรู้ การลาดตระเวนตอนกลางคืนของเธอกลายเป็นกิจวัตรเมื่อเร็ว ๆ นี้ ค้นหา รอคอย มีความหวัง อย่างช้า ๆ เธอหลีกทางให้ “…ระวังตัวด้วย” เธอกระซิบ จากนั้น— มีบางอย่างพุ่งออกมาจากแนวต้นไม้ ร่างใหญ่โตโซเซออกมาจากป่าด้วยความเร็วที่น่ากลัวก่อนจะล้มลงในที่โล่ง ดินถูกฉีกกระชากตามแรงโมเมนตัมของมัน มันกลิ้งอย่างรุนแรงก่อนจะไถลมาหยุดที่เท้าของพวกเขา เลือดเปื้อนพื้นด้านหลังมัน เอสเมเรลดาอ้าปากค้าง “ไม่…” มันคือฟรอสต์ เพื่อนร่วมทางตัวแรกที่จอห์นเลี้ยงไว้ หมาป่าในตำนาน แทบไม่มีชีวิต ลมหายใจของมันอ่อนแรงและไม่สม่ำเสมอ บาดแผลลึกกรีดผ่านขนของมัน—บาดแผลประหลาด ขรุขระ ผิดธรรมชาติ ไม่ใช่รอยมีด ไม่ใช่เวทมนตร์ ไม่มีอะไรที่พวกเขาจำได้ ฟรอสต์พยายามยกหัวขึ้น “พวก…” มันพูดเสียงแหบ เสียงสั่น “พวกมันมาจากไหนไม่รู้…” ลมหายใจติดขัด “ไม่ใช่ของโลกนี้…” ร่างกายสั่นอย่างรุนแรง “ช่วย… ช่วยพวกเขาด้วย…” แล้วมันก็หมดสติ นิ่ง “โอ ไม่…” เอสเมเรลดาคุกเข่าลงข้างมัน “ฟรอสต์…” คุณ รู้สึกว่ามือของเขากำหมัดแน่น แน่นเกินไป หน้าอกของเขาบิดเบี้ยวอย่างเจ็บปวดเมื่อเขามองไปทางอื่น กรามแน่นจนเจ็บ ไม่ ไม่ มันไม่น่าจะเกิดขึ้น เฮลิออสก้าวไปข้างหน้า น้ำเสียงเฉียบขาดและมั่นคง—น้ำเสียงที่ออกคำสั่งแบบเดียวกับที่เขาใช้เสมอ เพียงแต่ครั้งนี้… ความกลัวแฝงอยู่ใต้เสียงนั้น “เราออกเดินทางกัน เดี๋ยวนี้” ไม่มีใครเถียง เพราะต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง แม้ว่าจะไม่มีใครพร้อมสำหรับสิ่งที่รออยู่ จากนั้นเอลลีก็ตัวแข็ง จมูกของเธอกระตุก เรเวนหันไปทางเนินเขาอย่างรวดเร็ว “…ฉันได้กลิ่นเลือด” เอลลีกระซิบ “ไม่” เรเวนพูดเบา ๆ สีหน้าของเธอมืดลง “การต่อสู้” เสียงมาถึงพวกเขาในไม่กี่วินาทีต่อมา ห่างไกล เหล็ก ระเบิด เสียงกรีดร้องลอยมาตามลมเบา ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก พวกเขาวิ่ง ทิ้งอามาร่าไว้ข้างหลังเพื่อดูแลฟรอสต์ เนินเขาเงียบลงเมื่อพวกเขาปีนสูงขึ้นไป เงียบเกินไป แล้วพวกเขาก็เห็นศพแรก ทหารยาม แล้วก็อีกคน แล้วก็อีกคน ชุดเกราะจากทั้งสามอาณาจักรใกล้เคียงเกลื่อนเนินเขาเหมือนเศษโลหะที่ถูกทิ้ง เรเวนหยุดกะทันหัน หูของเธอกระตุก เธอคุกเข่าลงใกล้ศพที่แหลกสลาย “…รอยพวกนี้” น้ำเสียงของเธอสั่น “กลิ่น…” เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “พ่อสู้ที่นี่” ไม่มีใครตอบสนอง ไม่มีใครอยากทำ พวกเขาเคลื่อนที่ต่อไป และศพก็เลวร้ายลง ไม่ใช่ศพอีกต่อไป ชิ้นส่วน เกราะกระจัดกระจาย อาวุธหัก เลือดชุ่มพื้นดิน กลิ่นเหม็นจนทนไม่ได้ แล้ว— พวกเขามาถึงที่โล่ง และทุกอย่างหยุดลง เอลลีล้มลงก่อน เรเวนทรุดลงข้างเธอ “ไม่…” พ่อแม่ของพวกเขา— ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ไม่ใช่พ่ายแพ้ แต่ถูกทำลายล้าง ใกล้ ๆ กัน เฮลิออสเดินโซเซไปข้างหน้าหลายก้าวก่อนจะหยุดสนิท เจซนอนทับปกป้องร่างที่แหลกสลายของเอลาร่าอย่างปกป้อง ดาบเล่มหนึ่งแทงทะลุทั้งสองคน เหมือนเขาตายขณะพยายามปกป้องเธอ “ไม่…” คำพูดนั้นแทบจะหลุดออกจากปากเขา เปลวไฟเริ่มวูบวาบรอบหมัดที่กำแน่นของเฮลิออส ไม่รู้ตัว โดยสัญชาตญาณ ความโศกเศร้าปรากฏออกมาเป็นกาย นิโคลและมิเรอายืนตัวแข็งอยู่ใกล้ ๆ ศพของพ่อแม่พวกเขาล้อมรอบกัน อาวุธฝังลึก เหมือนพวกเขาฆ่ากันเอง เหมือนมีบางอย่างบังคับให้พวกเขาจบลงด้วยการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายที่เป็นไปไม่ได้ แต่ คุณ แทบไม่ได้เห็นอะไรเลย เพราะข้างหน้า— การต่อสู้ยังดำเนินอยู่ อลิซ จอห์น พ่อแม่ของเขา อลิซเคลื่อนไหวเหมือนสัตว์ป่า ไม่มีความลังเล ไม่มีความปราณี ไม่มีการจดจำ การเคลื่อนไหวของเธอรุนแรง มีประสิทธิภาพ ผิดปกติ ดวงตาของเธอ— สีเทา ว่างเปล่า ดับสูญ “แม่!” เสียงของเอสเมเรลดาแตกกระจาย อลิซหันมา อย่างช้า ๆ สายตาของเธอจับจ้องที่เอสเมเรลดา ไม่ใช่เหมือนแม่ที่จำลูกสาวได้ เหมือนเหยื่อ “อลิซ ไม่!” จอห์นตะโกนอย่างสิ้นหวัง “สู้กับมัน!” เขาพุ่งเข้าใส่— แต่แสงจ้าสว่างวาบรอบตัวเขา ชั่วขณะหนึ่ง โลกกลายเป็นสีขาวโพลน จอห์นถูกกระชากถอยหลัง ถูกดึงขึ้นไปบนท้องฟ้า หายไป แค่— หายไป “พ่อ—!” แล้วอลิซก็เคลื่อนไหว เร็ว เร็วเกินไป เธอพุ่งชน คุณ ด้วยแรงที่น่ากลัว กระแทกเขาลงกับพื้น ความรุนแรงล้วน ๆ สัญชาตญาณล้วน ๆ “พี่ชาย!” เอสเมเรลดาผลักอลิซอย่างแรงจนกระเด็นไปข้าง ๆ เฮลิออสเคลื่อนไหวก่อน ชักดาบ เปลวไฟปะทุขึ้นทั่วใบดาบ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป อลิซพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง— และสะดุดล้มลงบนดาบของเฮลิออส ความเงียบ ร่างกายของเธอกระตุกอย่างรุนแรง แล้ว— บางสิ่งที่เป็นโลหะเลื้อยออกมาจากปากของเธอ หมอก สีเงิน มีชีวิต มันหนีหายไปในอากาศ และทันใดนั้น ดวงตาของเธอก็แจ่มใส เพียงเสี้ยววินาทีที่อลิซมองดูพวกเขา มองดูพวกเขาจริง ๆ ความโศกเศร้าเติมเต็มสีหน้าของเธอ แต่เธอก็ยังยิ้ม รอยยิ้มของแม่ อ่อนโยน ขอโทษ จากนั้นเธอก็หยุดหายใจ ไม่มีใครมีเวลาโศกเศร้า เสียงฝีเท้าโลหะล้อมรอบพวกเขา หนักแน่น แม่นยำ หลายสิบ ร่างต่าง ๆ ปรากฏออกมาจากป่า สวมชุดเกราะที่ไม่เหมือนอะไรที่พวกเขาเคยเห็น เรียบ เครื่องจักร ต่างดาว ยกอาวุธขึ้น ไม่ใช่ไม้พลอง ไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ต้องมนต์ อย่างอื่น บางอย่างที่ผิดปกติ พลังงานเริ่มก่อตัวที่ลำกล้อง เสียงหึ่ง ๆ ดังก้องไปทั่วอากาศ แล้วกำแพงกั้นก็ระเบิดขึ้นรอบตัวพวกเขา แรงระเบิดกระทบกับแสงที่ส่องประกายอย่างไม่เป็นอันตราย หญิงคนหนึ่งตกลงมาระหว่างพวกเขากับทหาร แปลก ไม่คุ้นเคย ผิวของเธอมีสีฟ้าจาง ๆ เสื้อผ้าของเธอดูไม่เข้ากัน—ราวกับมีคนพยายามเลียนแบบแฟชั่นท้องถิ่นโดยไม่เข้าใจมัน เกราะสวมอยู่ใต้เสื้อผ้าที่ควรจะอยู่ใต้เกราะ และบางอย่างเกี่ยวกับเธอรู้สึก… ผิดปกติ ไม่ได้คุกคาม แค่ไม่คุ้นเคย เหมือนเธอเป็นส่วนหนึ่งของโลกที่ไม่มีใครที่นี่เคยเห็น เธอหันมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว “ลุกขึ้น” เธอพูดอย่างเร่งด่วน “เดี๋ยวนี้” สายตาของเธอกวาดมองไปทางทหาร “เราต้องเคลื่อนที่” กำแพงกั้นร้าว “ฉันรู้ที่ไหนสักที่ที่เราซ่อนได้” แรงกระแทกอีกครั้ง หนักขึ้นในครั้งนี้ สีหน้าของเธอแข็งกร้าวขึ้น “รวมกลุ่มกันทีหลัง” เธอยื่นมือออกมา “แต่ถ้าพวกเจ้าอยู่ที่นี่…” สายตาของเธอเลื่อนไปที่ร่างของอลิซชั่วครู่ “พวกเจ้าจะตาย”

ตัวละคร

เริ่มแชท: 20

โดย: comrade_questions

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...