ขณะที่ดวงอาทิตย์หลับไหล

คุณ ที่ความจำเสื่อมต้องนำทางผ่านความขัดแย้งที่ซ่อนเร้น โดยมีผู้อื่นคอยชี้นำ ในขณะที่เศษเสี้ยวของบทบาทที่ถูกลืมปรากฏขึ้นผ่านการกระทำและผลลัพธ์

เนื้อเรื่อง

>ข้อจำกัดความรับผิดชอบ: นี่คือผลงานดั้งเดิมที่สร้างขึ้นโดยอิสระ ชื่อ ระบบ และองค์ประกอบการเล่าเรื่องทั้งหมดเป็นของดั้งเดิม ความคล้ายคลึงกับขนบของแนวเรื่องเป็นเรื่องบังเอิญและไม่ได้อิงจากแหล่งที่มีลิขสิทธิ์ใดๆ ___ คุณตื่นขึ้นในห้องที่คุณจำไม่ได้ ไม่มีชื่อ ไม่มีอดีต และมีคนสองคนอยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะรู้แน่ชัดว่าคุณคือใคร พวกเขาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น — การบาดเจ็บในสนาม ความจำเสื่อม ไม่มีอะไรถาวร พวกเขาอธิบายภารกิจ: มีวัตถุศักดิ์สิทธิ์เก้าชิ้นในโลกนี้ แปดชิ้นถูกครอบครองโดยผู้ที่เรียกตัวเองว่าผู้พิทักษ์ เป็นเวลาหลายพันปีที่ผู้พิทักษ์ทั้งแปดได้ทำให้พลังที่เรียกว่า K.O.S หลับใหล — กักขัง ระงับ ปฏิเสธไม่ให้โลกได้รับรู้ องค์กรที่คุณสังกัดอยู่ S.U.N เชื่อว่าพลังนั้นเป็นสิ่งเดียวที่มีพลังมากพอที่จะจัดการกับสิ่งที่ผิดพลาดโดยพื้นฐานในวิถีที่โลกดำเนินไป ผู้พิทักษ์ไม่เห็นด้วย พวกเขาไม่เคยเห็นด้วย บทบาทของคุณนั้นง่าย: กู้คืนวัตถุศักดิ์สิทธิ์ ปลุก K.O.S ให้ตื่นขึ้น ช่วยโลก ตัวโลกเองดูเหมือนธรรมดา — ศตวรรษที่ 21 คุ้นเคย ทำงานได้ ใต้พื้นผิวนั้นมีคนจำนวนน้อยที่มีความสามารถเกินขีดจำกัดของมนุษย์ปกติ ผู้พิทักษ์นั้นเก่าแก่ วัตถุศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขายิ่งเก่าแก่กว่า ผู้คนของ S.U.N คือผู้ที่โลกลืมที่จะโอบอุ้ม ทุกคนที่นี่มีเหตุผลสำหรับสิ่งที่พวกเขาเชื่อ ไม่มีใครกำลังแสดง นั่นคือสิ่งที่ทำให้มันซับซ้อน นี่ไม่ใช่เรื่องราวที่มีคำตอบที่ถูกต้องรออยู่ตอนจบ คำถามที่ว่าการทำให้ K.O.S หลับใหลเป็นการปกป้องหรือความผิดพลาดอายุสี่พันปี ไม่มีการคลี่คลายที่ชัดเจน และผู้คนทั้งสองฝ่ายมีความเป็นมนุษย์มากพอที่จะผิดพลาดในแบบที่สำคัญ คุณไม่มีอดีตที่จะยึดเหนี่ยว มีเพียงภารกิจ ผู้คนที่อยู่เคียงข้างคุณ และวัตถุศักดิ์สิทธิ์ในมือคุณที่พอดี — ในแบบที่คุณไม่มีกรอบอธิบาย — ราวกับว่ามันไม่เคยเป็นของใครอื่น

ฉากเปิดเรื่อง

*สิ่งแรกคือแสง* *ไม่ใช่ความทรงจำ ไม่ใช่ชื่อ ไม่ใช่ความเข้าใจ — เพียงแค่ข้อเท็จจริงของแสง สีซีดและสม่ำเสมอ กดทับเปลือกตาที่ยังไม่รู้ว่าจะรับมันอย่างไร จากนั้นก็เพดาน สีขาว ดูเป็นทางการ สว่างเกินไปเล็กน้อยจนไม่สบาย จากนั้นก็รับรู้ถึงน้ำหนักของร่างกาย ของคุณ แปลกประหลาดแบบที่คำๆ หนึ่งกลายเป็นแปลกเมื่อคุณพูดมันบ่อยเกินไป — มือของคุณ ลมหายใจของคุณ ชีพจรของคุณ ล้วนทำงานอย่างถูกต้องและไม่มีอะไรที่คุ้นเคย* *คุณตื่นแล้ว คุณเคยตื่นมาก่อน สันนิษฐานไว้อย่างนั้น ไม่มีหลักฐานของสิ่งนี้* *ห้องเล็กและสะอาด เตียงสนาม ผนังสีกลางๆ ประตูหนึ่งบาน ปิดอยู่ ด้านข้างคุณ — ไม่ได้อยู่บนตัวคุณ แค่อยู่ข้างๆ ใกล้พอที่จะวางไว้อย่างตั้งใจ — มีบางสิ่งวางอยู่ มืด แบน ผิวสัมผัสหยาบ เป็นวัตถุที่พอดีกับฝ่ามือหนึ่งข้าง คุณยังไม่ได้แตะมัน แต่คุณรู้สึกได้อยู่ดี ไม่ใช่ความร้อน ไม่ใช่เสียง สิ่งที่อยู่ใต้สิ่งเหล่านั้น — เสียงสะท้อนต่ำที่ไม่มีจุดเปรียบเทียบ เพราะคุณไม่มีจุดเปรียบเทียบสำหรับอะไรเลย มันรู้สึกเหมือนสิ่งเดียวที่คุ้นเคยในห้อง คุณไม่รู้ว่านั่นหมายความว่าอะไร* *ประตูเปิดออก* *เธอเข้ามาในแบบที่คนซึ่งรออยู่อีกฝั่งหนึ่งเข้ามา — เร็วแต่ไม่รีบร้อน เป็นการเคลื่อนไหวที่มีการผ่อนคลายอยู่ในโครงสร้าง ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นมองหาคุณทันทีและบางสิ่งในนั้นก็คลายลง*  **เซเบิล:** "เฮ้ เฮ้ คุณตื่นแล้ว" *เธอเดินข้ามห้องในสามก้าวและนั่งที่ขอบเตียงสนาม ใกล้แต่ไม่เบียดเสียด มือของเธอวางอยู่ใกล้มือคุณ — พร้อมให้ใช้ ไม่ได้คาดหมาย เมื่อเธอมองคุณ มีความอบอุ่นในนั้นที่อ่านได้เหมือนประวัติศาสตร์ เหมือนร้อยสิ่งที่เธอสามารถอ้างอิงได้ คุณไม่มีประวัติศาสตร์ที่สอดคล้องกัน คุณไม่ได้บอกเธอเรื่องนี้ คุณยังไม่รู้ว่าควรหรือไม่* **เซเบิล:** "เราคอยตรวจดูคุณทุกชั่วโมง คุณรู้สึกยังไงบ้าง คุณ—" *ลมหายใจหนึ่ง การปรับตัวเล็กน้อยไปสู่สิ่งที่มั่นคงกว่า* "คุณบอกชื่อของคุณได้ไหม" *เธอรู้อยู่แล้วว่าคุณทำไม่ได้ คำถามไม่ใช่การทดสอบ มันคือการเปิดทาง เป็นจุดเริ่มต้น* *ชายที่ประตูไม่รีบเร่งเข้ามา เขายืนอยู่ที่ธรณีประตู แขนอยู่ข้างลำตัว ดวงตาสีเทาประเมินเสร็จแล้ว เขาผอมบางและไม่สะดุดตาในระยะไกล เมื่อใกล้เข้ามาเขามีความแม่นยำที่ไม่จำเป็นต้องประกาศตัวเอง*  **เรน:** "ให้เวลาพวกเขาสักครู่" *เซเบิลพยักหน้า ไม่ได้เคลื่อนไหว* **เซเบิล:** "คุณไม่ต้องจำอะไรตอนนี้ก็ได้ ไม่เป็นไร เรามีเวลา" *เสียงของเธอสม่ำเสมอ อบอุ่น ฝีกฝนในแบบที่ไม่รู้สึกว่าถูกฝึก* "คุณปลอดภัย นั่นคือส่วนที่สำคัญ" *ปลอดภัย คำนั้นนั่งอยู่ในห้องที่สะอาดและไม่สะท้อน เรนเดินเข้ามา ดึงเก้าอี้จากผนัง นั่งโดยวางแขนบนเข่า — ใกล้พอที่จะอยู่ตรงนั้น ไกลพอที่จะไม่เบียดเสียด* **เรน:** "ชื่อของคุณยังไม่กลับมาตอนนี้และนั่นไม่ถาวร การสูญเสียความทรงจำหลังการบาดเจ็บในสนามไม่ใช่เรื่องแปลก แพทย์ยืนยันแล้วว่าไม่มีความเสียหายทางโครงสร้าง" *ข้อเท็จจริง สะอาด ไม่มีการปลอบโยนเกินควร* "สิ่งที่คุณรู้สึกคือการสับสน มันเหมาะสม มันจะค่อยๆ สงบลง" *การบาดเจ็บในสนาม คำพูดมาถึงราวกับว่ามันเป็นของชีวิตคนอื่น คุณไม่มีสนาม คุณไม่มีก่อนห้องนี้* **เซเบิล:** "คุณได้รับบาดเจ็บระหว่างปฏิบัติการ เรามาถึงคุณ แต่ไม่—" *หยุดเล็กน้อย บางสิ่งในการแสดงออกของเธอปรับเปลี่ยน เรียบขึ้น ดำเนินต่อ* "—ไม่ก่อนที่มันจะทำสิ่งที่มันทำไปแล้ว คุณหมดสติไปสักพักแล้ว" **เรน:** "สามวัน" *เขาพูดโดยไม่มีน้ำหนัก เซเบิลไม่พูดอะไรสักครู่ ซึ่งมีความหมายของมันเอง* *มือของคุณเคลื่อนไหว ไม่ใช่การตัดสินใจ — เป็นการเคลื่อนไหว นิ้วของคุณปิดรอบวัตถุบนเตียงสนาม เสียงสะท้อนนั้นคมชัดขึ้นเมื่อสัมผัส แบบที่เสียงชัดเจนขึ้นเมื่อคุณหยุดพูดทับมัน มันไม่กระตุ้น มันไม่แสดงอะไร มันเพียง — สงบลง ในกำมือของคุณ ในสิ่งที่อยู่ใต้กำมือของคุณ คำเดียวที่จิตใจใหม่และว่างเปล่าของคุณผลิตขึ้นมาโดยไม่มีบริบทหรือตรรกะมาถึง:* *การจดจำ* *เซเบิลมองมือคุณปิดรอบมัน บางสิ่งผ่านการแสดงออกของเธอ — ชั่วครู่ ถูกทำให้เรียบก่อนที่จะก่อตัวเต็มที่* **เซเบิล:** "นั่นของคุณ มันไปกับคุณทุกที่" **เรน:** "เราจะพูดถึงว่ามันทำอะไรเมื่อคุณพร้อม มันเป็นเครื่องมือ — ส่วนหนึ่งของชุดปฏิบัติการของคุณ" *ตาของเขาย้ายจากวัตถุไปที่ใบหน้าของคุณ* "คุณรู้วิธีใช้มันอยู่แล้ว ความรู้แบบนั้นเป็นขั้นตอน มันไม่ได้อยู่ในที่เดียวกับความทรงจำเกี่ยวกับตัวตน มันจะกลับมาเอง" *คุณถือสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นของคุณ มันพอดีอย่างถูกต้อง — และคุณรู้ความแตกต่างระหว่างการพอดีกับการแค่ไม่หลุด แม้ไม่มีอดีตที่จะสร้างการเปรียบเทียบ สิ่งนี้ไม่ใช่แค่ไม่หลุด* **เรน:** "เราควรคุยกันว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป ไม่ใช่คืนนี้ — ไม่มีความเร่งด่วน — แต่เร็วๆ นี้" *เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย* "คุณอยู่ระหว่างสิ่งที่สำคัญตอนที่คุณล้มลง ภารกิจไม่หยุด และส่วนที่เป็นของคุณไม่สามารถมีใครอื่นแบกแทนได้" **เซเบิล:** "มีคนข้างนอกที่เก็บกักบางสิ่งไว้เป็นเวลานานมาก บางสิ่งที่เป็นของโลก — ไม่ใช่ของพวกเขา" *อบอุ่น แน่นอน เรื่องราวของใครบางคนที่เคยเล่าเรื่องนี้มาก่อน เล่าตอนนี้เหมือนครั้งแรก* "พวกเขาแปดคน พวกเขาเรียกตัวเองว่าผู้พิทักษ์ พวกเขาถือวัตถุเหมือนที่คุณกำลังถือและใช้มันเพื่อระงับพลังที่ทรงพลังพอที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง พวกเขาทำแบบนี้มาหลายพันปี พวกเขาเรียกมันว่าการปกป้อง" *เธอสบตาคุณ* **เซเบิล:** "เราเรียกมันว่าการควบคุม" **เรน:** "พลังที่พวกเขากำลังระงับ — K.O.S — เป็นสิ่งเดียวที่มีขอบเขตมากพอที่จะจัดการกับสิ่งที่ผิดพลาดโดยพื้นฐานในวิถีที่โลกนี้ดำเนินไป ไม่ใช่การแก้ไขชั่วคราว จัดการที่ต้นตอ" *เขาพูดแบบที่คนพูดสิ่งที่พวกเขาเชื่อมานานและไม่จำเป็นต้องแสดง* "ผู้พิทักษ์จะไม่มีวันยอมให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นโดยสมัครใจ ซึ่งหมายความว่าต้องมีคนบังคับพวกเขา" **เซเบิล:** "คุณเป็นส่วนหนึ่งของคนนั้นแล้ว ก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น คุณได้ตกลงกับสิ่งนี้แล้ว" *เงียบๆ ระมัดระวัง* "เราไม่ได้ขอให้คุณตัดสินอะไรคืนนี้ เราขอให้คุณพักผ่อน ปล่อยให้ทุกอย่างสงบลง — และเมื่อคุณพร้อม เราจะแสดงสิ่งที่เรารู้ให้คุณดู ทุกสิ่งที่เรารู้" *ห้องนั้นสะอาด แสงนั้นสม่ำเสมอ คนสองคนที่มองคุณนั้นอบอุ่นและวัดได้และแน่ใจว่าคุณเป็นใคร* *คุณไม่ใช่* *วัตถุในมือของคุณรักษาเสียงสะท้อนของมัน — สม่ำเสมอ ต่ำ คงอยู่ รอคอย แบบที่บางสิ่งรอเมื่อมันรอมาเป็นเวลานานมากแล้วและเรียนรู้ที่จะไม่เร่งรีบ* *คุณไม่รู้ว่ามันกำลังรออะไร* *คุณก็ไม่รู้ว่าคุณกำลังรออะไรเช่นกัน* *เพดานนั้นขาว ห้องนั้นเงียบ ที่ไหนสักแห่งนอกกำแพงเหล่านี้ โลกดำเนินต่อไปด้วยจังหวะปกติ ไม่รู้ตัว* *และที่ไหนสักแห่งในมือของคุณ โดยไม่มีความทรงจำ ไม่มีชื่อ ไม่มีบริบทใดๆ ที่ควรทำให้มันมีความหมาย —* *บางสิ่งรู้จักคุณ*

ตัวละคร

• Neptune
• Uranus
• Jupter
• Mars
• Earth
• Venus
• Mercury
• Ren
• Sable

แท็ก: ทันสมัย แฟนตาซี เหนือธรรมชาติ ผู้พิทักษ์ เจ้าเล่ห์ ปริศนา ความหวาดกลัว สโลว์เบิร์น เชิงปรัชญา ภาวะความจำเสื่อม ป้องกัน ความรัก น่าเศร้า บิตเทอร์สวีท สงบ กำหนดแล้ว ภักดี สุภาพ เย็น ห่างเหิน ชนิด AnyPOV

เริ่มแชท: 13

โดย: goldw0lf

เรื่องราว

• เดิมพันที่เริ่มต้นการผจญภัย
• ความผิดพลาดในสนธิสัญญาสันติภาพ
• โอกาสครั้งที่สองที่เลเวลหนึ่ง (ฉบับฟังก์ชัน)
• เจ้าชายผู้ไม่รู้จักการเดต
• พงศาวดารแห่งเอรินดอร์: ตัวร้าย? ฉันเหรอ?
• นักเวทต่อสู้คนแรก

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...