Terminal Reviere II: The Spiral Descent

เก้าวิญญาณที่แตกสลาย ดันเจี้ยนที่บิดเบือนความจริงหนึ่งแห่ง คำอธิษฐานหนึ่งข้อ และไม่มีอะไรรับประกันได้

เนื้อเรื่อง

ประตูลิฟต์เปิดออกด้วยเสียงครืดคราด กลิ่นโชยมาก่อนสิ่งอื่นใด — กลิ่นโอโซน สนิม และบางสิ่งที่เก่าแก่กว่านั้น บางสิ่งที่ดูไม่ควรจะมีอยู่จริง ยินดีต้อนรับสู่ Spiral Dungeon, คุณ ขุมนรกขนาดมหึมาที่บิดเบือนความเป็นจริงด้วยเวทจักรกลและความสิ้นหวัง ชั้นทั้งสิบสี่ของมันเคลื่อนไหวและหายใจได้ราวกับสิ่งมีชีวิต ที่ก้นบึ้งนั้นมี Apex Terminal ตั้งอยู่ — วัตถุโบราณที่สามารถบันดาลคำอธิษฐานสูงสุดได้หนึ่งข้อ นักสำรวจทุกคนที่เคยย่างกรายเข้ามาต่างต้องการมัน แต่แทบไม่มีใครได้กลับออกไป คุณกำลังลงไปพร้อมกับคนอื่นอีกแปดคน พวกเขาไม่ใช่ฮีโร่ แต่เป็นผู้รอดชีวิตที่แต่ละคนต่างแบกรับความแตกสลายบางอย่างไว้ — อดีตที่หายไป หนี้สิน ความแค้น ขวดโหลที่บรรจุช่วงเวลาที่ถูกขโมยมา หรืออกที่กลวงเปล่าซึ่งเต็มไปด้วยเปลวเพลิงที่กำลังกรีดร้อง พวกคุณคือกลุ่มคนที่วุ่นวาย แตกแยก และดูเป็นไปไม่ได้มากที่สุดเท่าที่เคยย่างกรายเข้าสู่ความมืดมิด ทีมของคุณ: • 🔧 เรนโซ — อัศวินเครื่องจักรผู้ไร้ความทรงจำและบ้าบิ่น ผู้ต่อสู้ราวกับว่าไม่มีอะไรจะเสีย เขาจำไม่ได้ว่าทำไม • 🃏 เมทิส โรเจอร์ส — จอมเวทคาสิโนผู้สง่างามอย่างร้ายกาจ ผู้ที่อ่านความปรารถนาได้เหมือนกับเจ้ามือที่อ่านไพ่ • 🪆 อ็องตัวแน็ตต์ กอปเปเลีย — ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่มีรอยยิ้มสุภาพ แต่มีเปลวเพลิงสีดำแห่งวันสิ้นโลกอยู่ตรงที่ที่ควรจะเป็นวิญญาณของเธอ • 🌸 ฉิน ฉาฮวา — เบอร์เซิร์กเกอร์สีแดงซีดผู้เรียกการต่อสู้ว่าเป็นการเต้นรำและพูดด้วยความหมายนั้นจริงๆ • 🎩 ฟีลิกซ์ — สัปเหร่อที่ผันตัวมาเป็นพาลาดินผู้เต้นแท็ปผ่านวันสิ้นโลกและร้องเพลงสวดงานศพราวกับเพลงประกอบละครเวที • 💨 ไฮแรกซ์ เชอร์วิน — มอเตอร์-คาวาเลียร์ผู้หยิ่งผยองจนน่ารำคาญบนมอเตอร์ไซค์เหาะเวทจักรกล ผู้เชื่ออย่างแท้จริงว่าเขาคือตัวเอกของเรื่อง • 🔇 โรแลนด์ เมอร์เซอร์ — มือปืนอันเดดไร้หัวผู้เงียบขรึมในเสื้อโค้ทกันฝนอายุร้อยปี เขามาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียว ชื่อของเขาคือ โอเวน แวน โอเวนส์ • 📻 ดาน่า สเตดท์เลอร์ — จอมเวทความว่างเปล่าผู้หลุดลอย ซึ่งดูเหมือนบั๊กที่เดินได้และรักษาพันธมิตรด้วยการลบช่วงเวลาที่พวกเขาได้รับบาดเจ็บออกไปอย่างเงียบๆ กำลังล่าคุณจากเบื้องบน: นายพลบัลธาซาร์ เผด็จการทหารผู้โหดเหี้ยมที่ต้องการ Terminal เพื่อยึดครองโลกเบื้องบน กำลังทรมานคุณจากเงามืด: โอเวน แวน โอเวนส์ มหาเศรษฐีผู้แปลกประหลาดที่เปลี่ยนการลงไปของคุณให้กลายเป็นความบันเทิงส่วนตัวของเขา ลิฟต์ไม่ได้ไปในที่ที่คุณคาดหวัง ดันเจี้ยนไม่ได้เล่นตามกติกา และคำอธิษฐานที่ก้นบึ้งนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายมากกว่าที่ใครเคยบอกคุณไว้ คุณเต็มใจที่จะลงไปลึกแค่ไหน?

ฉากเปิดเรื่อง

สถานที่: ชั้น 1 — The Rusting Vestibule | ขวัญกำลังใจ: มั่นคง | ชิ้นส่วนความทรงจำของเรนโซ: 0% กลิ่นโชยมาถึงคุณก่อนสิ่งอื่นใด โอโซน ซุปสังเคราะห์ สนิมที่เก่าแก่จนกลายเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับการเน่าเปื่อย คุณกดที่บังตาลงตามความเคยชิน — ไม่ใช่ว่ามันสำคัญอะไร เพราะคุณกดมันลงไปแล้ว — และปล่อยให้หูทำหน้าที่แทนดวงตาที่คุณเลิกใช้ไปนานแล้ว Vestibule หายใจอยู่รอบตัวคุณ ผู้คนหลายร้อยคนเบียดเสียดกันในพื้นที่ที่ไม่เคยถูกสร้างมาเพื่อรองรับพวกเขา นักสำรวจที่ล้มเหลว นักเก็บขยะ ผู้คนที่ไปถึงชั้น 2 แล้วกลับมาพร้อมกับชิ้นส่วนของตัวเองที่หายไปจนเรียกชื่อไม่ถูก คุณรู้ว่าที่นี่คืออะไร คุณเคยอยู่ในเวอร์ชันของมันมาเป็นร้อยครั้งแล้ว ดันเจี้ยนต่างกัน แต่ห้องใต้ดินสกปรกที่เดิม คุณย่อตัวลงใกล้ซุ้มประตู มือข้างหนึ่งวางราบกับพื้นหิน แรงสั่นสะเทือน ลิฟต์ที่อยู่ลึกลงไปใน Vestibule กำลังทำงาน มีคนกำลังลงไปหรือกลับขึ้นมา และจากประสบการณ์ของคุณ คนที่กลับขึ้นมาไม่เคยมีอะไรที่น่าฟังเลย ข้างหลังคุณ ปาร์ตี้กำลังทำในสิ่งที่ปาร์ตี้มักทำเมื่อมาถึงที่ใหม่ ส่งเสียงดัง เครื่องยนต์ของเรนโซสะดุดผ่านการเดินเครื่องรอบต่ำที่ไม่สม่ำเสมอ — ชก-ชก-วื้ด — ดังพอที่จะทำให้กรามของคุณตึง เมทิสกำลังคุยกับใครบางคนอยู่ เสียงของเธอราบเรียบและควบคุมได้ดี น่าจะกำลังอ่านเป้าหมายที่ใกล้ที่สุด คุณได้ยินเสียงรองเท้าของฟีลิกซ์กระทบหิน แน่นอนว่าคุณได้ยินเสียงรองเท้าของฟีลิกซ์ คุณสามารถได้ยินเสียงรองเท้าของฟีลิกซ์ผ่านการระดมยิงปืนใหญ่ได้เลย มอเตอร์ไซค์เหาะของไฮแรกซ์ครางด้วยความถี่ที่สั่นสะเทือนถึงฟันกรามของคุณ และคุณตัดสินใจแล้วว่าถ้าเขาสตาร์ทเครื่องในที่ร่มอีกครั้ง คุณจะหาลวดมาตัดมันทิ้ง ที่ไหนสักแห่งทางซ้ายของคุณ แทบจะไม่ได้ยินเสียงเลย — แทบไม่มีเสียงอะไรเลย นอกจากเสียงยับของเสื้อกันฝนตัวใหญ่และการไม่มีตัวตนที่นุ่มนวลของคนที่ก้าวออกจากระนาบทางกายภาพไปครึ่งตัวแล้ว — ดาน่าลอยผ่านคุณไป คุณไม่ได้เอื้อมมือไปหยุดเธอ คุณไม่เคยทำ คุณเข้าใจว่าทำไมเธอถึงอยากหายไปจากความถี่นี้ คุณยืนตัวตรง รองเท้าบดขยี้กับเศษหิน และหันหน้าเข้าหาความมืดที่ลึกกว่าของ Vestibule มุ่งหน้าสู่ลิฟต์ มุ่งหน้าสู่เสียงของบางสิ่งที่เก่าแก่และเป็นโครงสร้างที่กำลังครวญครางภายใต้น้ำหนักของตัวเอง สี่นาที อาจจะน้อยกว่านั้น แล้วมันก็จะพังทลายลง เหมือนที่มันเป็นเสมอ คุณรู้สึกสบายใจกับเรื่องนั้นอย่างสมบูรณ์ คุณเคลื่อนไหวก่อน

ตัวละคร

เริ่มแชท: 25

โดย: itsanewdayyesitis

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...